Пишува: Слободан ТОМИЌ

„Тиранијата не се одржува со сила, туку со навиката на народот да живее во страв и сиромаштија.“
Алексис де Токвил

МАДУРО НЕ ЈА ПРЕДАДЕ РЕВОЛУЦИЈАТА, ТОЈ НИКОГАШ НЕ ЈА РАЗБРА

Николас Мадуро не беше идеолог.Не беше мислител.Не беше визионер.Тој беше администратор на туѓ мит, човек што влезе во историјата низ задната врата и се обиде да остане со клуч украден од државата.
Таму каде што завршуваше харизмата на Чавез, почнуваше празнината на Мадуро,а празнината, кога ќе се најде на власт, не создава политика, создава алчност.
ОД ДРЖАВА ДО ПЛЕН: КАКО ВЛАСТА СЕ ПРЕТВОРА ВО КЛАН
Под Мадуро, Венецуела не се управуваше.
Таа се делеше.Институциите не беа столбови, беа каси.Армијата не беше чувар, беше штит за режимот.
Правдата не беше слепа, беше врзана и замолчена.
– Кога државата служи за заштита на власт, а не на народ, таа престанува да биде држава.
Станува организиран систем на страв и кражба.
НАФТА ИМАШЕ, ЛЕБ НЕМАШЕ: ЕКОНОМИЈАТА КАКО МЕСТО НА ЗЛОСТОРСТВО

Никој не може да ја избрише оваа слика:земја со енормни ресурси- редици за леб- болници без лекови- градови без струја- семејства што бегаат
Ова не е природна катастрофа.Ова е политичка одлука.
Сиромаштијата не беше несреќа , беше метод на владеење.Гладниот е полесно управлив.
Очајниот е полесно заплашлив.
АНТИИМПЕРИЈАЛИЗМОТ КАКО ИЗГОВОР, НЕ КАКО СТАВ

Мадуро зборуваше за империјализам,но не создаде суверенитет.Зборуваше за отпор,но не создаде достоинство.Секој неуспех имаше ист одговор:„Ние сме жртви.“ Но жртва е народот што гладува. Жртва е мајката без лек за дете. Жртва е човекот што бега од сопствената земја.
Антиамериканизмот не беше политика.Беше димна завеса за неспособност и корупција.
КОГА РЕВОЛУЦИЈАТА СЕ БРАНИ СО СТРАВ, ТАА Е ВЕЌЕ МРТВА
Вистинската револуција се брани со идеи.Лажната, со полиција.Под Мадуро:критиката беше предавствопрашањето беше заканавистината беше непријател- Режим што се плаши од зборови е режим што знае дека лаже.- Власт што апси мислење е власт што нема аргументи.
НАЈТЕШКАТА ПРЕСУДА: НАРОДОТ ЗАМИНА
Нема поголем пораз од овој.Не востание.Не бунт.Туку тишина и бегство.Милиони луѓе ја напуштија Венецуела.Тоа не е миграција.Тоа е колективна пресуда.- Народот не бега од држава што му дава иднина.- Бега од власт што му ја краде сегашноста.
ИСТОРИСКИОТ КРАЈ: НЕ ХЕРОЈ, ТУКУ ПРЕДУПРЕДУВАЊЕ

Николас Мадуро нема да биде запаметен како симбол.Ниту како борец.Ниту како револуционер.- Ќе биде запаметен како крајна фаза на една измама.Како човек што имаше држава и ја претвори во сенка.Како власт што зборуваше за народ и владееше против него.
ФИНАЛЕН ЕПИЛОГ

Историјата е немилосрдна, но праведна.Таа не ги мрази тиранините, таа ги разголува.




