Колумна на Слободан ТОМИЌ – Мемо до Република Ријалити: Кога народот ќе посака да ги гледа политичарите 24 часа

Македонија

„Карактерот на човекот не се гледа кога ја бара власта, туку кога ќе ја добие.“


Платон
Платон

Пишува: Слободан ТОМИЌ

Слободан ТОМИЌ

Ова не е текст против една влада.
Ова не е текст против една партија.
Ова не е текст против еден политичар.
Ова е мемо до сите што во изминатите три и пол децении поминале низ институциите на Македонија.
До сите што ветувале.
До сите што управувале.
До сите што критикувале.
До сите што барале доверба од народот.
Зашто државите не пропаѓаат поради еден човек.
Ниту се спасуваат поради еден човек.
Тие се издигнуваат или паѓаат според вредностите што ги создаваат нивните политички елити,а Македонија предолго живее во еден ист круг.
Се менуваат партиите.
Се менуваат лидерите.
Се менуваат слоганите.
Но премногу често остануваат истите проблеми.
И затоа е време за едно поинакво прашање.
Што ако народот почне да ги гледа политичарите секој ден, исто како што политичарите го гледаат народот само пред избори?

ДОБРЕДОЈДОВТЕ ВО РЕПУБЛИКА РИЈАЛИТИ

Постојат држави во кои политичарите се натпреваруваат кој повеќе ќе изгради.
Постојат држави во кои министрите се натпреваруваат кој повеќе ќе создаде.
Постојат држави во кои лидерите зад себе оставаат фабрики, научни центри, универзитети, железници и генерации што веруваат во иднината а постои и на Балканот.
Тука веќе три и пол децении честопати се натпреваруваме кој подобро ќе објасни зошто не успеал.
Претставата трае триесет и пет години.
Билетите ги плаќа народот.
Артистите ги плаќа народот.
Шаторот го плаќа народот.
Само профитот ретко останува кај народот.
И додека актерите се менуваат, сценариото премногу често останува исто.

РЕПУБЛИКА ВЕТУВАЊЕ

Кај нас секои избори личат на фестивал на надежта.
Одеднаш сите го сакаат народот.
Одеднаш сите ги слушаат младите.
Одеднаш сите ги разбираат пензионерите.
Одеднаш сите зборуваат за правда.
За достоинство.
За реформи.
За економија.
За Македонија.
Потоа завесата паѓа.
Камерите се гасат.
Билбордите исчезнуваат,а животот продолжува.
Без слогани.
Без пароли.
Без изборна музика.
Тогаш започнува реалноста.
Живот во кој народот очекува резултати, а политиката мора да покаже одговорност.

КРИЗАТА НА ДОВЕРБАТА

Обичниот човек не може да спие ако му доцни платата.
Земјоделецот не може да спие ако му пропадне родот.
Пензионерот не може да спие ако пензијата не му стигнува до крајот на месецот.
Родителот не може мирно да спие ако детето му заминува во странство.
Затоа најголемата криза во Македонија не е само економска.
Не е само демографска.
Не е само институционална.
Најголемата криза е кризата на довербата.
Народот сака да верува.
Но вербата се гради со дела.
Не со говори.

НЕШТО ШТО МОРА ДА СЕ КАЖЕ

Би било нечесно во оваа анализа да не се каже и следното.
Сегашната власт не дојде на власт како наметнат политички проект.
Таа доби поддршка на избори и легитимитет од граѓаните.
Тоа е факт.

Исто така е факт дека граѓаните по долг период на разочарувања гласаа со надеж дека може да започне поинаков политички пристап – пристап во кој институциите ќе работат, државата ќе се исправи, а националните интереси ќе се бранат со достоинство.

Токму затоа денешната власт има историска обврска.
Не да биде продолжение на старите политички навики.
Туку да покаже дека Македонија може поинаку.
Премиерот Христијан Мицкоски доби доверба од граѓаните во време кога многумина беа уморни од разочарувања, поделби и чувство дека државата предолго стои во место.
Таа доверба не е само политички мандат.
Таа е обврска и можност.

Можност Македонија да покаже дека институциите можат да функционираат, дека националните интереси можат да се бранат достоинствено и дека резултатите можат да бидат поважни од реториката.
Граѓаните не очекуваат совршенство.
Очекуваат работа.
Очекуваат чесност.
Очекуваат резултати.

И токму затоа денешната власт има шанса да покаже дека не секоја политичка приказна во Македонија мора да заврши како уште едно ријалити.
Туку како приказна за обнова на довербата, враќање на достоинството и создавање држава во која народот повторно ќе верува.
На Македонија ѝ се потребни способни луѓе.
Не најгласните.
Не најпослушните.
Туку најдобрите.
Одговорни луѓе.
Стручни луѓе.
Луѓе што ја сакаат државата повеќе од функцијата.

ГОЛЕМИОТ МАКЕДОНСКИ ЕКСПЕРИМЕНТ

Замислете едно големо национално реално шоу.
Во една куќа.
Поранешни министри.
Пратеници.
Градоначалници.
Советници.
Партиски лидери.
Портпароли.
Реформатори.
Револуционери.
Спасители.
Без штабови.
Без советници.
Без пиар агенции.
Без телепромптери.
Само тие.
И реалниот живот.
Првата задача?
Еден месец со просечна плата.
Втората?
Преглед во јавното здравство како обичен граѓанин.
Третата?
Чекање пред шалтер без привилегии.
Четвртата?
Барање работа без партиска препорака.
Петтата?
Разговор со народот без камери и без обезбедување.
Тогаш ќе се види вистинската Македонија.
Не Македонија од кабинетите.
Туку Македонија од животот.

КОГА ЌЕ ПАДНАТ МАСКИТЕ

Тогаш нема да биде важно кој има најдобар маркетинг.
Нема да биде важно кој има најскапа кампања.
Нема да биде важно кој има најдобар говор.
Ќе биде важно кој има карактер.
Кој има интегритет.
Кој има достоинство.
Кој има знаење.
Кој има човечност.
Зашто говорот може да го напише советник.
Но карактерот никој не може да го напише.

ДРЖАВАТА НЕ Е ПЛЕН

Најголемата трагедија не е што Македонија е мала држава.
Најголемата трагедија е што премногу често била третирана како плен.
Како нешто што треба да се подели.
Да се искористи.
Да се распредели.
Наместо како нешто што треба да се остави подобро отколку што сме го наследиле.
Тука лежи суштината.
Државата не е награда.
Не е трофеј.
Не е плен.
Таа е завет.

НАРОДОТ КАКО ВРХОВЕН СУДИЈА

На крајот од секое политичко ријалити останува само едно жири.
Народот.
Не најгласниот.
Не најбогатиот.
Не најдобриот говорник.
Туку народот.
Тој може долго да трпи.
Може долго да чека.
Може долго да простува.
Но никогаш не заборава.

ЗАВРШНА МИСЛА:

Македонија нема потреба од нови актери.
Има потреба од државници.
Нема потреба од нови маски.
Има потреба од вистина.
Нема потреба од нови спектакли.
Има потреба од отчетност.
Зашто народот не ги избира политичарите за да му бидат ѕвезди во политичко ријалити, туку за да му бидат чувари на државата,а последниот збор секогаш мора да му припаѓа на народот.
Затоа што во демократијата народот не е публика.
Народот е сопственик на државата.

ЗАБЕЛЕШКА:

Оваа сатирична мемо-колумна претставува општа критичка анализа на политичката култура, одговорноста на носителите на јавни функции и односот меѓу власта, опозицијата и граѓаните во изминатите три и пол децении.

Не е насочена кон ниту една конкретна влада, политичка партија или поединец.
Секоја сличност со реални политички состојби е исклучиво резултат на личното толкување на читателот.

Please follow and like us: