Колумна на Слободан ТОМИЌ – Дваесет години чекање пред болничката врата: Кој му ја украде иднината на македонското здравство?

Македонија

„Големината на една држава не се мери според богатството што го создава, туку според грижата што им ја дава на своите луѓе кога им е најтешко.“

Нелсон Мандела
Нелсон Мандела

Пишува: Слободан ТОМИЌ

Слободан ТОМИЌ

Понекогаш една држава не пропаѓа поради војна.
Не пропаѓа поради земјотрес.
Не пропаѓа поради надворешен непријател.
Понекогаш државата полека слабее кога најважните национални прашања со години се претвораат во политички ветувања без крај.
Токму таква приказна е приказната за Клиничкиот центар.
Две децении.
Цели две децении Македонија слуша за нов Клинички центар.
Две децении министри доаѓаат и си заминуваат.
Влади доаѓаат и си заминуваат.
Се менуваат стратегии.
Се менуваат комисии.
Се менуваат локации.
Се менуваат изговори.
Само пациентот останува ист.
Човекот што чека.
Човекот што плаќа придонеси цел живот.
Човекот што верува дека кога ќе дојде најтешкиот момент, државата ќе биде до него.
Но токму таму започнува најголемото разочарување.

Бидејќи Македонија со години зборуваше за модерно здравство, а премногу често се соочуваше со стари проблеми.
Зборуваше за европски стандарди, а пациентите се соочуваа со реалност која одамна бараше длабоки промени.

Во годините кога СДСМ управуваше со државата, јавноста слушна безброј најави за реформи.
Слушна безброј прес-конференции.
Слушна безброј ветувања.
Но денес останува едно прашање кое не може да се избрише со ниту една изјава:
Каде е Клиничкиот центар?
Каде е проектот што требаше да стане симбол на новото македонско здравство?
Каде е најголемата инвестиција во здравјето на народот?

Годините поминаа.
Одговорот не дојде.
Народот има право да праша зошто потпишаните проекти беа преиспитувани.
Има право да праша зошто концептите беа менувани.

Има право да праша зошто Македонија повторно се враќаше на почетокот секогаш кога требаше да тргне напред.
Историјата можеби ќе расправа за различните аргументи.
Но фактите се сурови.
После години власт, нов Клинички центар не беше изграден.
После години власт, штипската Клиничка болница остана недовршена.
После години власт, народот повторно остана со надеж наместо со резултат.
Токму затоа трагедијата во модуларната болница во Тетово никогаш не смее да се заборави.
Не заради политика.
Туку заради поука.
За да не се повтори никогаш повеќе.
За да потсетува дека здравството не смее да биде поле за импровизации, одложувања и половични решенија.

Затоа што кога системот доцни, цената не ја плаќаат политичарите.
Ја плаќаат граѓаните.
Ја плаќаат пациентите.
Ја плаќаат семејствата.
Денес Владата предводена од Христијан Мицкоски отвора ново поглавје.
Најавата за нов Клинички центар кај „Борис Трајковски“, поврзан со „8 Септември“, ПЕТ-центарот и поликлиниката „Букурешт“, е многу повеќе од урбанистички проект.
Тоа е обид да се исправи една историска неправда.
Тоа е обид конечно да се реализира нешто што Македонија го чека предолго.
Но вистинскиот предизвик започнува сега.
Народот повеќе не сака да слуша.
Народот сака да гледа.
Сака да гледа багери.
Сака да гледа темели.
Сака да гледа градилишта.
Сака да гледа завршени болници.
Сака да гледа дека државата конечно го става пациентот пред политиката.
Токму затоа пред Мицкоски стои можност каква што ретко добива еден премиер.

Да не биде запаметен по говорите.
Да не биде запаметен по партиските пресметки.
Да биде запаметен по делото.
Да го изгради Клиничкиот центар што со години беше само ветување.
Да ја заврши штипската Клиничка болница што предолго чека.
Да покаже дека Македонија може да гради институции, а не само политички наративи.
Затоа што на крајот од денот народот не живее од соопштенија.
Не живее од прес-конференции.
Не живее од меѓусебни обвинувања.
Народот живее од резултати.
Од функционални институции.
Од болници што спасуваат животи.
Од лекари што имаат услови да работат.
Од држава што не заборава дека човечкиот живот нема цена.
И токму затоа прашањето што денес стои пред Македонија е едноставно:
Дали конечно ќе се изгради Клиничкиот центар што генерации го чекаа?
Или повторно ќе се изгуби уште една деценија во политички расправии?
Одговорот нема да го дадат партиите.
Нема да го дадат прес-конференциите.
Нема да го дадат политичките аналитичари.
Одговорот ќе го даде првиот ископан темел.
Одговорот ќе го даде првиот изграден ѕид.
Одговорот ќе го даде денот кога Македонија конечно ќе добие Клинички центар достоен за својот народ,а тогаш историјата ќе го постави последното прашање до сите што управувале со државата изминатите дваесет години:
Ако ова можело да се направи денес, зошто не беше направено вчера?

Please follow and like us: