Колумна на Слободан ТОМИЌ – „Апетитот“ на ЕУ, ароганцијата на Брисел и достоинството на Македонија: Зошто Сиљановска е последниот аларм за преродба

Македонија

Пишува: Слободан ТОМИЌ

На посетата на хрватскиот претседател Зоран Милановиќ ѝ претходеше долг молк од Брисел, молк од балканските „пријатели“ и уште подолг период на систематско уривање на македонското достоинство.

Во тој контекст, претседателката Сиљановска-Давкова не говореше како „лидер под притисок“, туку како последен бранител на правото, историјата и идентитетот на македонскиот народ.

Нејзините зборови беа повеќе од дипломатски гест , тие беа аларм, последен повик пред Македонија да ја изгуби и последната линија на достоинствена одбрана.

1. Милановиќ – пријател или изолирана свест?

Хрватскиот претседател не е приврзаник на диктатите од Брисел. Неговата посета треба да се сфати како симбол дека постојат и во ЕУ гласови кои разбираат дека Македонија не е проблемот, туку жртвата на неправда.

Милановиќ, со својот јасен речник и отпорност на притисоци, стана гласот на оние европски совести кои сè уште не се потопени во калта на бирократскиот конформизам.

2. Македонија – европска по суштина, понижена по положба

Како може држава која исполнува сè да биде постојано уценувана?
Затоа што од неа не се бара интеграција, туку капитулација.

Македонија ја плати цената на срамни компромиси , од Преспа до Протоколите , и наместо награда, доби уште поголеми понижувања.

Се испостави дека европскиот пат не води кон заедништво, туку кон постепено губење на државноста.

3. Сиљановска против бирократската агресија

Таа не е антиевропска ,таа е против уценувањето. Не се спротивставува на Европа, туку на нејзините двојни стандарди.

Сиљановска не настапува како фигура за политички маркетинг, туку како уставноправен авторитет кој ја брани основната вредност на суверенитетот.

Нејзините зборови се правна дијагноза на една болна реалност: Македонија не е членка на преговарачката маса, туку пациент на хирург кој не признава анестезија.

4. Договорите не се мртва хартија – туку темели на одбрана

Сиљановска го враќа вниманието на она што веќе сме го дале: име, Устав, идентитет.

Сето тоа со потпис, без ниту една правна гаранција дека ќе следи возврат. 

Францускиот предлог, според неа, не е компромис, туку политичка фарса , документ кој се повикува на протоколи без уставна сила.

Тоа не е договор, туку уценувачки манифест.

5. Што значи „Пресилна Македонија“?

Тоа не е празна реторика , тоа е концепт. 

Македонија што не стои на колена. Македонија што преговара како субјект, не што моли како објект.

„Пресилна Македонија“ значи држава со достоинство, која не прифаќа ново понижување во замена за илузорен датум.

Не сакаме Европа по секоја цена , сакаме Европа со чесност, со взаемно почитување, со рамноправност.

6. „Европска перспектива“ и дволичноста на Брисел

Зошто ЕУ го изгуби кредибилитетот на Балканот?

Затоа што сè повеќе изгледа како колонијален проект, а сè помалку како унија на рамноправни народи.

И додека Македонија трпи, Брисел зборува за „вредности“, но делува со пресметан интерес и лицемерие.

Каква е таа Унија што едно исто барање го нарекува „право“ за еден народ, а „екстремизам“ за друг?

7. Преспанскиот договор – гробница  на македонската самобитност?

Сите компромиси веќе се направени. Сега се бара тотална историска и културна абдикација.

Да се избрише сеќавањето, да се прифати дека историјата почнува од 2019 година.

Европа, со својата тишина, го одобрува ова.

А народот молчи , изморен, изневерен и заборавен.

Преспа не е решение ,таа е пресуда.

8. Потребна ни е нова стратегија

Не за да се оддалечиме од Европа, туку за да ја вратиме сопствената позиција.

Ако Европа не нè прифати како Македонци, тогаш Европа има проблем ,не Македонија.

Време е за балансирана дипломатија, соработка со новите сили на Истокот и Западот, и јасен став: нема уцена што вреди повеќе од државата.

Резиме: Македонија ја враќа државноста како вредност

Сиљановска-Давкова не оди на сигурно.

Таа говори како професор по уставно право, но и како државничка која нема да дозволи Македонија да стане жртва на недовршената европска федерализација.

Милановиќ не е случаен сојузник ,тој е доказ дека македонската кауза не е изолирана, туку препознаена.

Ова не е повеќе „тажна приказна“ , ова е приказна за будење.

Европа ќе мора да одлучи: сака ли партнери со достоинство или потчинети протекторати.

Please follow and like us: