Пишува: Слободан Томиќ

Македонија ја гледа својата судбина на едно место: во партијата што некогаш ветуваше промени и правда.
Денес, СДСМ е во распаѓање. Оставките паѓаат, довербата згаснува, а една фотелја останува непоместлива , таа на Венко Филипче.
Ова не е само критика; ова е аларм: дали партијата е сопствена или е под влијание на туѓи агенди?
Филипче, последната тврдина на еден систем
Венко Филипче не паѓа не затоа што има доверба, туку затоа што има страв.
Страв од тоа што ќе се открие ако тргне. Страв од лавина документи и прашања кои водат кон оние што ја градeа и финансираа таа власт.
Наместо лидер кој презема одговорност, имаме човек што се држи за фотелјата како за последен заштитен ѕид. Секој негов јавен настап ја потврдува едноставната вистина: нема политичка визија, има само инстинкт за опстанок, а кога функцијата станува светост, совеста е првата жртва.
Поштенското сандаче на оставки, симбол на партиска болест
Оставките кои се низаат , Ана Чупевска, Костадин Ацевски, Ѓорѓи Галетановски , не се само персонални актови.
Тие се клинички симптоми на партија што ја изгуби моралната карта.
Тие заминуваат затоа што не сакаат да бидат соучесници во нова логика: функции пред народ.
Додека тоа се случува, врвот ѕвони дека „ќе следуваат кадровски промени“. Тоа е фарса; не може да лекуваш рак со козметички интервенции.
Фанија Каранфиловска, мостот меѓу партијата и надворешните мрежи

Фанија Каранфиловска-Пановска е личност со јасна кариера во „Отворено општество“ и сега дел од врвот на СДСМ.
Ова не е само биографија, тоа е политички симптом.
Кога луѓе со силни врски во меѓународни фондации влегуваат во партискиот врв, јавната перцепција е јасна: партијата станува катализатор на програми и агенди што не секогаш произлегуваат од домашните приоритети.
Многумина со право прашуваат: дали партијата служи за интересите на граѓаните или за интересите на мрежите кои ги поддржуваат нејзините кадровски решенија?
Заев и Филипче, симбиоза на страв
Прашањето кој кого штити веќе не е хипотеза, туку јавна реалност.
Заев остана тивок, но присутен; Филипче останува видлив, но неподвижен.
Двата профили функционираат како еден механизам: еден амортизер, еден гарант.
Ако падне едниот, паѓа и другиот.
Затоа молкот е тактичка стратегија, заштита на персонални интереси, а не грижа за граѓаните.
Бранко Црвенковски, сенката што ги мери останатите
Во моментот кога изгледаше дека старите структури се испариле, се појави Црвенковски, не како громогласен лидер, туку како пресметана сенка.
Неговиот настап во Кичево и мобилизацијата на симпатизери покажа дека „стариот картел“ може да ги активира отпишаните и да ги сврти курсот.
Имињата што се повторно во игра, проф. д-р Андреј Петров и Оливер Спасовски, не се случајни: тие се мостот кон старата партиска вертикала, технократски и контролирачки елементи што можат да го „ребрендираат“ СДСМ, но не и да ја исчистат од нејзината болест.
Ребрендирање или реставрација, двоен избор на крајот од играта

Ако Црвенковски се обиде да ги инсталира своите луѓе во првите редови, тоа ќе биде ребрендирање, не нов почеток.
Промена на имиња, не промена на принципи.
Партијата може да преживее како контролирана опозиција , декоративна, без вистинска програма и без веродостојност. За граѓанинот тоа значи едно: исти проблеми, нови лица.
Крајниот пресек , партија во морален колапс

СДСМ не е само поразена на избори. Таа е поразена од себе си. Политичката сцена ја отпиша како субјект на доверба.
Ниту едно „празно ветување“ не може да ги пополни празните кутии на доверба кои ги оставија изборите 2024 и локалните 2025.
Народот не гласа против луѓе; народот гласа против систем што ја загуби мисијата.
Повик , време е за одговорност
Ова не е текст за омраза, туку за одговорност. Филипче треба да даде отчет пред граѓаните.
Заев треба да одговори пред државата. Црвенковски не смее да претвори ребрендирање во реставрација на истите грешки.
Фанија и другите што носат „надворешни профили“ треба да објаснат дали нивниот импулс е служење на државата или служење на мрежи.
Кој ќе го симне Филипче, не ја срамоти државата , тој ќе ја ослободи.
Кој ќе молчи, соучествува. Македонскиот народ не бара дилеми: бара правда, идеја и визија. СДСМ или ќе се промени или ќе остане музеј на поразот , тоа ќе го одлучи јавноста, а не партиските бекстејџи.











