Драги мои,
Ова не е честитка од удобност.
Ова е порака од човек што не се помирува.
Ја испраќаме 2025 година, година на сурови вистини,
на разочарувања што болат,
на загуби што не се преболуваат,
и на маски што конечно паднаа.
Ова беше година во која сфативме дека вистината нема спонзори, правдата нема ПР, а човечноста најчесто останува сама.
Јас не ви се обраќам како уредник.
Ниту како функционер.
Туку како автор што верува дека зборот сè уште може да разбуди.
Ви благодарам што не прифативте да бидете публика.
Што бевте совест.
Што читавте не за да се согласите, туку за да мислите.
Што не се повлековте кога молчењето се наградува.
Што не се навикнавте на неправдата како „нормалност“.
Во време кога удобноста станува правило,
вие избравте да слушате глас што не е удобен.
И тоа е чин на храброст.
И тоа е чин на слобода.
2026 година нема да биде лесна.
Но може да биде исправна.
И тоа е поважно од сè.
Јас ќе продолжам да пишувам:
без калкулации.
Без страв.
Без дозвола.
Затоа што авторот нема шеф над вистината, туку обврска кон луѓето.
Да не се навикнеме на неправдата.
Да не ја прогласиме рамнодушноста за нормална.
Да не го изгубиме човекот во себе.
Ова не е желба.
Ова е завет.
Со почит кон вас што мислите,
Слободан Томиќ
П.С. Зборот што боли, е зборот што лекува. Зборот што разбудува, е гласот што го носи човекот напред.


