Колумна на Слободан ТОМИЌ – Крај на фракциите, почеток на системот

Македонија

Пишува: Слободан ТОМИЌ

Слободан ТОМИЌ

Како последниот мандат на Христијан Мицкоски ја претвора ВМРО-ДПМНЕ од партија на влијанија во партија на управување

„Во политиката, моќта што не е структурирана, се распаѓа. Моќта што е структурирана, преживува.“

Самуел Хантингтон
Самуел Хантингтон

Моментот кога лидерите престануваат да се допаѓаат, и почнуваат да владеат

Во глобалната политика постои јасна линија меѓу лидерите што управуваат со популарност и лидерите што управуваат со структури. 

Првите зависат од анкети. Вторите создаваат системи што функционираат и кога анкетите молчат.Кадровската и организациска реконструкција на ВМРО-ДПМНЕ, најавена и објаснета од генералниот секретар Драган Ковачки, припаѓа токму во втората категорија. 20–25 проценти промена во Извршниот комитет, спој на луѓе со искуство во извршната и законодавната власт и селективно вклучување на помлади кадри, не е козметика. Тоа е редизајн на центарот на одлучување.
Оваа промена не треба да се чита како партиска вест, туку како стратегиски потег на власт што влегува во завршна фаза.

УКИНУВАЊЕТО НА ПОТПРЕТСЕДАТЕЛИТЕ: 

Зошто ова е сигнал за зрелост, не за страв
Во речиси сите политички системи, позицијата „потпретседател“ не служи за ефикасност, туку за производство на амбиција. 
Таа создава паралелни хиерархии, тивки кампањи и внатрешна конкуренција што го јаде капацитетот на власта.
Одлуката да се укинат потпретседателските функции во ВМРО-ДПМНЕ значи едно:крај на фракциската архитектура.
Клучно е што досегашните потпретседатели не се елиминирани, туку интегрирани во Извршниот комитет. Моќта не исчезнува, таа се де-персонализира и се врзува за колективна одговорност.Во меѓународен контекст, ова е класичен потег на лидер кој:не сака внатрешна борба во последниот мандат,не остава отворени линии за „природни наследници“ предвреме,и ја затвора партијата за хаос, за да ја отвори државата за резултати.

ИЗВРШНИОТ КОМИТЕТ КАКО СТРАТЕШКО ЈАДРО

Она што Ковачки го соопшти јасно и без дипломатски јазик е дека новиот
Извршен комитет нема да биде форум за дебати, туку оперативен штаб.
Неговата агенда е јасна:реорганизација на општинските комитети,кадровско освежување со јасни филтри,подготовка за парламентарните избори,и – најважно – поставување на партијата за наредната декада, не за наредниот месец.
Во политички системи со слаб институционален капацитет, партиите што владеат мора да бидат подисциплинирани од државата. 
Оваа реконструкција токму тоа го покажува.

СИНХРОНИЗАЦИЈА СО ВЛАДАТА: 

вертикала наместо импровизација
Фактот што партиската реконструкција оди паралелно со владината не е случајност, туку сигнал. Во последен мандат нема простор за несинхронизирани центри на моќ.Партијата и владата се усогласуваат како еден управувачки механизам:со пократок ланец на одлучување,со јасно преземена одговорност,и со минимизирање на внатрешниот шум.
Ова е модел што се гледа кај влади што сакаат контрола врз процесите, не само контрола врз наративот.

КРИТИКАТА НА СДСМ: 

огледало на сопствениот колапс
Обвинувањата за „концентрација на моќ“ доаѓаат од партија што со години функционира без јасен центар, без кадровска дисциплина и без оперативен капацитет.

Кога немаш структура,  секоја структура ти изгледа опасно.
Кога немаш ред, секој ред ти личи на авторитаризам.СДСМ не ја напаѓа реформата затоа што ја разбира, туку затоа што ја препознава сопствената неспособност да произведе нешто слично.

ОТВОРАЊЕТО КОН НОВИ КАДРИ: 

контролирана свежина
Најавеното есенско ажурирање на членството и отворањето кон нови кадри во клучните сектори, здравство, образование, економија, технологии,  покажува дека ова не е затворање на партијата, туку контролирано проширување.
Глобалното искуство е јасно:партиите што не се обновуваат – умираат,партиите што се обновуваат без контрола, се распаѓаат.
Ова е обид за трет пат: обнова со систем.

ФИНАЛЕН ЗАКЛУЧОК: 

Што навистина значи оваа реконструкцијаОва не е борба за моќ.Ова е рационализација на моќта.Христијан Мицкоски не ја подготвува ВМРО-ДПМНЕ за уште една изборна победа по секоја цена. 
Тој ја подготвува за долгорочно управување во нестабилен регион и турбулентна Европа.
Во политика, најопасен е лидерот што сака да се допадне.
Најсериозен е лидерот што сака системот да функционира и без него.
Оваа реконструкција покажува во која категорија припаѓа.

Please follow and like us: