Пишува: Слободан ТОМИЌ

„Најголемата опасност за една држава не е надворешниот непријател, туку домашниот предавник што зборува во туѓо име.“
Сун Цу, („Уметноста на војувањето“)

СЦЕНА ШТО ЈА ОТКРИ ЦЕЛАТА ВИСТИНА
Во Собранието на Република Македонија, под куполата што по дефиниција треба да биде храм на суверенитетот, се одигра настан што повеќе наликуваше на политичка аутопсија отколку на дипломатска средба.
Не се расправаше само за Европската Унија.Се судрија две концепции за државата.
Две визии за иднината.И две морални матрици.
Кипарскиот амбасадор Андреас Фотиу, со мирен и коректен тон, ги претставуваше приоритетите на претседателството со Европската Унија.
Формално, дипломатски, без провокации. Но суштината не беше во неговите зборови.Вистинската драма се одвиваше меѓу домашните актери.
Кој ќе биде „попослушен Европеeц“.
Кој ќе ја оцрни Македонија поефикасно.Кој ќе се докаже пред странскиот поглед дека е подготвен да оди и чекор подалеку од бараното.И токму таму паднаа маските.
ФИЛИПЧЕ – ГЛАСОТ НА СТАРАТА МАТРИЦА

Венко Филипче не настапи како политичар што бара подобра Европа за својата држава.
Тој настапи како обвинител на сопствената држава, пред странски дипломат, користејќи речник што со години е препознатлив печат на една иста структура.
Тој зборуваше за:– „недостаток на прогрес“,– „ограничена слобода на говор“,– „проруска ориентација“,– „медиумска контрола“,– и, како врв на наративот, за уставните измени како „единствен можен пат“.
Тоа не е анализа.Тоа е обвинителен акт.Тоа не е европска грижа.Тоа е стара, излитена агенда.Агенда што со години се произведуваше во истите центри:Соросови фондации,USAID-проекти,странски НВО-структури,и политички кадри израснати не од народот, туку од грантови.
Тоа е длабоката држава во македонско издание, систем што не трпи суверена политика, туку бара безусловна покорност.
КОДОШЕЊЕ ПРЕД СТРАНСКИ ДИПЛОМАТ, СТАРА БАЛКАНСКА БОЛЕСТ

Во ниту една сериозна држава опозицијата не застанува пред странски амбасадор за да ѝ објаснува дека сопствената земја е недемократска, опасна и недостојна.
Тоа не е критика.Тоа е кодошење.Тоа е директно делегитимирање на државата.
Тоа е политички автогол со историски последици.
Но СДСМ одамна ја изгуби границата меѓу државен интерес и партиски опстанок.
Партија во страв од политички стечај не гради визија, таа произведува паника.
Како што прецизно забележа Милошоски:партија што нема поддршка кај народот, бара спас кај странците.
МИЛОШОСКИ, ГЛАСОТ НА РЕАЛНАТА ДРЖАВА

Антонио Милошоски настапи сосема поинаку.
Без спектакл.Без морализирање.Без лажни етикети.Тој зборуваше за конкретни теми:македонските превозници,економските бариери,реалните проблеми што го погодуваат народот.
Додека Филипче зборуваше за „перцепции“,Милошоски зборуваше за факти.Таму лежи суштинската разлика:- политика на претставанаспроти- политика на државен интерес.
КИПАРСКИОТ АМБАСАДОР, НЕМ СВЕДОК НА ПОДЕЛБАТА

Амбасадорот на Кипар не коментираше.Но дипломати не мора да зборуваат за да разберат.Тие видоа:– една страна што ја претставува Македонија како неуспешен проект,– и друга што бара партнерство без уцени.
И Европа виде нешто важно:проблемот не е Македонија,туку оние што сакаат повторно да ја стават под туторство.
КЛУЧНАТА РЕЧЕНИЦА ШТО ЈА РАЗГОЛИ АГЕНДАТА
„Уставните измени се единствениот начин.“Во таа реченица е содржана целата стратегија.
Сѐ друго е сценографија.Уставните измени не се техничко прашање.Тие се последната алка од проектот:- разлабавување на државниот карактер, -институционализација на трајни поделби,- создавање зависна и условена држава.
Тоа е модел што длабоката држава го турка со децении.
МАКЕДОНИЈА НЕ Е ПРОТИВ ЕВРОПА, МАКЕДОНИЈА Е ПРОТИВ УЦЕНА
Оваа Влада не го прекина европскиот пат.Оваа Влада го прекина пазарот на понижување.
Европа како заедница на суверени држави — да.Европа како инструмент за уценување — не.
Тоа е црвената линија.И таа конечно е повлечена.
ИСТОРИСКА ПОУКА
Државите не умираат кога се нападнати однадвор.Тие умираат кога елитите одвнатре ќе прифатат да зборуваат против својот народ, во туѓо име.Македонија денес за првпат по долго време има власт што вели:партнерство — да,покорност — не.И токму затоа старата мрежа е во паника.Затоа кодоши.Затоа плаши.Затоа вреска.
ФИНАЛЕ :
Седницата со кипарскиот амбасадор не беше обична дипломатска средба.
Таа беше огледало.Огледало во кое:– народот виде кој ја брани државата,– Европа виде кој ја напаѓа,– а длабоката држава виде дека старото време завршува.И затоа оваа борба нема да биде тивка.Но ќе биде праведна.И ќе биде победничка.
СОВЕТ:
На сите што ја сакаат Македонија:1. Не прифаќајте да ве лажат дека европскиот пат мора да минува преку самопоништување.2. Европа е заедница на народи, не на поданици.3. Само народ што се почитува себеси може да бара почит од другите.







