Колумна на Слободан ТОМИЌ – Додека Македонија крвари, тие се потсмеваат – Кога оние што ја донесоа државата до работ на бездната делат лекции за патриотизам и реформи

Македонија

„Народот не треба да се плаши од своите владетели. Владетелите треба да се плашат од судот на народот и историјата.“

( Демостен)

Демостен

Пишува: Слободан ТОМИЌ


Слободан ТОМИЌ

Постојат моменти кога политиката престанува да биде борба на аргументи и станува навреда за здравиот разум.
Таков беше и последниот собраниски дуел меѓу Венко Филипче и Христијан Мицкоски.
Додека Македонија се бори со последиците од децении лошо владеење, додека младите се уште го гледаат аеродромот како единствена врата кон подобра иднина, додека семејства пресметуваат дали ќе платат сметки или ќе наполнат фрижидер, од собраниската говорница повторно слушавме лекции од луѓе кои со години биле дел од системот што ја создаде оваа состојба.
Венко Филипче ја оцени Владата со нула.
Голема нула.
Нула за реформи.
Нула за европскиот пат.
Нула за платите.
Нула за младите.
Но пред да почне да дели оценки, Македонија има право да постави едно многу едноставно прашање:
Каде беше СДСМ кога државата тонеше во недоверба?
Каде беше СДСМ кога народот го губеше трпението?
Каде беше СДСМ кога институциите се претвораа во симбол на политичка послушност наместо на правда?
Каде беше СДСМ кога илјадници луѓе го пакуваа животот во два куфери и заминуваа засекогаш?

НЕ МОЖЕШ ДА БИДЕШ И СУДИЈА И ОБВИНЕТ ВО ИСТО ВРЕМЕ

Најголемиот проблем на денешната опозиција не е што ја критикува власта.
Опозицијата мора да критикува.
Тоа е нејзина должност.
Проблемот е што истите луѓе кои денес настапуваат како обвинители со години беа дел од структурата што ја водеше Македонија.
Не беа набљудувачи.
Не беа случајни минувачи.
Не беа жртви на системот.
Тие беа системот.
Беа власт.
Беа министри.
Беа директори.
Беа носители на одлуки.
И затоа секој збор што денес го изговараат неизбежно се судира со сопственото политичко минато.
Кога денес зборуваат за сиромаштија, народот се сеќава.
Кога зборуваат за правда, народот се сеќава.
Кога зборуваат за европска иднина, народот повторно се сеќава.
Историјата не може да се избрише со една прес-конференција.
Ниту со една собраниска реплика.

СЕНКАТА НА ЗАЕВ СÈ УШТЕ ЛЕБДИ НАД СДСМ

Колку и да се обидува СДСМ да создаде впечаток дека започнал ново поглавје, едно прашање останува без одговор.
Дали навистина се дистанцира од политиките што ја доведоа државата до најдлабоката криза на доверба?
Или само ги менува лицата додека политичката матрица останува иста?
Македонскиот народ не заборава.
Не заборава ветувања.
Не заборава понижувања.
Не заборава разочарувања.
Не заборава кога му се ветуваше живот, а добиваше поделби.
Не заборава кога му се ветуваше правда, а гледаше селективност.
Не заборава кога му се ветуваше достоинство, а добиваше политички трговии.
Токму затоа денес секој напад врз Владата автоматски отвора и прашања за сопственото наследство на СДСМ.

ДУИ И АХМЕТИ НЕ МОЖАТ ДА СЕ ПРЕТСТАВУВААТ КАКО НЕВИНИ НАБЉУДУВАЧИ

Во оваа приказна постои уште еден политички фактор што не смее да биде заборавен.
ДУИ.
Речиси две децении учество во власта.
Речиси две децении влијание врз институциите.
Речиси две децении можност да се покаже како изгледа европска држава.
Што доби Македонија?
Дали доби институции со највисока доверба?
Дали доби правосудство што народот го почитува?
Дали доби администрација ослободена од партиски влијанија?
Дали доби држава без корупциски сомнежи и афери?
Или доби чувство дека политичките елити создадоа затворен круг на моќ во кој граѓанинот станува последна грижа?
Токму затоа е навредливо кога оние што со години биле во срцето на власта денес се претставуваат како спасители.
Не.
Тие не беа спасители.
Тие беа дел од механизмот.
Тие беа дел од одлуките.
Тие беа дел од системот што народот го казни на избори.

МАКЕДОНИЈА НЕ КРВАРИ ОД ВЧЕРА

Македонија не почна да крвари вчера.
Не почна да крвари со оваа Влада.
Не почна да крвари со оваа седница.
Таа крвари со години.
Крвари од иселување.
Крвари од корупција.
Крвари од недоверба.
Крвари од политички елити што премногу често ја користеа државата како средство за партиски интереси.
Крвари од фактот што многу генерации почнаа да веруваат дека успехот не зависи од трудот, туку од врските а кога една нација ќе почне да верува во тоа, тогаш проблемот станува многу подлабок од која било влада.

ЗОШТО ГИ БОЛИ РЕФОРМСКАТА АГЕНДА?

Во исто време кога се водеше оваа жестока расправа, Македонија се наоѓа пред важна оценка на Европската комисија.
Се работи за стотици милиони евра.
Се работи за реформска агенда.
Се работи за можност државата да добие дополнителни средства и да остане меѓу најуспешните во регионот во исполнување на обврските.
Токму затоа особено загрижувачки звучат предупредувањата дека постојат кругови кои би сакале Македонија да биде ослабена, економски притисната и принудена да прифаќа политички условувања.
Ако навистина постојат такви обиди, тогаш тоа не е прашање на ВМРО-ДПМНЕ или СДСМ.
Тоа е прашање на Македонија.
Национално прашање.
Државно прашање.
Прашање што бара единство, а не ситни политички поени.

ФИЛИПЧЕ ДЕЛИ НУЛИ, НАРОДОТ ДЕЛИ СМЕТКИ

Додека политичарите делат оценки, народот дели сметки.
Додека политичарите водат лични пресметки, народот брои денари.
Додека политичарите се расправаат кој е поголем виновник, младите купуваат билети во еден правец.
Тоа е суровата реалност.
И токму затоа денешната расправа не беше само пресметка меѓу Филипче и Мицкоски.
Таа беше судир меѓу две визии за минатото и иднината.
Едната се обидува да убеди дека народот заборавил.
Другата се обидува да покаже дека времето на неказнивост завршува.
Историјата ќе покаже кој бил во право.
Но едно е сигурно.
Народот повеќе не е подготвен лесно да заборава.

МАКЕДОНИЈА БАРА ОДГОВОРНОСТ, НЕ ИЗГОВОРИ

На крајот, суштината не е дали Филипче ставил нула.
Ниту дали Мицкоски возвратил со затвор.
Суштината е дали конечно ќе започне ера во која политичарите ќе одговараат за своите постапки.
Дали ќе има мерила што важат за сите.
Дали ќе има правда што нема партиска книшка.
Дали ќе има држава што ќе му служи на народот, а не народот на државната и партиската елита.
Зашто Македонија е уморна.
Уморна од лаги.
Уморна од оправдувања.
Уморна од предавства на надежта.
Уморна од политичари кои секогаш имаат објаснување, а никогаш одговорност.
И токму затоа најголемото прашање по оваа собраниска расправа не е кој победил во дуелот.
Туку кој ќе има храброст да погледне во очите на народот и да одговори:
Што направивте со Македонија кога ја имавте во свои раце?
Зашто додека Македонија крвареше, премногу луѓе молчеа.
А некои дури и се потсмеваа.
Народот тоа го памети.
Историјата уште повеќе.

Please follow and like us: