„Ако во Вашингтон, Париз или Берлин секој граѓанин без разлика на етничкото потекло се поклонува пред државното знаме и ја пее химната, зошто во Македонија политичките трговци ги научија своите коалициски партнери дека државните симболи се опционални, а идентитетот е стока за пазарење?“
„Најголема казна за оние кои не се занимаваат со политика е да бидат владеени од полоши од себе.“
Мудрецот: Сократ

Пишува: Слободан ТОМИЌ

РЕЗИМЕ:
Поводот: 11 август 2026 година – 34 години откако Собранието во 1992 година ги утврди државната химна „Денес над Македонија“ и првобитното знаме со Сонцето од Кутлеш.
Анатомија на предавството: Линијата на национално попуштање која започна во 1995 година под палката на Џорџ Сорос, Киро Глигоров и Бранко Црвенковски (со продажбата на знамето за 55 милиони долари и амнестија на приватизацијата), а кулминираше со Заев, Димитров, Маричиќ, Ковачевски и Венко Филипче, кои заедно со соросоидните стратези без грам срам туркаат нови уставни измени.
Етничкиот Парадокс и Дуи: Безобразното и отворено непочитување на македонското знаме и химна од страна на Али Ахмети, Бујар Османи и нивната дружина, кои за сите овие децении власт одбиваа да застанат пред државните симболи и покажаа дека оваа држава не ја чувствуваат како своја куќа.
Заклучокот: Времето на виткање кичма, уцени и селективен патриотизам е завршено. Симболите и државноста им припаѓаат на граѓаните кои ја почитуваат Македонија секој ден!
11 Август 1992: Запечатување на државниот трезор

На 11 август 1992 година, Македонија со гордост ги донесе законите за своите државни симболи. Собранието ги закова во историјата првобитното 16-крако златно сонце од Кутлеш на црвена основа и легендарната химна „Денес над Македонија“ од Владо Малески и Тодор Скаловски. Тоа беше бедемот на македонскиот национален трезор.
Но, тој трезор многу брзо стана мета на политичките трговци.
Синџирот на националната распродажба: Од Сорос и Бранко до Заев, Димитров, Маричиќ и Ковачевски
За да го разбереме денешниот политички циркус каде што ликови како Андреј Жерновски и Венко Филипче глумат „заштитници на знамето“, мора да го огледаме целиот синџир на национално деградирање:
Првиот грев (1995 година): Кога Џорџ Сорос им шепна на Глигоров и Црвенковски „Што ќе ви е ова знаме од Кутлеш, сменете го!“, тогашната власт го продаде вековниот симбол преку ноќ за 55 милиони долари грантови и кредити, купувајќи си амнестија за криминалната приватизација.
Идентитетскиот инженеринг: Тој преседан го отвори патот за истата матрица подоцна да го донесе Преспанскиот договор и уставните измени. Зоран Заев, Никола Димитров, Бојан Маричиќ и Димитар Ковачевски, потпомогнати од соросоидните стратези и невладини мрежи, со насмевка на лицето и без рошка срам го искасапија македонскиот идентитет.
Финалистите на опозицијата: Денес, истиот тој СДСМ предводен од Венко Филипче и нивните гласноговорници продолжуваат да инсистираат на бугарскиот диктат и нови уставни измени, додека истовремено дигаат хистерија за уметнички графички рефлексии на сонцето во промотивен спот. Каков безрамен политички театар!
Али Ахмети, Бујар Османи и безделништвото кон државните симболи

И додека македонските трговци го продаваа трезорот, нивните коалициски партнери од албанскиот блок го користеа тоа за отворено деградирање на државата.
Со децении, Али Ахмети, Бујар Османи и нивната дружина од ДУИ, откако ги одложија калашниковите од германските и герилските структури, земаа функционери, министерства и милионски тендери од македонскиот буџет. Но, без ниту една струнка срам:
Одбиваа да застанат на македонската химна.
Не се поклонуваа пред македонското знаме.
Го игнорираа државниот протокол каде и да се појавеа.
Тоа не е прашање на права – тоа е отворено покажување дека оваа држава, нејзината историја и нејзините симболи не ги чувствуваат како свои, туку само како привремен плен додека се на власт!
Како е во вистинските демократии?

Ако ги погледнеме водечките светски сили, Соединетите Американски Држави, Германија, Франција или Обединетото Кралство, сите тие се изградени врз мултиетнички и мултикултурен концепт.
Но, таму постои едно златно и непишано правило:
Во Вашингтон, Берлин, Париз и Лондон, без разлика каква сака да ти биде етничката или верската припадност, кога свири државната химна, сите застануваат мирно! Сите се поклонуваат пред знамето!
Во тие држави, мултикултуризмот значи збогатување на општеството, а не бездржавност и непочитување на темелите.
Само во Македонија, благодарение на 35-годишниот зулум на македонските политички трговци и нивните коалиции, непочитувањето на химната и знамето се третираше како „нормална работа“.
Пресилно финале: Заврши времето на коленичење!
Во пресрет на големиот јубилеј – 35 години од независноста на 8 септември 2026 година, пораката до Филипче, Жерновски, соросоидните стратези, но и до Али Ахмети и Бујар Османи мора да биде децидна, застрашувачки јасна и непоколеблива:
Македонското знаме и македонската химна не се партиски реквизити за избори, ниту се стока за пазарење со оние кои не ја чувствуваат оваа држава за своја!
Секој функционер и секој граѓанин што зема плата од оваа земја има морална и законска обврска АПСОЛУТНО да ги почитува државните симболи.
Трговијата со националниот трезор што започна во 1995 година и продолжуваше со секоја следна предадена уцена, ЗАТОПЛЕНА Е И ЗАВРШИ ЗАВЕК!
Политичарите ќе заминат Владите ќе паднат.
Коалициите ќе се распаднат.
Но, Македонија останува!
Нејзиното знаме ќе се вее, а нејзината химна „Денес над Македонија“ ќе се пее со високо крената глава од сите што искрено ја сакаат оваа земја!




