„Кога политичарот ќе ја стави партијата над државата, а власта ќе му ја предаде на подлабоката држава и криминалот, опресијата ја плаќа народот.“
Пишува: Слободан ТОМИЌ
КЉУСЕВ – ЧОВЕКОТ КОЈ МУ СЛУЖЕШЕ НА НАРОДОТ, А БЕШЕ СРУШЕН ОД ПАРТИИТЕ
Пред триесет и пет години Македонија ја започна својата најтешка, но и највозвишена битка, да стане самостојна, суверена и демократска држава.
На чело на тој историски пресврт застана академик д-р Никола Кљусев – човек од науката, врвен економист, професор и патриот. Тој не влезе во власта за да гради партиска кариера, туку за да му послужи на сопствениот народ во момент кога Македонија немаше ниту институционална сигурност, ниту сопствена валута, ниту изградена армија, ниту меѓународна заштита.
Тоа беше првата и единствена експертска Влада, Влада создадена за државата, а не за партиските апетити.
Кљусев и неговите министри работеа во речиси невозможни услови, кога градењето на државноста се одвиваше директно на дело.
Под негово раководство беа поставени темелите на монетарното осамостојување и воведувањето на македонскиот денар, се градеа институциите од нула и се формираа првите редови на Армијата на Република Македонија.
Но, токму затоа што Кљусев одби да биде пион во рацете на партиските моќници и заткулисните игри, неговата Влада мораше да биде срушена.
На 7 јули 1992 година, преку партиско здружување и политичко инженерство, Собранието ѝ изгласа недоверба на Владата на Никола Кљусев.
Со тоа се потврди суровата вистина:
Кљусев не беше сменет затоа што лошо работеше – тој беше сменет токму затоа што работеше исклучиво за државата, а не за партиските интереси! Неговата најголема „грешка“ во очите на политичката елита беше што одби да биде партиски послушник.
Откако експертската Влада беше насила отстранета, Киро Глигоров му го препушти мандатот на Бранко Црвенковски, па на 4 септември 1992 година беше избрана новата партиска Влада.
И токму од тој момент, македонската политичка историја влезе во својата најтемна фаза:
Фаза во која партијата се издигна над државата.
Фаза во која националните интереси беа подредени на партиските апетити.
Фаза во која започна вистинското проклетство на СДСМ.
ГЛИГОРОВ – ЦРВЕНКОВСКИ И ПОЧЕТОКОТ НА ТРГОВИЈАТА СО ДРЖАВАТА

Киро Глигоров беше првиот претседател, а Бранко Црвенковски премиер на првата партиска Влада. Тие го поставија моделот на владеење во кој државата стана предмет на заткулисни договори, компромиси и меѓусебни пресметки.
На 8 април 1993 година, Македонија беше примена во Обединетите нации под привремена референца. Наместо безкомпромисно да се брани конститутивното име и идентитет, македонската држава беше вовлечена во погубен, неколкудецениски спор кој ја исцрпуваше нејзината енергија.
Уште тогаш се воспостави погубната матрица: политичарите избраа виткање кичма наместо принципиелна борба.
ПРИВАТИЗАЦИЈАТА – СУРОВИОТ ГРАБЕЖ НА НАРОДОТ

Потоа удри транзицијата, најголемиот економски злочин во современата македонска историја.
Фабриките, претпријатијата и богатството градено со децении од македонскиот труд беа систематски уништени и раскрчмени.
Под маската на „премин кон пазарна економија“, СДСМ спроведе жестока приватизација со која створи мала економска олигархија на сметка на стотици илјади работници кои преку ноќ завршија на улица.
Граѓанинот беше ограбен, а државата беше претворена во сервис на новосоздадената партиска елита.
2001 И ВЛЕЗОТ НА ДУИ – ТРГОВИЈА СО СУВЕРЕНИТЕТО

Воен конфликт. Човечки жртви. Разурнувања. И на крајот – Охридскиот рамковен договор.
Токму од чадот на 2001 година, во политичкиот систем директно се инсталираше ДУИ на Али Ахмети. Она што започна како вооружен конфликт, се претвори во децеслојна политичка монополизација.
СДСМ, во трка за власт и гол опстанок, ја прифати улогата на помлад партнер на ДУИ, претворајќи ја државата во заложник на етно-трибализмот и заткулисниот криминал.
Системот заснован на заслуги беше заменет со етнички и партиски квоти, а државните институции станаа феуди управувани од Мала Речица.
БОРИС ТРАЈКОВСКИ – ТРАГЕДИЈА БЕЗ ДОКРАЈ ОТКРИЕНА ВИСТИНА

Уривањето на авионот кај Мостар и смртта на претседателот Борис Трајковски остануваат една од најболните и најсомнителните точки во македонската историја.
Децении подоцна, јавноста сè уште не ги доби целосните и убедливи одговори за оваа трагедија. Оставивме држава во која вистината за сопствениот претседател беше заташкана под тепихот на политичките калкулации.
ЗАЕВ И АХМЕТИ – КОАЛИЦИЈАТА НА КАПИТУЛАЦИЈАТА И КРИМИНАЛОТ

Соништата за правото и правдата дефинитивно згаснаа со доаѓањето на Зоран Заев.
Прво, преку амнестиите и политичките пазарења (од случаите како „Глобал“ па сè до поништувањето на правниот систем), а потоа преку директно предавање на државните механизми во рацете на ДУИ.
Заев и Ахмети формираа оска за тотална контрола врз државата:
Преспанскиот договор (17 јуни 2018): Насилно, против волјата на народот и преку уцени во Собранието, беше променето вековното име на државата. Со тоа беше извршен директен атентат врз националниот идентитет.
Бугарскиот диктат: Ветувањата за светла европска иднина се претворија во тотално понижување. Се прифатија протоколи и условувања кои го оспоруваат македонскиот јазик, историја и култура, доведувајќи ја државата во перманентна блокада.
Запоседнување на институциите: Додека СДСМ го замајуваше народот со европски пароли, ДУИ под закрила на власта ја презеде контролата врз правосудството, тендерите и сите профитабилни државни ресурси. Корпуцијата стана државна матрица.
ФИЛИПЧЕ И НОВОТО ЛИЦЕ НА СТАРИОТ РЕЖИМ

Денес, со Венко Филипче на чело, СДСМ се обидува да продаде уште една евтина илузија за „нормализација“.
Но, Филипче не е никакво ново лице. Тој е директен производ и продолжена рака на истиот тој систем на Заев и Ахмети. Тој го наследи партискиот престол, но со него ја носи и целата одговорност за националните предавства, за распадот на здравството, за корупцијата и за продажбата на државните интереси.
Приказните дека „тоа го правела друга генерација“ се просечни лаги. Партијата е иста, коалицискиот завет со ДУИ е ист, а последиците ги сноси исклучиво македонскиот народ.
35 ГОДИНИ ПОДОЦНА – СМЕТКАТА Е ИСПОРАЧАНА!

Триесет и пет години независна Македонија.
Триесет и пет години систематско уништување, ограбување и национално виткање кичма.
Од Црвенковски до Заев, од Заев до Филипче – паралелно со децениското корумпирано дејствување на ДУИ:
Лицата се менуваа, но матрицата остана иста: ПАРТИЈАТА И ВЛАСТА НАД ДРЖАВАТА И НАРОДОТ!
Време е да се каже гласно и без страв:
Македонија НЕ Е и никогаш нема да биде акционерско друштво на СДСМ и ДУИ!
Таа му припаѓа единствено на македонскиот народ и на граѓаните кои ја почитуваат и ја градат оваа земја.
На Македонија повеќе не ѝ требаат компромиси со сопственото достоинство, ниту политичари кои тргуваат со нејзиниот суверенитет.
Ѝ треба сурова правда, одговорност пред законите и расчистување со сите оние кои ја доведоа на работ на опстанокот.
Како што кажал Џорџ Сантајана:
„Оној што не ја знае историјата, осуден е да ја повторува.“
Народот ја научи лекцијата. Време е сметката конечно да ја платат оние што ја направија!
Пишува: Слободан ТОМИЌ


