Пишува: Слободан ТОМИЌ

Политичката сцена денес не врие од идеи, туку од нервоза. Повиците за предвремени избори што доаѓаат од Алијансата за Албанците, артикулирани преку Арбен Таравари, не звучат како визија, туку како обид за спас од сопствената политичка немоќ. Кога изборите се претставуваат како „единствен спас“, тогаш веќе не станува збор за демократија, туку за признание дека нешто сериозно не функционира. Наместо одговори за ветувањата, за реформите, за конкретните резултати, јавноста добива повици за ново гласање, како да е тоа магично решение за сите неуспеси.

Во меѓувреме, премиерот Христијан Мицкоски води сосема поинаква игра.
Тој не ја оттурнува темата за избори, но не ја претвора ни во панична мантра. Јасно ја постави линијата: оваа година е за реформи, следната е отворена опција, а редовниот термин останува целта.

Тоа не е двоумење, туку контрола на процесот. Политиката не е трка кој побрзо ќе дојде до гласање, туку кој ќе има што да понуди кога граѓаните ќе одлучуваат. Разликата е суштинска, а токму таа разлика ја создава нервозата кај противниците.
Од другата страна, реториката на Венко Филипче се движи по веќе истрошена патека. Обвинувања за криминал, за анти патриотизм, за пропаднати политики, сето тоа без тежина која може да ја издржи реалноста.

Кога аргументите се слаби, се создава атмосфера на страв. Се повикуваат некакви надворешни сценарија, се спомнуваат туѓи влијанија, се гради наратив дека нешто големо и опасно демне зад аголот.
Но граѓаните одамна научија да ја препознаваат таа техника.
Стравот повеќе не мобилизира како порано, затоа што премногу пати беше злоупотребен.
Она што навистина ја движи ситуацијата не е борба за принципи, туку внатрешен распад на политичкиот баланс, особено во албанскиот блок. Таму не се води битка за подобри политики, туку за позиција, влијание и преживување. Во таков контекст, изборите се користат како излез од ќорсокакот, а не како средство за вистинска промена. Но изборите сами по себе не решаваат ништо ако причините за кризата останат исти. Тие можат само да ја потврдат или казнат една состојба, но не и да ја поправат без вистинска политичка содржина.
Во целата таа врева, потегот на Мицкоски да ја отвори темата за избори има сосема друга тежина. Тоа не е повик за бегство, туку сигнал за подготвеност. Сигнал дека власта не се плаши од соочување, но и дека не прифаќа да биде вовлечена во туѓи калкулации. Вистинската сила во политиката не е во тоа да трчаш кон избори, туку да одлучиш кога тие имаат смисла,а смислата доаѓа кога има резултати, кога има јасна насока, кога граѓаните можат да споредат и да пресечат.

Затоа 2027 не е случајно спомната како можност. Ако дојде до избори тогаш, тие нема да бидат производ на слабост, туку на момент кога позициите ќе бидат расчистени. Кога реформите ќе бидат видливи, кога опозицијата ќе мора да излезе со нешто повеќе од реторика, кога граѓаните ќе имаат основа да донесат одлука. Избори без јасна слика се ризик, но избори со јасна слика се пресуда. И токму затоа едни брзаат, а други чекаат.
Најголемата вистина што се избегнува е едноставна: државата не се спасува со датум на избори.
Таа се спасува со политика што носи резултати. Во моментот кога изборите стануваат алиби за неуспехот, тие ја губат својата суштина.
Но кога се резултат на процес, тогаш стануваат инструмент на народната волја.
Затоа приказната за „спас преку избори“ не држи. Изборите не спасуваат никого.
Тие само покажуваат кој навистина има поддршка, а кој се потпира на гласност без тежина. И кога ќе дојде тој момент, нема да одлучува ниту стравот, ниту пропагандата, туку резултатот.

