Пишува: Слободан ТОМИЌ

„За да спасиш еден живот ти треба лиценца.
За да водиш цел народ, доволна е амбиција.“
„Една од казните за одбивање да се учествува во политиката е тоа што ќе бидеш управуван од пониски луѓе.“
(Платон)

„Политиката е премногу сериозна работа за да им се остави само на политичарите.“
(Шарл де Гол)

ВЕЛИКИ ЧЕТВРТОК, ДЕНОТ НА СОВЕСТА, ДЕНОТ НА ПРЕДАВСТВОТО

Ова не е обичен ден.
Ова е ден кога историјата нè потсетува:
предавството никогаш не доаѓа со врева,
туку тивко, оправдано, „во име на нешто поголемо“.
И токму затоа денес прашањето е поостро од кога било:
— Кој денес ја продава тишината како политика?
СÈ ИМА ЛИЦЕНЦА, САМО ПОЛИТИКАТА НЕ!
Во оваа држава:
не можеш да бидеш лекар без лиценца
не можеш да бидеш адвокат без положен испит
не можеш да возиш без дозвола
не можеш да градиш без одобрение
не можеш да предаваш без диплома
Но можеш… да ја водиш државата.
— да одлучуваш за иднината на народот
— да го менуваш Уставот
Без никаква проверка.
Без испит.
Без одговорност.
Без совест.
АПСУРДОТ НА ВРЕМЕТО: НЕЗНАЕЊЕТО КАКО КВАЛИФИКАЦИЈА

Политиката стана единствената „професија“ каде:
незнаењето не е пречка
неискуството не е слабост
неморалот не е дисквалификација
Туку… предност.
Гледаме луѓе:
директно од клупа
без ден стаж
без чувство за тежина
— директно на престол.
И тие одлучуваат за:
економија
безбедност
идентитет
иднината на генерации
Тоа не е демократија.
Тоа е ризик од национални размери.
МАКЕДОНИЈА, РЕКОРДЕР ВО МЕНУВАЊЕ НА УСТАВОТ

Да си поставиме искрено прашање, брат:
— Колку пати е менуван Уставот?
Толку пати што народот веќе не го доживува како темел,
туку како документ за политичка трговија.
Под притисок.
Под условување.
Под туѓи интереси,а има држави:
што со децении не го менуваат
што го штитат како светост
што го гледаат како договор меѓу генерации
— Кај нив Уставот е корен.
— Кај нас, алатка.
ДРЖАВИ СО СТАБИЛНОСТ, ДРЖАВИ СО ДОСТОИНСТВО
Постојат земји каде Уставот е речиси недопирлив:
држави со вековен континуитет
системи каде промената е исклучок, не правило
општества каде политичарот се плаши од Уставот, не обратно
— Затоа тие држави се стабилни.
Кај нас?
— Политичарите го менуваат Уставот „без мува да ги лази“.
ПОЛИТИЧАРОТ КАКО НЕЛИЦЕНЦИРАН РИЗИК

Лекар без лиценца = опасност за еден човек.
Пилот без лиценца = опасност за стотици.
— Политичар без капацитет = опасност за цел народ.
И најстрашното:
нема санкција.
ќе направи грешка, се повлекува
ќе ја уништи довербата — се враќа
ќе ја продаде позицијата — продолжува
— Без забрана.
Без одговорност.
МИНИРАНОТО ПОЛЕ НА ПОЛИТИКАТА
Политиката не е чиста игра.
Тоа е:
поле на притисоци
поле на уцени
поле на геополитички интереси
— минирано поле.
Прашањето не е дали има мини.
Прашањето е:
— Кој знае да се движи низ нив?
Нелиценцираниот:
ќе нагази
ќе попушти
ќе потпише
Вистинскиот државник:
ќе застане
ќе одбие
ќе брани
МАКЕДОНИЈА НЕ Е ДВОР, ТАА Е ДОМ
Ова мора да се повторува:
— Македонија не е двор.
— Македонија е дом.
Дом:
не се продава
не се менува
не се преговара
Дом се брани.
А Уставот?
Тоа е темелот на тој дом.
ЛИЦЕНЦА ЗА ПОЛИТИЧАР, ШТО ЗНАЧИ ТОА?
Не формална хартија.
Туку три суштински столба:
Интелектуална лиценца
Да знае што прави.
Морална лиценца
Да знае што НЕ смее да направи.
Народна лиценца
Да има доверба, не купена, туку заслужена.
ЗОШТО ЈА НЕМА?
Затоа што системот така функционира.
Им одговара на:
неподготвените
послушните
контролираните кадри
— Лиценца би значела крај за нив.
НАРОДОТ, ПОСЛЕДНАТА ЛИЦЕНЦА

Кога системот молчи, народот зборува.
Но ако:
народот заборава
народот простува
народот молчи,
тогаш нелиценцираните владеат.
ЗАВРШЕН УДАР
Не е проблемот што постојат лоши политичари.
— Проблемот е што нема филтер што ги спречува.
Не е проблемот што се прават грешки.
— Проблемот е што нема граница.
ФИНАЛНА ПОРАКА

Ако за да спасиш еден живот ти треба лиценца,
— тогаш за да водиш народ ти треба карактер.
Ако за да возиш автомобил ти треба дозвола,
— тогаш за да водиш држава ти треба совест.
ЗАВРШНО РЕЗИМЕ
Македонија не се губи одеднаш.
Се губи:
чекор по чекор
одлука по одлука,
во рацете на луѓе што не знаат каде газат.
И затоа прашањето не е:
— дали ни треба лиценца за политичар.
Прашањето е:
— колку уште штета ќе направиме додека конечно не ја побараме.
„Една од казните за одбивање да се учествува во политиката е тоа што ќе бидеш управуван од пониски луѓе.“







