Колумна на Слободан ТОМИЌ – “СДСМ гори, Венко се чешла”

Македонија

Пишува : Слободан ТОМИЌ

Слободан ТОМИЌ

„Најопасната состојба на умот не е незнаењето, туку илузијата дека знаеш што правиш.“


Сократ
Сократ

Во оваа земја, Македонија има поговорки што не се само зборови, туку судбини.

„Село гори, баба се чешла“ е една од тие.
Не е тоа за бабата.
Тоа е за сите нас.
За секое време кога реалноста вреска, а некој решава да не ја слушне.
И денес, ако сакаш да ја видиш таа поговорка во живо, не оди во село.
Погледни ја политиката.
Погледни го Венко Филипче.
СДСМ гори.
И тоа не е метафора.
Тоа е процес што трае.
Тивко, но сигурно.
Партија што некогаш беше столб на системот, денес личи на куќа во која чадот се чувствува, ама никој не сака да признае дека огнот веќе ги фатил темелите.

ПЛАМЕНОТ ШТО НЕ СЕ ГАСИ СО СЛОГАНИ

Да бидеме искрени до крај.
Ова што денес го гледаме не е обична политичка криза.
Ова е криза на идентитет.
СДСМ повеќе не знае што е:
дали е левица,
дали е центар,
дали е нешто трето што се обидува да им се допадне на сите, и на крај не допира до никого.
И токму тука почнува трагедијата.
Наместо да се соочи со реалноста, раководството нуди:
четиридневна работна недела,
50% повисоки пензии,
даночни олеснувања,
евтини кредити.
Сè звучи како каталог и фонтана на желби.
Ама животот не е каталог,ниту фонтана на желби.
Животот е пресметка.
Кога цените растат, кога инфлацијата притиска, кога граѓанинот брои денари,
не му треба приказна.
Му треба решение,а тука, тишина.

ОД ДИСЦИПЛИНА ДО СТРАВ, ТИВКАТА ТРАНСФОРМАЦИЈА

Некогаш, во времето на Бранко Црвенковски, СДСМ беше машина.
Можеше да ја сакаш или да ја критикуваш, ама функционираше.
Имаше ред.
Имаше хиерархија.
Имаше чувство дека некој знае што прави.
Дисциплината беше алатка.
Не секогаш пријатна, ама ефикасна.

Денес?

Денес истата таа дисциплина се претвори во нешто друго.
Не е повеќе ред.
Туку страв.
Страв да не кажеш нешто што не е „во линија“.
Страв да не исчезнеш од списокот.
Страв да не станеш минато додека си уште присутен.
И тука е најголемата трагедија:
кога партијата почнува да се плаши од сопствените луѓе,
таа веќе не е партија.
Таа е затворен круг.

ВЕНКО МЕЃУ МИНАТОТО И СЕНКИТЕ

Венко Филипче не дојде од класична партиска школа.
Тој е производ на систем, на позиции, на процеси.
Човек што поминал низ различни фази, различни влади, различни контексти.
И тоа само по себе не е слабост.
Слабоста е нешто друго.
Недостигот на јасна линија.
Недостигот на јасен момент кога ќе кажеш:
„Ова е мојата политика.“
Наместо тоа, гледаме прилагодување,а зад него, неизбежната сенка на Зоран Заев.
И прашањето што никој не го поставува гласно, ама сите го мислат:
дали Филипче води…
или само го продолжува туѓиот наратив?

ЧИСТКА, РЕФОРМА ИЛИ ТИВКО САМОУНИШТУВАЊЕ?

Во секоја партија доаѓа момент на промена.
Тоа е нормално.
Но начинот на кој се прави таа промена, кажува сè.
Во СДСМ денес:
старите се игнорираат,
искусните се маргинализираат,
луѓето со тежина стануваат „непотребни“.
И наместо да се создаде нова енергија,
се создава празнина.
Партија што се сече од сопствените корени не расте.
Таа се суши.

ПОЛИТИКА НА ОГЛЕДАЛО

И тука се враќаме на суштината.
„СДСМ гори, Венко се чешла.“
Ама можеби уште поточно е:
Венко не се чешла.
Венко се огледува.
Гледа како изгледа.
Гледа како звучи.
Гледа како ќе биде доживеан.
А пожарот?
Пожарот не чека имиџ.

СПОРЕДБАТА ШТО НЕ МОЖЕ ДА СЕ ИЗБЕГНЕ

Од другата страна стои Христијан Мицкоски.
И тука не станува збор за симпатија или антипатија.
Станува збор за разлика во пристап.
Едниот зборува за мерки.
Другиот за концепти.
Едниот реагира на криза.
Другиот ја објаснува.
И во политика, тоа прави разлика.
Голема разлика.

ФИНАЛЕ: КОГА ОГНОТ ЌЕ ДОЈДЕ ДО ВРАТА

Има моменти кога политиката престанува да биде игра.
Кога веќе не е важно кој што рекол.
Туку кој што направил.
СДСМ денес е во таков момент.
Момент кога:
или ќе се соочи со реалноста,
или ќе продолжи да се огледува додека пламенот расте.
Историјата не простува бегање.
Народот не простува игнорирање.
И кога ќе дојде моментот на вистината,
нема да се праша кој имал подобар слоган.
Ќе се праша:
кој имал храброст да го изгаси пожарот.
Затоа што, на крајот,
кога СДСМ гори,
не се чешла.
Се гаси.

Please follow and like us: