„Најголемата опасност за секоја власт не е силата на нејзините противници, туку моментот кога ќе заборави дека постои за да му служи на народот.“
Шарл де Гол

Пишува: Слободан ТОМИЌ

Постојат политички собири што се одржуваат за да се одбележи некој јубилеј, а постојат и настани што ја надминуваат свеченоста и се претвораат во политичка порака, пресек на едно време и визија за иднината. Одбележувањето на 36 години од основањето на ВМРО-ДПМНЕ на стадионот во Струмица беше токму таков настан.
Во центарот на вниманието не беше само историјата на една политичка партија.
Во центарот беше прашањето што ја следи секоја власт, без разлика на времето и околностите: дали ќе остане блиску до народот или ќе се затвори во удобноста на функциите, кабинетите и привилегиите?

Најсилната порака од говорот на претседателот на ВМРО-ДПМНЕ и премиер, Христијан Мицкоски, не беше упатена кон политичките противници.
Таа беше упатена кон сопствените редови. Предупредувањето дека на некои функционери функцијата им станала помила од народот претставуваше порака што ја надминува дневната политика.
Во демократијата најлесно е да се посочуваат грешките на противникот. Многу потешко е да се погледне во сопствениот двор и да се признае дека секоја власт е изложена на искушението на самозадоволството, на занесот од функцијата и на постепеното отуѓување од луѓето поради кои воопшто ја добила довербата.
Токму тука се наоѓа суштината на пораката од Струмица.
Власта не е награда. Власта не е привилегија.

Власта е служба.
Да се биде министер, директор или носител на јавна функција не значи да се биде над народот. Тоа значи секој ден да се биде меѓу луѓето, да се слушаат нивните проблеми и да се бараат решенија за нивните потреби. Политичката функција нема смисла ако не е во постојан допир со граѓаните.
Посебна тежина имаше потсетувањето на сопствените почетоци. Потсетувањето на скромниот почеток, на времето кога сè се градело со многу труд, малку ресурси и голема верба, не беше лична приказна за политички пат.
Тоа беше потсетник дека политиката никогаш не смее да заборави од каде тргнала.
Историјата е немилосрдна кон властите што се оддалечиле од народот.
Најголемите политички падови не започнуваат со изборен пораз.
Тие започнуваат во моментот кога луѓето ќе почувствуваат дека оние што ги избрале повеќе не ги слушаат, не ги разбираат и не ги делат нивните грижи.
Токму затоа најавата за реконструкција на
Владата има пошироко значење.
Таа не беше претставена како политички спектакл или како пресметка со поединци.

Таа беше претставена како порака дека никој не е незаменлив и дека секој што ја извршува својата должност мора да го даде својот максимум.
Во политиката нема трајни функции, туку трајна обврска кон граѓаните.
Особено силно одекна пораката дека на уморните чесно им е да си заминат.
Тоа е порака за политичка одговорност.
Во јавниот живот не е слабост да се признае дека некој повеќе не може да одговори на предизвиците.
Слабост е да се остане на функција без енергија, без посветеност и без чувство за должност.
Во своето обраќање Мицкоски се осврна и на постигнатите резултати во изминатиот период. Беа посочени економски показатели, странски инвестиции, инфраструктурни проекти, вложувања во образованието и поддршка за земјоделството.
Без оглед на различните политички толкувања, суштинската порака беше дека политиката мора да се мери преку резултати, а не само преку зборови и ветувања.
Особено важно место во говорот зазеде прашањето за европската перспектива на Македонија.
Пораката беше јасна: местото на Македонија е во Европската Унија.

Но исто така беше јасно повторено дека прашањата поврзани со македонскиот идентитет, јазик, култура и историска самобитност не можат да бидат предмет на пазарење.
Европскиот пат беше опишан како маратон, а не како кратка трка. Како процес што бара истрајност, трпение и државничка мудрост.
Но и како процес во кој постојат вредности што не можат да имаат цена.
Токму затоа реченицата дека нема пазарење со македонскиот идентитет претставува една од централните политички пораки од Струмица.
Во политиката авторитетот не се гради само со изборни победи и високи рејтинзи. Вистинскиот авторитет се гради тогаш кога лидерот е подготвен да бара повеќе и од себе и од своите соработници. Кога ќе покаже дека функцијата не е цел сама по себе.
Кога ќе потсети дека чистиот образ тешко се стекнува, а лесно се губи.
Одбележувањето на 36 години од основањето на ВМРО-ДПМНЕ затоа не беше само прослава на еден роденден.

Тоа беше потсетување дека секоја генерација има свој историски испит.
Испитот на оваа генерација е да покаже дека власта може да остане блиску до народот, дека реформите можат да се претворат во видливи резултати и дека Македонија може да чекори кон својата европска иднина без да се откаже од сопственото достоинство, идентитет и самобитност.
На крајот, функциите се минливи. Фотелјите доаѓаат и си заминуваат.
Но останува прашањето по кое секоја власт ќе биде запаметена: дали му служела на народот или постепено се оттурнала од него.
Токму во тоа прашање се содржи суштината на пораките од Струмица и нивната поширока политичка тежина: народот никогаш не смее да стане спореден во однос на функцијата, затоа што тогаш власта почнува да ја губи својата смисла и својата морална оправданост.

