Колумна на Слободан ТОМИЌ: Филипче во паника – Опасните амбиции за спас од одговорност под паролата „дијалог“

Македонија

Пишува: Слободан ТОМИЌ

Слободан ТОМИЌ

1. Денес СДСМ избира: или ќе избереш или ќе избираш!

Денес, СДСМ се наоѓа на судбинска раскрсница.

 Во момент кога партијата ја дефинира својата иднина на внатрепартиски избори, Венко Филипче не е само кандидат, туку човек на паниката. 

Зад маската на „дијалог и реформски пат“, неговите амбиции се многу потемни.

 Овој избор не е само за партиски лидер. 

Ова е избор за спасување на личната политичка егзистенција на Филипче. 

Секој нов чекор што го прави, е обид да се спаси од одговорност за катастрофалните скандали што го следат. 

Како што се отвараат избирачките места, така и неговата политичка кариера влегува во фаза на итност.

2. „Тет-а-тет“ или обид за „перење вина“?

Средбата помеѓу премиерот Христијан Мицкоски и Венко Филипче беше официјално претставена како „реформски дијалог“.

 Но, ова не беше обичен политички состанок, туку обид за спасување на Филипче од одговорноста за трагедиите и скандалите што го пратат. 

Од трагедиите во Тетово до модуларните болници, од автобуските несреќи до контроверзните договори со Бугарија – Филипче сака да ги закопа своите грешки под паролата на „консензуални решенија“. 

Но, тој не бара дијалог. 

Тој бара амнестија. „Спасете ме од одговорност!“ – ова е вистинскиот повик на Филипче, а не некоја патриотска визија.

3. Колапсот на СДСМ и духот на Заев

Филипче не претставува лидерство. Тој е, како што често велат, „сенка на Заев“ – човек без интегритет и политичка тежина, но со важна задача: да го заштити сè што е заштитливо од минатото на СДСМ. 

СДСМ е во политички колапс, без јасен иденитет и амбиции само за самоспасување. 

Како што изјави Максим Димитриевски: „креаторот на проблемите не може да биде креатор на решенијата“. Филипче е човек кој нуди повеќе од истото, а тоа нема да биде решение. 

Спас од овој хаос може да донесе само принципиелна и вистинска одговорност. 

Филипче е само проекција на духот на Заевизмот, чија замена во јавниот простор е клучна за новата Македонија.

4. Заевизмот не може да биде решение – тој беше проблемот

Преспанскиот договор, Договорот со Бугарија и Францускиот предлог беа креации кои ја понудија државата во пакети на компромис и политичка капитулација. 

Како што забележува Тито Петковски, „не можеш да градиш консензус со оние кои ја рушат државата и ја запалија довербата на народот“. 

Заевизмот не може да биде решение. 

Тој беше самата причина за падот. 

Филипче не може да бара амнестија и да се надева на политичко збогување, додека не одговара за своите грешки. 

Нема шанси Македонија да оди напред, ако остане неисполнет правосудниот пат за трагедиите што го потресоа здравствениот и сообраќајниот систем.

5. Доколку следува втора средба, тоа ќе биде политичка капитулација

Кога Филипче инсистира на нова средба со премиерот Мицкоски, тоа не е само дрскост. 

Тоа е страв. 

Страв дека времето истекува, дека новите детали од трагедиите излегуваат на површина. 

Дека досието на Филипче не може вечно да биде затворено, и дека на крајот ќе биде повикан да одговара за своите постапки. 

Страв од истрагата која нема да биде запрена. 

Ако навистина верува дека може да избегне одговорност преку нови политички договори, тогаш ќе ја искуси вистинската политичка и морална криза.

Финале: Реформите нема да бидат шверцувани!

Македонија ќе оди напред, но само ако се разгради мафијата на СДСМ, се отвори секој предмет, секој трагичен настан добие судска разрешница и се поништи духот на Заевизмот. 

Филипче нема што да бара на маса за иднината, додека не одговара за минатото. 

Ова не е време за заборавен дијалог, туку за правда, вистина и отчетност.

Please follow and like us: