Пишува: Слободан ТОМИЌ

„Историјата не ги наградува оние што чекаат, туку оние што препознаваат кога моментот дошол.“
инспирирано од мислата на Винстон Черчил

ПАНИКАТА ВО СОФИЈА НЕ Е СЛУЧАЈНА, ТАА Е СИМПТОМ НА ПОРАЗ

Она што се случи со вонредната, тивка, речиси панична средба на Илијана Јотова со бугарските европратеници не е дипломатски протокол, тоа е аларм.
Аларм дека нешто големо се менува. Аларм дека механизмот на блокада, со кој со години се држеше Македонија во заложништво, почнува да се распаѓа.
Софија не свикува вакви состаноци кога е сигурна во својата позиција.
Софија свикува вакви состаноци кога чувствува дека ја губи контролата.
ШТО ЗНАЕ СОФИЈА, И ЗОШТО СКОПЈЕ МОЛЧИ?

Прашањето не е дали Бугарија се плаши.
Прашањето е, зошто?
Одговорот е јасен:
Берлин почнува да зборува јазик што не ѝ одговара на Софија.
Сигналите од германската дипломатија не се директно за Македонија, тие се принципиелни.
Но токму тие принципи ја рушат архитектурата на бугарската блокада.
Ако се укине правото на вето за нови членки, играта завршува.
Тоа е вистинската причина за паниката.
ГЕРМАНСКИОТ БУЛДОЖЕР: КРАЈ НА ЕДНО ПОГЛАВЈЕ НА УЦЕНИ

Кога Германија почнува да зборува за реформирање на одлучувањето во ЕУ, тоа не е дебата. Тоа е процес.
И токму затоа Софија реагира нервозно.
Затоа што знае дека:
ако се премине на квалификувано мнозинство, Македонија веќе не може да биде заложник на една држава.
Тоа е крај на една ера.
Ера на блокади, уцени и историски ревизионизам.
УЛОГАТА НА Христијан Мицкоски: ТРПЕНИЕТО КАКО СТРАТЕГИЈА, НЕ КАКО СЛАБОСТ

Во овој момент, политиката на трпение и условеност што ја води Мицкоски почнува да добива смисла.
Не се влегува во „мочуриште“ без гаранции.
Не се менува Устав без јасен крај.
Она што многумина го критикуваа, денес станува државничка позиција.
Затоа што ако правилата на играта се менуваат, тогаш Македонија не треба да брза.
Треба да чека моментот,а моментот доаѓа.
Гордана Силјановска-Давкова: ГЛАСОТ НА ПРАВОТО ВО ЕВРОПА

Во паралела со ова, позициите што доаѓаат од Скопје, особено од Силјановска, ја враќаат дебатата таму каде што ѝ е местото, во правото, не во притисокот.
Македонија не бара привилегии.
Бара правила,а кога правилата почнуваат да се применуваат еднакво , тогаш вистината излегува на површина.
БУГАРСКИТЕ ИЗБОРНИ ПОТРЕСИ: ВНАТРЕШНА НЕСТАБИЛНОСТ, НАДВОРЕШНА АГРЕСИЈА

Последните изборни резултати во Бугарија покажуваат нешто уште поважно:
политичка нестабилност.
Кога државата е нестабилна внатре, таа бара цврстина надвор.
Македонија беше идеална мета.
Но сега, кога Европа почнува да ги менува правилата, таа стратегија се урива.
ДИПЛОМАТСКИОТ ФРОНТ СЕ ШИРИ:

Тимчо Муцунски ВО САД
И додека Европа се тресе од внатрешни дебат, Македонија не седи.
Од денес, дипломатската офанзива продолжува и во САД.
Присуството на Муцунски таму не е случајно.
Тоа е сигнал дека Македонија ја шири својата позиција и надвор од европските коридори.
Кога се отвораат повеќе фронтови – шансите растат.
ФРАНЦУСКИОТ ПРЕДЛОГ – ДОГМА ИЛИ ДОГОВОР?
Софија инсистира дека францускиот предлог е „паневропска позиција“.
Но реалноста е поинаква.
Ниту еден договор не е вечен ако е неправеден.
Ниту една рамка не е недопирлива ако создава блокада.
И токму затоа дебатата за промена на правилата станува неизбежна.
МАКЕДОНИЈА ПОВЕЌЕ НЕ Е САМА
Она што е клучно да се разбере:
Македонија повеќе не е изолиран случај.
Прашањето за ветото не е само македонско прашање, тоа е европско прашање.
И кога една голема сила како Германија го отвора тоа прашање, тогаш играта се менува.
НЕ Е ПРАШАЊЕ ДАЛИ, ТУКУ КОГА
Сите сигнали водат кон едно:
Промената доаѓа.
Можеби не утре.
Можеби не веднаш.
Но процесот е започнат.
И токму затоа паниката во Софија е толку видлива.
ФИНАЛНО РЕЗИМЕ: МОМЕНТОТ НА ИСТОРИЈАТА

Македонија денес стои на пресвртница:
Софија е во одбрана, не во напад
Европа почнува да ги преиспитува правилата
Германија го отвора прашањето за ветото
Македонија ја шири својата дипломатска позиција
Времето почнува да работи за нас
Историјата не прашува дали сме подготвени, таа нè става пред избор.
И токму сега, повеќе од кога било, Македонија мора да остане цврста.
Не со инат.
Туку со разум.
Не со страв.
Туку со стратегија.
Затоа што кога се плаши Софија – тоа значи дека вистината веќе тропа на вратата,а кога вистината доаѓа , никој не може да ја запре.


