Колумна на Слободан ТОМИЌ – Автокефалноста и Покајанието – Темелот на Верата и Човекот

Култура Македонија

Пишува: Слободан ТОМИЌ

Слободан ТОМИЌ

„Црквата не се руши однадвор, таа се разјадува одвнатре, кога ќе заборави што е и кому му служи.“
„Ништо не е посилно од Црквата: твојата надеж е Црквата, твоето спасение е Црквата, твоето прибежиште е Црквата.


( Свети Јован Златоуст)
(Свети Јован Златоуст)

„Не може да го има Бога за Татко оној што ја нема Црквата за Мајка.“


Свети Кипријан Картагински
Свети Кипријан Картагински

АВТОКЕФАЛНОСТА, ТЕМЕЛ, А НЕ ПРЕГОВОРИ

Во време кога Македонската православна црква – Охридска архиепископија стои цврсто во својата автокефалност — изборена низ децении борба, негирање и историска неправда — едно мора да се каже јасно:
Автокефалноста не е привремена состојба.
Не е административна фаза.
Не е дипломатска конструкција.

Таа е историски темел.
И токму затоа, најголемата опасност не доаѓа само однадвор.

Таа доаѓа одвнатре.
Тивко.
Постепено.
Под маската на „разум“, „реформи“ и „модернизација“.

Постојат наративи што ја прикажуваат автокефалноста како нешто „недовршено“
како процес што треба повторно да се толкува, да се прилагодува или постојано да се редефинира.

Но тоа не е вистина.
Автокефалноста не е договор.
Не е политичка формула.
Не е предмет на ревизија.
Таа е историски факт.

ТИВКАТА ОПАСНОСТ ОДВНАТРЕ

„Не секој што зборува за мир, носи мир во себе.“



(Свети Исак Сирин)
(Свети Исак Сирин)

Опасноста не доаѓа секогаш како отворен напад.
Понекогаш доаѓа како „грижа“.
Со зборови како:
„реформи“
„усогласување“
„европеизација“

Но суштината е иста:
постепено разградување на темелот одвнатре.
Кога идентитетот се релативизира,
кога и она што е платено со векови жртва се става на маса како предмет на договор,
тогаш тоа не е напредок.
Тоа е губење на правецот.

ЗАБОРАВЕНАТА МУДРОСТ

„Стекни мирен дух, и илјадници околу тебе ќе се спасат.“

( Свети Серафим Саровски)

Свети Серафим Саровски

Историјата учи една тешка вистина:
она што се градело со векови може да се изгуби во една генерација.
Црквата не е проект.
Не е систем што се надградува.
Не е идеолошка платформа.
Таа е:
– духовен темел
– историска вертикала
– линија на идентитет и континуитет

ПОКАЈАНИЕТО, ЗАБОРАВЕНАТА СИЛА НА ЧОВЕКОТ

Во деновите на страдањето Христово, човекот повторно се соочува со сопствената вистина.
Христос беше распнат за:
љубовта,
простувањето,
спасението.
А човекот и денес не ја разбира таа порака.
Наместо љубов — суд.
Наместо разбирање — поделби.
Наместо вистина — клевета.

Човекот повторно станува непријател на човекот.
Зборови што треба да лекуваат — повредуваат.
Погледи што треба да простуваат — осудуваат.
Но Христос го покажа спротивно.

На Крстот, разбојникот се покаја
и со една искрена мисла доби надеж.

Тоа е силата на покајанието.
А денес:
простуваме со зборови, но не и со срце.
се поздравуваме, но не се менуваме.

ВЕЛИКИ ПЕТОК, ОГЛЕДАЛО НА ДУШАТА

Велики Петок не е само сеќавање.
Тој е огледало.
Огледало во кое секој човек мора да се запраша:
Дали навистина љубам?
Дали навистина простувам?
Дали навистина живеам она во што верувам?
„Без покајание нема спасение.“

( Свети Јован Лествичник)

( Свети Јован Лествичник)

Зашто:
без покајание — нема преобразба
без простување — нема мир
без љубов — нема живот

ПОРАКА:

„Ако им ги простите на луѓето нивните гревови, и вашиот небесен Отец ќе ви ги прости вам.“

( Исус Христос)

Исус Христос

Во деновите на тишина и страдање, прашањето не е кој е во право,
туку кој е подготвен да се смири.
Зашто она што денес го оттурнуваме од гордост,
утре ќе го носиме како товар.

МАНИФЕСТ:

Автокефалноста е темел.
Покајанието е срце.
Без темел — нема Црква.
Без покајание — нема човек.
И затоа најголемата победа не е над другиот,
туку над сопствената гордост.
Само така можеме да ги зачуваме:
верата,
народот,
и човечноста во човекот.

ВЕЛИГДЕНСКА ПОРАКА И СВЕДОШТВО :

Во пресрет на најсветлиот празник, должни сме да изразиме благодарност и признание кон Неговото Блаженство, Архиепископот охридски и македонски г.г. Стефан, кој со мудрост, трпение и духовна зрелост го водеше народот низ едно од најзначајните поглавја, зацврстувањето на автокефалноста и зачувувањето на достоинството на Македонската православна црква – Охридска архиепископија.
Со еднаква почит и благодарност кон сите архиереи, а особено кон Неговото Високопреосвештенство митрополитот г. Петар, како и кон целото свештенство, монаштвото и верниот македонски народ, кои не отстапија, кои веруваа, кои останаа верни на светата православна вера и на вековниот континуитет на Охридската архиепископија, Јустинијана Прима.

Зашто верата не се чува со зборови, туку со истрајност.
Црквата не се брани со декларации, туку со вера.
Христовото Воскресение не е само историски настан.

Тоа е победа над смртта.
Победа над стравот.
Победа над гревот.
Од денот на Воскресението, па сè до денес, и во сите времиња што доаѓаат, таа победа останува патоказ за човекот:
дека по страдањето доаѓа надежта,
дека по темнината доаѓа светлината,
дека по падот, доаѓа воскресението.
И токму затоа, ова не е само крај на една колумна.
Ова е почеток на едно ново духовно сведоштво.

Христос Воскресе!
Навистина Воскресе!

Please follow and like us: