Колумна на Слободан ТОМИЌ – „Кога духот слегува – Народот се обединува; Кога единството се распаѓа – Сè се распаѓа“

Македонија Општо

(Духовна порака во духот на Свети Јован Златоуст)

Пишува: Слободан ТОМИЌ

Слободан ТОМИЌ

ПЕДЕСЕТНИЦА, СВЕТА ТРОИЦА И ИСПИТОТ ПРЕД МПЦ–ОА ЈУСТИНИЈАНА ПРИМА, ВРЕМЕ НА ДУХОВНА ВИСТИНА, А НЕ НА ПОДЕЛБИ

Во деновите на Педесетницата, кога Светиот Дух слегува врз апостолите и од исплашени луѓе создава Црква што ќе го промени светот, Православието повторно нè потсетува на една вечна вистина: единството не е политичка категорија, туку духовна заповед.
Света Троица не е симбол, туку откровение, дека Бог е заедница, љубов и совршено единство.
И токму затоа овие денови не се само празник.
Тие се суд.
Суд на совеста.
Суд на единството.
Суд на зрелоста.

МПЦ–ОА ЈУСТИНИЈАНА ПРИМА, ДУХОВНИОТ СТОЛБ НА МАКЕДОНСКИОТ ОПСТАНОК

Македонскиот народ низ вековите не опстојувал само со државност, туку со духовна вертикала што никогаш не се прекинала.
Кога историјата се менувала, Црквата останувала.
Кога институциите паѓале, верата останувала.
Кога политичките системи исчезнувале, кандилото во манастирите не се гасело.
Од Свети Климент и Свети Наум, преку Охридската архиепископија, до денешната МПЦ–ОА, постои непрекинат духовен континуитет што не е само црковен, туку и историски, културен и национален.
Затоа за верниот народ МПЦ–ОА не е институција.
Таа е паметење.
Таа е корен.
Таа е сведоштво дека народот постои.

ОХРИД – ВТОРИОТ СЛОВЕНСКИ ЕРУСАЛИМ

На ден 25 мај 1962 година Кога своевремено Рускиот Патријарх Алексеј Први бил поканет од Српската Православна Црква да го посети Белград наместо да слета во Белград, тој побарал прво да го посети Охрид, по допатувањето во Охрид клекнал, ја бакнал земјата и рекол „Дојдов во вториот словенски Ерусалим!“
Потоа, на света архиерејска литургија во македонската црква „Света Богородица Каменско“ во Охрид, заедно чиноначалствувале тројцата поглавари: Рускиот Патријарх Алексеј Први, Српскиот Патријарх Герман и Македонскиот Архиепископ Доситеј.
Денот кога СПЦ ја прифати возобновената Македонска охридска архиепископија МПЦ.

ТОМОСОТ, ИСТОРИСКИ МОМЕНТ, А НЕ КРАЈ НА ПАТОТ

Историскиот процес што доведе до признавање на канонското единство и автокефалниот статус на МПЦ–ОА Јустинијана Прима претставува еден од најважните моменти во поновата црковна историја на православниот свет.
По децении дијалог, болка и чекање, беше отворен пат кон евхаристиско единство и канонско признавање.
Во тој процес учествуваа повеќе православни цркви, меѓу кои и Српската православна црква и Вселенската патријаршија, секоја со своја улога во надминувањето на долгогодишниот канонски јаз.
Но секој голем историски момент не завршува со потпис.
Тој започнува со одговорност.

СВЕТИ ЈОВАН ЗЛАТОУСТ, ОПОМЕНА ШТО НЕ СТАРЕЕ

„Ништо толку не ја ранува Црквата како поделбата меѓу нејзините чеда“, предупредува Свети Јован Златоуст.
Ова не е само историска мисла.
Ова е живо предупредување.
Зашто најголемите опасности за Црквата никогаш не доаѓаат однадвор, туку однатре, кога сомнежот почнува да го јаде единството, а недовербата да го замени духот на соборноста.

ПЕДЕСЕТНИЦАТА, МЕРКА НА ДУХОВНА ЗРЕЛОСТ

Педесетницата не учи дека Бог не создава поделени народи, туку обединети заедници.
Од расеани ученици, создава апостоли.
Од страв – создава храброст.
Од немоќ – создава сила.
Затоа секоја поделба во Црквата не е само организациски проблем.
Таа е духовно предупредување.

ПРАШАЊЕТО НА ОДГОВОРНОСТА

Во времиња на промени, прегрупирања и различни толкувања, верниот народ не бара суд.
Бара јасност.
Не бара конфликт.
Бара единство.
Не бара поделби.
Бара соборност.
Затоа секоја одлука што се однесува на животот на Црквата мора да биде носена со чувство на историска тежина и духовна одговорност.
Зашто Црквата не е институција на луѓе.
Таа е тело на верата.

МАКЕДОНИЈА МЕЃУ ИСТОРИЈАТА И ВЕЧНОСТА

Македонија преживеала затоа што нејзината вера преживеала.
Не затоа што била силна во политиката, туку затоа што била длабока во духовноста.
Манастирите биле тврдина.
Книгите биле оружје.
Молитвата била отпор, а Црквата била дом.

ФИНАЛЕН ЗАКЛУЧОК, ПОВИК НА ЕДИНСТВО, А НЕ НА РАЗДОР

Во деновите на Педесетницата и Света Троица, најголемата вистина не е во тоа кој што мисли, туку дали народот ќе остане едно.
Зашто ако се изгуби единството, сè се губи.
Ако се зачува единството, сè се спасува.
Црквата не е поле за поделби.
Таа е дом на сите.
И МПЦ–ОА, како духовен наследник на Охридската архиепископија, останува последниот голем столб на македонскиот духовен континуитет.
Затоа повикот на овие празници е јасен:
Не поделба, туку единство.
Не сомнеж, туку вера.
Не распаѓање, туку соборност.
Зашто кога Светиот Дух слегува, тој не разделува.
Тој обединува.
И само обединет народ останува вечен.

Please follow and like us: