ВТОР ПОРТРЕТ.
ВЕНКО ФИЛИПЧЕ.
ЧОВЕКОТ ОД СИСТЕМОТ.
„Кога зборовите се различни од делата, не верувај им на зборовите.“
Конфучие

Конфучие
Пишува: Слободан ТОМИЌ

НЕ Е ПОРТРЕТ НА ЛЕКАРОТ.
ТУКУ НА ПОЛИТИЧАРОТ.
Венко Филипче е лекар по професија, неврохирург по струка, политичар по избор и претседател на СДСМ по довербата што ја доби од својата партија.
Но ова не е портрет на лекарот.
Ова е портрет на политичарот.
Зашто кога човек од белиот мантил ќе влезе во политиката, веќе не се оценува само според дипломите, титулите и професијата.
Се оценува според одлуките.
Според политиките.
Според сојузите.
Според влијанијата.
И, најважно од сè , според односот кон државата.
Затоа вистинското прашање денес не е само:
КОЈ Е ВЕНКО ФИЛИПЧЕ?
Туку:
ЧИЕ ПОЛИТИЧКО НАСЛЕДСТВО ГО НОСИ ВЕНКО ФИЛИПЧЕ?
И уште поконкретно:
ДАЛИ ФИЛИПЧЕ Е НОВО ЛИЦЕ, ИЛИ НОВО ИМЕ НА СТАРАТА ПОЛИТИЧКА МАТРИЦА?
ОД БЕЛИОТ МАНТИЛ ДО ЦРВЕНИОТ ПАРТИСКИ КАБИНЕТ
Филипче не влезе во политиката како случаен минувач.
Политички се афирмира во системот на власта предводен од Зоран Заев.
Прво како советник за здравство.
Потоа како министер.
Потоа како еден од најекспонираните министри во Владата.
И конечно, како лидер на СДСМ.
Тоа е политичка траекторија.
И таа траекторија не може да се избрише со една нова функција.
Затоа што политичкото наследство не исчезнува кога ќе се смени фотелјата.
Не се брише со нов говор.
Не се брише со нова фотографија.
Не се брише со нов партиски слоган.
Ако Филипче сака да биде нов почеток, тогаш јавноста има право да побара да го види прекинот со старото.
Не на зборови.
Туку на дела.
ФИЛИПЧЕ – ЗАЕВ: ПОЛИТИЧКАТА НИШКА ШТО НЕ МОЖЕ ДА СЕ ПРЕКИНЕ СО ПРЕЗИМЕ

Филипче политички созрева во времето на Зоран Заев.
Тоа е факт од неговата политичка биографија.
И токму затоа прашањето за политичкото наследство е неизбежно.
Колку од политичкиот код на Заев остана во Филипче?
Колку од тогашната политика е сè уште присутна?
Колку од тогашните отстапки?
Колку од тогашниот однос кон меѓународните центри?
Колку од тогашното разбирање на европската политика?
И, пред сè:
КАДЕ ЗАВРШУВА ЗАЕВ, А КАДЕ ПОЧНУВА ФИЛИПЧЕ?
Зашто политичарот не станува нов само затоа што наследил стара функција.
Ниту една партија не станува нова само затоа што го сменила лидерот.
Новата политика се докажува со нова храброст.
Со нови граници.
Со нови одговори.
Со јасно политичко „НЕ“ таму каде што старите политики веќе еднаш кажале „ДА“.
ЦРВЕНКОВСКИ – БУЧКОВСКИ – ЗАЕВ – КОВАЧЕВСКИ – ФИЛИПЧЕ

Ако сакаме сериозно да ја анализираме СДСМ, не можеме да ја исечеме од сопствената историја.
Бранко Црвенковски.
Владо Бучковски.
Зоран Заев.
Димитар Ковачевски.
И денес, Венко Филипче.
Различни личности.
Различни времиња.
Различни политички околности.
Но една партија.
И затоа прашањето е:
ШТО НАВИСТИНА СЕ ПРОМЕНИ?
Филипче има право да каже дека претставува нова генерација.
Но граѓаните имаат уште поголемо право да прашаат:
Каде е прекинот?
Каде е сопствената визија?
Каде е неговото државничко „НЕ“?
Каде е границата со политиките на Заев?
Каде е јасниот одговор на прашањето:
ШТО БИ НАПРАВИЛ ФИЛИПЧЕ ПОИНАКУ ОД ЗАЕВ?
Ако нема јасен одговор, тогаш јавноста има право да се сомнева дека не гледа нова политика, туку продолжение на старата матрица со ново лице.
ЗАЕВ И СЕРВИЛНОСТА КОН НАДВОРЕШНИТЕ ПОЛИТИЧКИ ЦЕНТРИ

Една од најголемите слабости на политиката што ја претставуваше ерата на Заев беше впечатокот дека Македонија премногу често мора да ја објаснува својата државност пред други.
Пред Брисел.
Пред Софија.
Пред Вашингтон.
Пред соседите.
Пред меѓународните посредници.
А премалку пред сопствениот народ.
Европската иднина не смее да значи политичка покорност.
Со Европа — да.
Со европските стандарди — да.
Со владеење на правото — да.
Со силни институции, да.
Но со политика во која македонската држава постојано треба да плаќа нова цена за туѓи услови?
НЕ.
Тоа не е европеизација.
Тоа е политика без доволно силна национална преговарачка позиција.
И тука Филипче мора да даде одговор:
ДАЛИ ЌЕ БИДЕ НАСЛЕДНИК НА ТАА ПОЛИТИКА ИЛИ ЌЕ ПОСТАВИ НОВА ГРАНИЦА?
ФАНИ И „НОВИОТ СДСМ“
Филипче не управува со политички вакуум.
Околу него има луѓе со свои биографии, политички ставови, професионални искуства и јавни позиции.
Меѓу нив е и Фани Каранфилова-Пановска.
Не треба никому да му се припишува нешто без доказ.
Но во сериозна демократија никој не смее да биде недопирлив од јавни прашања.
Кој е човекот?
Од каде доаѓа?
Какви ставови застапувал?
Во кои организации работел?
Со кого соработувал?
Какви политики поддржувал?
Тоа не е лов на вештерки.
Тоа е политичка транспарентност.
Зашто лидерот се гледа и преку луѓето што ги избира околу себе.
И затоа прашањето е:
КОЈ Е НОВИОТ СДСМ?
И уште поважно:
ПО ШТО Е НОВ?
СИСТЕМОТ НЕ Е САМО ФИЛИПЧЕ
Политичкиот систем не е само еден човек.
Тоа се партиските структури.
Советниците.
Институциите.
Невладините организации.
Медиумските влијанија.
Меѓународните контакти.
Фондациите.
Политичките центри.
И мрежите што со години создаваат влијание.
Но тука мора да постои една граница.
Не секоја невладина организација е политички центар.
Не секоја меѓународна соработка е мешање.
Не секој странски контакт е заговор.
Но исто така:
НЕМА НИШТО НЕДЕМОКРАТСКО ВО ПРАШАЊЕТО:
КОЈ ВЛИЈАЕ ВРЗ МАКЕДОНСКАТА ПОЛИТИКА?
Напротив.
Тоа е должност на секоја сериозна јавност.
БУГАРСКОТО ПРАШАЊЕ – ТУКА СЕ МЕРИ ФИЛИПЧЕ

Тука доаѓаме до една од најчувствителните точки во неговиот политички профил.
Уставните измени.
Бугарското прашање.
Европската интеграција.
И односот меѓу европската перспектива и македонските национални интереси.
Филипче го брани ставот дека уставните измени се европско, а не билатерално прашање.
Добро.
Тоа е негово политичко право.
Но јавноста има право да постави многу потешки прашања.
КАДЕ Е КРАЈОТ НА ОТСТАПУВАЊАТА?
Кој гарантира дека нема да следи ново барање?
Кој гарантира дека нема повторно да се отвораат прашањата за историјата?
За јазикот?
За идентитетот?
За толкувањето на македонското минато?
И што е најважно:
КОЈА Е ЦРВЕНАТА ЛИНИЈА НА ФИЛИПЧЕ?
Европа не смее да биде магичен збор со кој ќе се оправда секоја политичка отстапка.
Македонија сака Европа.
Но Македонија мора да влезе во Европа како држава со достоинство, а не како држава која постојано се објаснува, се правда и се откажува од дел од својата политичка самостојност.
МАКЕДОНЦИТЕ НЕМААТ ДРУГА МАТИЧНА ДРЖАВА

Ова мора да биде кажано јасно.
Македонците немаат друга матична држава.
Затоа секоја одлука што ја менува уставната, политичката или националната архитектура на Македонија мора да биде донесена со најголема одговорност.
Тоа не значи негирање на правата на другите граѓани.
Напротив.
Силна Македонија мора да биде држава за сите свои граѓани.
Но токму затоа мора да има:
еднакви правила,
силни институции,
одговорност,
ред и функционална држава.
Не држава во која етничката припадност станува политичка валута.
Не држава во која секое следно барање станува нов услов.
И не држава во која партиите се натпреваруваат кој ќе даде повеќе, а никој не прашува:
ШТО ЌЕ ОСТАНЕ ПО НАС?
СДСМ И ДУИ – ПОЛИТИЧКОТО НАСЛЕДСТВО НА ЕДНА ЕРА
Не може да се зборува за политиките на Заев без да се зборува и за ДУИ.
Тоа беше политичка ера во која СДСМ и ДУИ беа столбови на владејачкото мнозинство.
Затоа и денес мора да се постави прашањето:
ШТО ОСТАНА ОД ТОЈ МОДЕЛ ВО ДЕНЕШНИОТ ФИЛИПЧЕ?
Дали е променет политичкиот курс?
Или само актерите?
Дали е променета логиката?
Или само реториката?
Дали Филипче навистина сака нова СДСМ?
Или сака повторно да ја состави старата политичка формула во ново време?
Народот има право да знае.
ФИЛИПЧЕ КАКО МИНИСТЕР, ПАНДЕМИЈАТА И ТЕТОВО

Венко Филипче ќе остане запаметен и како министер за здравство во еден од најтешките периоди, пандемијата со КОВИД-19.
Беше едно од најприсутните лица на Владата.
Одлуките на Министерството беа под постојан јавен надзор, а потоа се случи трагедијата во модуларната ковид-болница во Тетово во септември 2021 година, во која загинаа 14 луѓе.
Филипче поднесе оставка, повикувајќи се на морална одговорност.
Тоа мора да се запише.
Но мора да се запише и прашањето:
ДАЛИ МОРАЛНАТА ОДГОВОРНОСТ ЗАВРШУВА СО ОСТАВКА?
Или мора да продолжи со целосно расчистување на сите институционални пропусти?
Семејствата имаат право на вистина.
Јавноста има право на одговор.
А државата има обврска да извлече поука.
8 СЕПТЕМВРИ 2026 – 35 ГОДИНИ НЕЗАВИСНА МАКЕДОНИЈА
И токму на 8 септември 2026 година, Македонија одбележа 35 години независност.
Тоа не беше ден само на една партија.
Не беше ден само на ВМРО-ДПМНЕ.
Не беше ден само на СДСМ.
Не беше ден само на власта.
Тоа беше ден на сите граѓани.
Ден на Македонија.
Затоа и одбележувањето организирано од Владата предводена од Христијан Мицкоски треба да се гледа како државен настан, а не како партиска прослава.
Но токму затоа од оваа прилика мора да произлезе и една сериозна порака:
МАКЕДОНИЈА НЕ Е ПАРТИСКА СОПСТВЕНОСТ.

Ниту на СДСМ.
Ниту на ВМРО-ДПМНЕ.
Ниту на ДУИ.
Ниту на која било друга партија.
И тука јас, како човек кој со децении ја следи македонската политика и јавниот живот, ќе бидам еднакво строг.
Да, Мицкоски мора да продолжи да ја брани државата.
Да, Владата мора да има резултати.
Но:
И ВМРО-ДПМНЕ МОРА ДА БИДЕ ПОД ИСТ ЗАКОН КАКО И СИТЕ ДРУГИ.
35 ГОДИНИ НЕЗАВИСНА МАКЕДОНИЈА – КАДЕ Е ДРЖАВНИОТ РЕФЛЕКС НА СДСМ?
Постои момент кога една политичка партија мора да заборави на дневната политика.
Постои ден кога опозицијата може да биде опозиција, но државата мора да биде држава.
8 Септември е токму таков ден.
Денот на независноста не е сопственост ниту на ВМРО-ДПМНЕ, ниту на СДСМ, ниту на која било друга политичка партија.
Тоа е ден на Македонија.
И токму затоа, кога партија што за себе вели дека е државотворна се соочува со 35-годишнината од независноста, јавноста има право да очекува нешто повеќе од партиска пресметка.
И тука доаѓаме до Венко Филипче.
Не како лекар.
Не како поранешен министер.
Туку како претседател на СДСМ.
Што беше првата политичка реакција на СДСМ околу големата прослава на 35-годишнината?
Наместо порака дека Македонија треба достојно да го одбележи својот историски ден, следуваше политичка пресметка со Владата и со начинот на кој се организирани настаните.
Се отвори прашањето колку чинел Дејвид Гета.
Се отвори прашањето кој ги плаќал настаните.
Се отвори политичка битка околу буџетските средства.
И сето тоа е легитимно прашање во една демократија.
Но постои едно многу поголемо прашање:
КАДЕ БЕШЕ ДРЖАВНИОТ РЕФЛЕКС?
Зошто првата асоцијација на опозицијата на 35-годишнината од независноста повторно беше партиската пресметка?
Зошто наместо прво да се честита празникот, да се поздрават граѓаните и да се испрати порака на единство, јавноста повторно доби политичка расправија?
Ова не е прашање само до СДСМ.
Ова е прашање до неговиот претседател.
ДО ВЕНКО ФИЛИПЧЕ.
Зашто лидерот на една партија не е само човек што ја чита партиската стратегија.
Тој е човек кој треба да покаже државнички рефлекс.
Ако СДСМ навистина сака да биде нова партија, тогаш токму ваквите моменти се тестот.
Не кога се зборува за реформи.
Не кога се држат партиски конгреси.
Не кога се бара власт.
Туку кога Македонија го слави својот роденден.
Тогаш се гледа дали партискиот интерес може да биде ставен настрана барем за еден ден.
И тука Филипче има право да даде свој одговор.
Но и народот има право да постави свое прашање:
ДАЛИ НОВИОТ СДСМ НА ФИЛИПЧЕ НАВИСТИНА Е НОВ, ИЛИ САМО НОВО ЛИЦЕ НА СТАРИОТ ПОЛИТИЧКИ РЕФЛЕКС?
Зашто ако секоја државна свеченост повторно се претвора во партиска пресметка, тогаш проблемот не е во музиката.
Не е во сцената.
Не е во Дејвид Гета.
Проблемот е во политичката култура.
И токму тука се мери државотворноста.
Не со партиски декларации.
Туку со однесување кога државата го слави својот празник.
МИЦКОСКИ, СДСМ И „ТАЛОГОТ“ – КОГА ПОЛИТИЧКАТА ПРЕПИРКА СТАНУВА ПОГОЛЕМА ОД ДРЖАВНИОТ ДЕН
Уште еден момент од 8 Септември заслужува посебно внимание.
Мицкоски зборуваше дека „талогот“ не смее да ја победи елитата.
СДСМ возврати жестоко.
А Андреј Жерновски излезе со политичка квалификација дека станува збор за опасна политика на поделби.
И тука повторно се поставува истото прашање:
ЗОШТО СЕКОЈ ДРЖАВЕН ДЕН МОРА ДА ЗАВРШИ СО ПАРТИСКА ВОЈНА?

Може да се критикува Мицкоски.
Може да се критикува неговиот речник.
Може да се оспорува секоја негова политика.
Но кога се одбележуваат 35 години независност, од сите политички лидери се очекува нешто повеќе.
Одговорност.
Мера.
Државнички тон.
А особено тоа се очекува од опозицијата која сака повторно да ја добие довербата на граѓаните.
Филипче не може да биде само наследник на функцијата во СДСМ.
Ако сака да биде ново политичко лице, мора да покаже и нов политички рефлекс.
И токму тука доаѓа најтешкото прашање:
КОГА МАКЕДОНИЈА Е ПРЕД ПАРТИЈАТА, ЌЕ ЗНАЕ ЛИ ВЕНКО ФИЛИПЧЕ ДА ЈА СТАВИ МАКЕДОНИЈА ПРЕД СДСМ?
Тоа е прашањето.
Не дали ќе го победи Мицкоски во една прес-конференција.
Не дали СДСМ ќе има поостро соопштение.
Не дали партискиот стратег ќе има поостра реплика.
Туку дали претседателот на СДСМ ќе има сила да каже:
ДЕНЕС Е ДЕН НА МАКЕДОНИЈА.
ПОЛИТИЧКАТА БОРБА ЌЕ ПРОДОЛЖИ УТРЕ.

Тоа би било нов СДСМ.
Сè друго е само нова амбалажа.
И уште нешто.
СДСМ со право може да поставува прашања за јавните пари.
Тоа е должност на опозицијата.
Но тогаш истата мерка мора да важи за сите.
Без селективност.
Без политичка амнезија.
Без заборавање на сопственото коалициско наследство.
Особено кога во јавноста се водат постапки поврзани со сомнежи за злоупотреби во Државната лотарија.
Но тука мора да бидеме прецизни.
Тоа не е доказ дека Венко Филипче лично е одговорен за тој случај.
Не е.
И токму затоа не треба да му припишуваме нешто за што нема доказ.
Но е сосема легитимно да го прашаме претседателот на СДСМ:
КАКОВ Е НЕГОВИОТ СТАВ КОН ПОЛИТИЧКОТО НАСЛЕДСТВО НА КОАЛИЦИИТЕ ВО КОИ СДСМ УЧЕСТВУВАШЕ?
ДАЛИ НОВИОТ ФИЛИПЧЕ ЌЕ БИДЕ НОВА ПОЛИТИЧКА ГРАНИЦА?
ИЛИ САМО НОВА АДРЕСА НА СТАРИТЕ ПОЛИТИЧКИ ОДНОСИ?
Зашто ако сака да ја врати довербата на граѓаните, мора да покаже дека за него одговорноста не е партиска категорија.
Одговорноста мора да биде државна категорија.
И тука се враќаме на суштината на овој портрет.
Венко Филипче не е одговорен за сè што направиле неговите претходници.
Но како претседател на СДСМ е одговорен за тоа што ќе направи со наследството што го затекнал.
Може да го брани.
Може да го релативизира.
Може да го продолжи.
Но може и да направи пресврт.
ТОА Е НЕГОВИОТ ВИСТИНСКИ ТЕСТ.
МОЈАТА ПОРАКА ДО МИЦКОСКИ
Христијан Мицкоски има политичка одговорност.
И токму затоа мора да биде храбар.
Ако некој функционер на ВМРО-ДПМНЕ злоупотребил функција, положба, институција или јавни ресурси, истрага.
Ако има докази за незаконитост, одговорност.
Ако некој ја злоупотребил партиската доверба, смена.
Ако некој го злоупотребил името на ВМРО-ДПМНЕ за личен интерес, нема заштита.
Ниту членска книшка.
Ниту функција.
Ниту близина до лидерот.
Ниту партиски заслуги.
НИКОЈ НЕ СМЕЕ ДА БИДЕ НЕДОПИРЛИВ.

И ова мора да се случи веднаш, кога постојат основани наоди и докази.
Зашто најопасната работа за една власт не е опозицијата.
Најопасно е кога сопствените луѓе ќе поверуваат дека партијата ги штити од одговорност.
Мицкоски мора да покаже дека тоа време е завршено.
Не со зборови.
Со постапки.
СЕКОЈА АФЕРА МОРА ДА ИМА ОДГОВОР
Не барам политички прогон.
Не барам лов на вештерки.
Не барам пресуда без суд.
Барам нешто многу поедноставно:
СЕКОЈА ОСНОВАНО ИНДИЦИРАНА АФЕРА ДА СЕ ИСПИТА.
Секој сомнеж, да се провери.
Секој доказ, да се процесуира.
Секој незаконски стекнат интерес, да биде предмет на постапка.
Ако некој е виновен, да одговара.
Ако е невин, да биде ослободен од сомнеж.
Тоа е правна држава.
И тоа мора да важи и за СДСМ.
И за ДУИ.
И за ВМРО-ДПМНЕ.
И за секој друг.
ДРЖАВАТА Е НАД ПАРТИЈАТА
Најголемата грешка што може да ја направи една власт е да мисли дека победата на избори е дозвола за самозаборавање.
Не е.
Изборите се доверба.
Функцијата е привремена.
Мандатот истекува.
Но последиците од лошото владеење остануваат.
Затоа и Мицкоски мора да биде внимателен.
Не смеат да се создаваат нови „недопирливи“.
Не смеат да се создаваат нови политички моќници.
Не смее од една заробена држава да се премине во друга форма на партиска заробеност.
МАКЕДОНИЈА НЕ СМЕЕ ДА ЈА МЕНУВА САМО ПАРТИЈАТА ШТО УПРАВУВА СО НЕА.
Мора да го промени начинот на владеење.
А ТОА Е И КЛУЧОТ ЗА ФИЛИПЧЕ
Токму затоа и Венко Филипче треба да биде мерен со истиот аршин.
Не затоа што е Филипче.
Туку затоа што е политичар.
Не затоа што е СДСМ.
Туку затоа што сака да ја води СДСМ, а ако утре повторно претендира на извршна власт, тогаш јавноста мора однапред да знае:
Што ќе биде неговата Македонија?
Македонија на Заев?
Македонија на СДСМ?
Македонија на ДУИ?
Македонија според условите на Брисел и Софија?
Или Македонија која ќе разговара со сите, ќе соработува со сите, но ќе знае да каже:
ДОТУКА. ОДОВДЕ НЕ.
ЛЕКАРОТ И ПОЛИТИЧАРОТ
Неврохирургијата бара прецизност.
Политиката бара уште поголема.
Зашто лекарот носи одговорност за еден човек.
Државникот носи одговорност за милиони.
Затоа политичарот мора да знае дека:
Не секоја отстапка што може да се направи, треба да се направи.
Не секој договор што може да се потпише, треба да се потпише.
Не секое барање што доаѓа однадвор, мора да стане домашна политика.
И не секоја политичка цена е цена што народот треба да ја плати.
НАЈОПАСНАТА ЗАБЛУДА
Најопасната заблуда на политичарите е дека народот заборава.
Не заборава.
Памети.
Кој ветувал.
Кој потпишувал.
Кој гласал.
Кој молчел.
Кој се повлекол.
Кој се борел.
И кој кога било најтешко, застанал.
Затоа и Венко Филипче ќе биде мерен.
Не по говорите.
Не по прес-конференциите.
Не по партиските соопштенија.
Туку по делата.
ФИЛИПЧЕ ПРЕД ОГЛЕДАЛОТО
Денес Венко Филипче е претседател на СДСМ.
Утре може да биде нешто друго.
Но функциите минуваат.
Политичарите минуваат.
Партиите се менуваат.
МАКЕДОНИЈА ОСТАНУВА.
И затоа најважното прашање не е дали Филипче ќе ја освои СДСМ.
Туку дали ќе успее да покаже дека може да излезе од сенката на политичкото наследство што го создадоа неговите претходници.
Дали ќе биде наследник?
Или реформатор?
Продолжение?
Или пресврт?
Човек на партијата?
Или човек на државата?
ПОСЛЕДНИОТ СУД, ВРЕМЕТО
Еден ден Венко Филипче нема да биде претседател на СДСМ.
Ќе дојде друг.
Ќе се сменат слоганите.
Ќе исчезнат плакатите.
Ќе се заборават говорите.
Но Македонија ќе остане.
И тогаш ќе остане едно единствено прашање:
ШТО НАПРАВИ ВЕНКО ФИЛИПЧЕ СО ПОЛИТИЧКАТА МОЌ ШТО МУ БЕШЕ ДАДЕНА?
Дали ја зајакна државата?
Дали ги зајакна институциите?
Дали ја врати довербата?
Дали постави граница пред нови уцени?
Дали ги заштити македонските национални интереси?
Дали имаше храброст да му каже „НЕ“ и на својот политички сојузник кога државниот интерес го бараше тоа?
Или продолжи по патеката што други пред него ја трасираа?
На тоа нема да одговори СДСМ.
Нема да одговори ВМРО-ДПМНЕ.
Нема да одговори ДУИ.
Нема да одговори Брисел.
Нема да одговори Софија.
ЌЕ ОДГОВОРИ ВРЕМЕТО.
А времето не ги слуша зборовите.
ВРЕМЕТО ГИ МЕРИ ДЕЛАТА.
И ЗАТОА…
Венко Филипче има право на својата политика.
Има право на своите ставови.
Има право да бара доверба.
Но народот има уште поголемо право:
ДА ПРАШУВА.
Да бара одговори.
Да бара отчет.
Да бара гаранции.
Да бара црвени линии.
Да бара одговорност.
Да бара државничко однесување.
И да праша:
КОГА ЌЕ ДОЈДЕ МОМЕНТОТ НА ВИСТИНАТА, ЌЕ БИДЕ ЛИ ФИЛИПЧЕ ПРВ ЧОВЕК НА ПАРТИЈАТА ИЛИ ПРВ ЧОВЕК НА ДРЖАВНИОТ ИНТЕРЕС?
Зашто Македонија не е партија.
Не е мандат.
Не е лидер.
Не е изборен штаб.
Не е туѓа политичка агенда.
МАКЕДОНИЈА Е ДРЖАВА.
А државата е поголема од секој политичар.
Поголема од Филипче.
Поголема од Заев.
Поголема од Црвенковски.
Поголема од Бучковски.
Поголема од Ковачевски.
Поголема од Мицкоски.
Поголема од ВМРО-ДПМНЕ.
Поголема од СДСМ.
Поголема од ДУИ.
ПОГОЛЕМА ОД СИТЕ НАС.
И токму затоа најтешкото прашање до Венко Филипче не е:
„ШТО ЌЕ НАПРАВИШ ЗА СДСМ?“
Туку:
„ШТО СИ ПОДГОТВЕН ДА НАПРАВИШ ЗА МАКЕДОНИЈА, КОГА ЦЕНАТА ЌЕ БИДЕ ПОЛИТИЧКИ НАЈВИСОКА?“
Одговорот на тоа прашање ќе го создаде неговиот вистински портрет.
Не функцијата.
Не партијата.
Не фотографијата.
Не говорот.
ДЕЛОТО.
ПОРТРЕТИ НА МОЌТА
ЛИЦЕТО ЗАД ФУНКЦИЈАТА
ВТОР ПОРТРЕТ: ВЕНКО ФИЛИПЧЕ
ЧЕТВРТОК, 10.9.2026
Автор:
СЛОБОДАН ТОМИЌ
м-р Слободан ТОМИЌ
аналитичар и публицист
автор на политичкиот ТВ магазин „Гласот на народот“




