Пишува: Слободан ТОМИЌ

80 години од создавањето на Обединетите нации, организација што требаше да биде совеста на светот, а денес личи на нем сведок на најголемите злосторства.
Од Њујорк до Газа, од Киев до Нагорно-Карабах, планетата крвари, а палатата на Ист Ривер тоне во бирократски декларации.
Македонија, како мал народ со голема историја, има морално право да ја каже вистината.
ОД ЈАЛТА ДО ЊУЈОРК РАЃАЊЕТО НА ЕДНА ИЛУЗИЈА
1945 година. Победата над фашизмот ја раѓа надежта за нов поредок.
Чучков и македонското знаме гордо чекорат меѓу потписниците.
Светот верува дека никогаш повеќе нема да дозволи војна.
Но во сенката на големите сили, семето на поделбата е веќе посеано.
Советскиот блок и западниот сојуз ги претвораат
Обединетите нации во уште една арена на студената војна.
Она што требаше да биде светски парламент станува сцена за дипломатски двобои, а „правото на вето“ се претвора во право на тишина пред злосторствата.
ВЕТОТО, ПАЛКА ЗА ГОЛЕМИТЕ, ОКОВИ ЗА МАЛИТЕ
Советот за безбедност, наместо да биде штит, стана кафез.
Пет постојани членки го држат светот во заложништво. Една земја , еден глас?
Не. Еден потег на пенкалото во Москва, Вашингтон, Пекинг, Лондон или Париз – и правдата престанува да постои.
Геноциди остануваат неосудени, војни нерешени, бегалци без домови. Големите се кријат зад ветото, малите се гушат во тишина.
Така ли изгледа правдата што требаше да биде универзална?
ЛИГАТА НА НАРОДИТЕ, СЕНКА ШТО СЕ ПОВТОРУВА

Историјата нè предупредува.
Лигата на народите пропадна затоа што молчеше пред агресијата.
Се распадна кога Хитлер маршираше низ Европа, а седиштето во Женева немо гледаше.
Денес, истото сценарио се повторува: Гутереш држи говори за климатски промени, додека тенковите газат човечки животи.
Палатата на Ист Ривер ризикува да стане новата Женева – гробница на една голема идеја.
МАКЕДОНИЈА , МАЛА, А ГЛАСНА
И токму во тој мрак, Македонија го крева својот глас.
Ние, кои сме поминале низ геноциди, асимилации и поделби, знаеме што значи молкот на светот.
Нашите предци потпишаа во 1945 година со надеж дека никој повеќе нема да го брише нашето име и јазик.
Денес, кога големите повторно лицитираат со нашата историја, Македонија мора да биде потсетник дека совеста на светот не се мери во големина на територија, туку во големина на жртва и достоинство.
КОГА ГЕНЕРАЛНИОТ СЕКРЕТАР МОЛЧИ, НАРОДИТЕ МОРА ДА ГОВОРАТ
Гутереш денес е нем набљудувач.
Говори за глобално затоплување, а не гледа дека политичките пожари горат побрзо од климатските. Моралниот авторитет на ОН исчезнува.
И токму затоа, новото време бара нова архитектура на меѓународните односи.
Повеќе не е доволно декларативно „загрижени сме“.
Потребен е глас, моќен и јасен, кој ќе каже: доста е со двојни аршини, доста е со лицемерие.
НОВА ОРГАНИЗАЦИЈА ИЛИ ГОЛЕМА РЕФОРМА?

Прашањето е сурово: дали ОН ќе доживеат реформа или ќе исчезнат како Лигата?
Дали ќе се роди „нова организација на народите“, изградена врз принципи на еднаквост и вистинска правда?
Или ќе оставиме историјата да се повтори и светот повторно да потоне во хаос?
Македонија, со своето искуство на мал, но непокорен народ, има право да ја постави оваа дилема. Бидејќи ако светот не научи од историјата, тогаш историјата сурово ќе го повтори својот суд.
ПОРАКАТА ОД МАКЕДОНИЈА , ДОВОЛНО Е СО МОЛКОТ
80 години по создавањето, Обединетите нации мора да се погледнат во огледалото.
Таму ќе ја видат сопствената празнина. Таму ќе ја слушнат сопствената тишина.
И таму ќе ја почувствуваат тежината на предавството кон народите што веруваа.
Македонија, како мал но горд народ, ќе продолжи да зборува. Бидејќи тишината е злосторство, а зборот е отпор.
И ако светот молчи, тогаш Македонија ќе биде гласот што ќе потсетува: правдата не е дар од големите, туку право на сите.
















