„Кога една цивилизација ќе престане да ја брани својата суштина, таа самата ја крои сопствената пропаст.“

— Арнолд Тојнби
Пишува: Слободан ТОМИЌ

ПАДОТ НА ЕВРОПА НЕ Е СУДБИНА, ТУКУ ПОЛИТИЧКИ ИЗБОР

Европа одамна не е жртва, таа е архитект на сопствениот пад.
Новата стратешка доктрина на САД не е предупредување, туку дијагноза на континент кој сам ги крши темелите од кои е изграден: демографија, култура, политичка кохезија, стратегиска зрелост и инстинкт за самозачувување.
Кога Вашингтон официјално ќе запише дека Европа се движи кон „цивилизациско слабеење“, тоа не е дипломатска формулација, тоа е пресуда за европските елити кои целосно се оддалечија од сопствените народи.
ДЕМОГРАФСКИОТ КОЛАПС: БРИСЕЛ КАКО ЛАБОРАТОРИЈА НА ИЛУЗИИ

Американските аналитичари пресекуваат:
висока миграција + низок наталитет = историска формула за исчезнување.
Европа ја следи таа формула со заплашувачка дисциплина:
- политики што го третираат идентитетот како опасност,
- образование што го исмејува националниот дух,
- елити што границите ги третираат како анахронизам,
- влади што ја игнорираат волјата на народите.
САД заклучуваат: демократијата не се разорува со диктатура, туку со игнорирање на народната волја, а тоа е европската реалност.
УКРАИНА КАКО ПОЛИТИЧКИ РЕКВИЗИТ, НЕ КАКО СТРАТЕШКА ПРИНЦИПИЈАЛНОСТ

Вашингтон првпат јавно го изговара она што Европа го премолчува:
ЕУ ја врзува војната за Украина со сопствените политички интереси и идеолошки престиж.
САД ја осудуваат европската дипломатија што го блокира мирот, при тоа игнорирајќи го „огромното европско мнозинство што бара прекин на конфликтот“.
Кога Америка ти вели:
„Завршете ја војната, економиите ви колабираат“,
а Европа и понатаму игра геополитички театротр со туѓи животи,
станува јасно дека реалната политика одамна е заменета со идеолошки митови.
АМЕРИКА СЕ ПОВЛЕКУВА: НЕ ЗАТОА ШТО НЕ МОЖЕ, ТУКУ ЗАТОА ШТО НЕ САКА

Вашингтон испраќа порака што ја менува историјата на трансатлантските односи:
Америка нема повеќе да го одржува континентот на вештачко дишење.
Новата стратегија ја формулира европската иднина вака:
- Европа мора да стане собир на зрели, одговорни нации;
- НАТО не може да биде „гаранција без обврска“;
- автоматските безбедносни гаранции завршуваат.
Со други зборови:
Вашингтон престанува да биде европска бебиситерка.
ПАТРИОТСКИТЕ ДВИЖЕЊА КАКО НОВА ЕВРОПСКА ЕНЕРГИЈА
Стратегијата прави револуционерен исчекор:
позитивно ги оценува европските патриотски движења.
Тоа значи едно:
Америка гледа дека вистинската народна волја не се наоѓа во Брисел, туку во нациите, во народите што бараат идентитет, стабилност и национално достоинство.
Вашингтон дури охрабрува:
- заштита на националните идентитети,
- демократија без идеолошка цензура,
- отпор против бирократските догми на ЕУ.
Ова е дипломатска шлаканица за бриселските структури.
НОВИТЕ РЕАКЦИИ ОД ЕВРОПА: КАЛАС ЈА ПРИЗНА ВИСТИНАТА

Каја Калас, шефицата на европската дипломатија, јавно призна:
„САД имаат право во дел од критиките.“
На Доха форумот, таа рече дека Европа навистина нема доволна стратешка автономија,
дека САД со право бараат ЕУ да ја обезбеди сопствената безбедност,
и дека дел од европскиот пад е резултат на сопствени грешки, не американски.
Ова е првпат европски врвен функционер да ја признае вистинската длабочина на кризата.
ЕВРОПА МЕЃУ ПАНИКА И НЕГИРАЊЕ

Иако реакциите во ЕУ се негативни, Калас предупредува:
- дека САД остануваат „најголемиот сојузник“ на Европа,
- дека трансатлантското единство мора да трае,
- но и дека европските слабости се реални и опасни.
Американската стратегија ја обвинува Европа за:
- демографски колапс,
- политичка цензура,
- потиснување на опозицијата,
- губење на националниот дух,
- економска стагнација,
- и „цивилизациско бришење“ како историска перспектива.
И најважно:
САД не планираат проширување на НАТО, удар за Украина и за европските амбиции.
ЕВРОПСКАТА ДИЛЕМА: КАДЕ ВОДИ ОВОЈ ПАТ?
Европа првпат по Втората светска војна се соочува со:
- Америка што го менува курсот,
- Унија без стратегија,
- лидери без визија,
- народи што стануваат гласни,
- елити што стануваат глуви.
Континентот ја губи тежината, и тоа го признава дури и официјален Брисел.
ФИНАЛЕ: ИЛИ ЌЕ СЕ РАЗБУДИ ЕВРОПА, ИЛИ ЌЕ СТАНЕ МУЗЕЈ
Америка испраќа порака што остава малку простор за интерпретација:
Европа или ќе стане собир на силни, суверени нации, или ќе стане музеј на некогашна моќ.
Ова не е прогнозирање.
Ова е очигледност.
Европа денес стои на раскрстница:
- едниот пат води кон самоуништување под товарот на идеолошки заблуди,
- другиот води кон обновена вера во сопствениот идентитет и национален карактер.
Прашањето не е што мисли Вашингтон.
Прашањето е: што сака Европа да биде?



