Од денешната хајка против Иван Стоилковиќ до „GUNS AND ROSES“, 2001 година, Хаг, Вејце, Карпалак и четирите хашки предмети
МЕГА ИНТЕГРАЛНА АВТОРСКА АНАЛИЗА
Пишува: Слободан ТОМИЌ

Слободан ТОМИЌ
„Кога правдата ќе почне да има два аршина, тогаш и вистината станува политички непожелна.“
На 30 август 2026 година повторно гледаме една стара македонска политичка матрица:
обвини – прогласи – побара разрешување – побара кривична одговорност – и потоа заборави на сопственото политичко минато.
Овојпат на удар е министерот Иван Стоилковиќ.
СДСМ бара одговорност од Стоилковиќ и Далибор Китановиќ поради нивните јавни ставови поврзани со Ратко Младиќ и се повикува на член 407-а од Кривичниот законик.
Владата, пак, соопшти дека ставот на Китановиќ е личен и неприфатлив, додека политичката дебата продолжува.
И тука јас имам едно единствено прашање:
АКО ЗА СИТЕ ВАЖИ ИСТИОТ ЗАКОН – НЕКА ВАЖИ ЗА СИТЕ.
Јас сум против величење на воени злосторници.
Против геноцид.
Против злосторства против човештвото.
Против убиства на цивили.
Против етничко чистење.
Против тероризам.
И тоа важи без оглед на тоа кој е сторителот.
Но токму затоа денес одбивам да прифатам политичка селекција во која едни злосторства се паметат секој ден, а други се ставаат под тепих.
ПОДДРШКА ЗА ИВАН СТОИЛКОВИЌ – НО НЕ ПОДДРШКА НА БИЛО КАКВО ЗЛОСТОРСТВО

Да бидам кристално јасен.
Јас стојам зад Иван Стоилковиќ како политичар кој има право на свој став и право на еднаква примена на законите.
Не велам дека секој негов збор мора да ми се допаѓа.
Не велам дека било кој јавен функционер е над законот.
И уште помалку велам дека некој смее да го оправдува геноцидот или воените злосторства.
Но велам:
НЕ МОЖЕ КРИВИЧНА ВИНА ДА СЕ УТВРДУВА СО ПАРТИСКО СООПШТЕНИЕ.
Тоа го утврдуваат институциите.
Обвинителството.
Судот.
Доказите.
Не СДСМ.
Не ДУИ.
Не ВМРО-ДПМНЕ.
Не јас.
Не медиумите.
И токму затоа поддршката за Стоилковиќ е пред сè поддршка за принципот:
НЕМА ПАРТИСКИ СУД.
СДСМ ДЕНЕС ЗБОРУВА ЗА МЛАДИЌ.
ЈАС ПРАШУВАМ: А 2001?
СДСМ денес вели дека нема место за величење на воен злосторник.
Се согласувам.
Но тогаш да одиме до крај.
Ако денес е неопходно да се отвори прашањето за Младиќ, тогаш мора да се отвори и прашањето за сите жртви од македонскиот конфликт.
Вејце.
Карпалак. Мавровските работници.
Липково. Непроштено.
И четирите хашки предмети.
Тоа не се измислени имиња.
Amnesty International потврдува дека четирите предмети, „NLA Leadership“, „Mavrovo Road Workers“, „Lipkovo Water Reserve“ и „Neprošteno“ — биле вратени од Хашкиот трибунал во Македонија за домашно гонење, а одлуката на Собранието од 2011 година го прекинала нивното гонење. Amnesty ја оцени таа одлука како спротивна на меѓународните обврски и како неправда кон жртвите.
ЗОШТО ТОГАШ НИКОЈ НЕ БАРАШЕ ОДГОВОРНОСТ СО ИСТАТА ГЛАСНОСТ?
ВЕЈЦЕ

– ОСУМ ЖИВОТИ, ОСУМ СЕМЕЈСТВА, ЕДНА РАНА
Вејце не смее да биде фуснота.
Не зборуваме за бројки.
Зборуваме за луѓе.
За синови.
За браќа.
За сопрузи.
За татковци.
За семејства кои со години живеат со прашањето:
Кој одговара?
Ако денес бараме правда за жртвите на Сребреница, Босна, Хрватска или Косово — и треба да бараме — тогаш мора да бараме правда и за македонските жртви.
ЖРТВАТА НЕМА ЕТНИЧКА ПРИПАДНОСТ КОГА БАРА ПРАВДА.
КАРПАЛАК

Карпалак останува еден од симболите на македонската трагедија од 2001 година.
И кога некој ќе праша зошто денес се враќаме на тоа, одговорот е едноставен:
Затоа што никоја мајка не може да ја заборави смртта на своето дете само затоа што политичарите решиле дека темата повеќе не им одговара.
МАВРОВСКИ
РАБОТНИЦИ
Овој предмет е особено важен бидејќи е еден од четирите случаи што Хашкиот трибунал ги вратил на домашните власти.
Токму затоа денес не може никој да каже:
„Тоа се приказни од македонската пропаганда.“
Не.
Постоеле хашки предмети.
Постоела документација.
Постоела меѓународна правосудна процедура.
И токму затоа прашањето за нивниот исход е легитимно.
ЛИПКОВСКОТО ЕЗЕРО – ВОДАТА НЕ СМЕЕ ДА СТАНЕ ОРУЖЈЕ ПРОТИВ ЦИВИЛИТЕ

Едно од најтешките прашања од 2001 година е прашањето за снабдувањето со вода.
Ако цивилното население било намерно лишувано од основните услови за живот како средство за притисок, тогаш тоа не е обична политичка расправија.
Тоа мора да се истражува низ меѓународното хуманитарно право.
И тука повторно доаѓаме до истото:
докази, истрага, одговорност.
ХАГ НЕ ГИ ЗАБОРАВИ ПРЕДМЕТИТЕ – МАКЕДОНИЈА ГИ ЗАТВОРИ

Ова е можеби најтешкиот дел од целата приказна.
Во 2008 година Хашкиот трибунал ги вратил четирите предмети на Македонија.
Во 2011 година Собранието донело одлука со која било прекинато нивното гонење.
Amnesty International тогаш остро реагирала.
И сега да се вратиме на денешната тема:
АКО ДЕНЕС БАРАМЕ КРИВИЧНА ОДГОВОРНОСТ ЗА ОДОБРУВАЊЕ НА ВОЕНИ ЗЛОСТОРСТВА, ЗОШТО ТОГАШ НЕ БЕШЕ ИСТО ТОЛКУ ГЛАСНО БАРАЊЕ ЗА ПРАВДА ЗА ОВИЕ ЧЕТИРИ ПРЕДМЕТИ?
ДУЊА МИЈАТОВИЌ ДО КОВАЧЕВСКИ – ПРАШАЊЕТО НЕ Е ИЗМИСЛЕНО

На 15 јануари 2024 година, Дуња Мијатовиќ, тогашната Комесарка за човекови права на Советот на Европа, испрати писмо до премиерот Димитар Ковачевски во кое, меѓу другото, го отвори прашањето за хашките досиеја и амнестијата.
Тоа е суштински факт.
И затоа прашањето што мора да го поставиме е:
ШТО НАПРАВИ ВЛАДАТА НА КОВАЧЕВСКИ СО ОВА ПИСМО?
Не барам политичка пресметка.
Барам одговор.
СЕГА ДОАЃАМ ДО МОЕТО НОВИНАРСКО СВЕДОШТВО
Јас не ја паметам 2001 година од туѓи текстови.
Јас ја живеев како новинар.
Јас известував.
Јас интервјуирав.
Јас прашував.
И токму затоа стојам зад моите новинарски сведоштва.
Но не барам од народот да ми верува на слепо.
БАРАМ ДА СЕ ОТВОРАТ АРХИВИТЕ.
4 МАРТ 2001 – МОЕТО ИНТЕРВЈУ СО МЕДЛИН ОЛБРАЈТ

На 4 март 2001 година, во текот на конфликтот, според моето лично новинарско сведоштво, имав интервју со тогашната американска државна секретарка Медлин Олбрајт.
Тоа нека не биде предмет на политичко толкување.
Нека биде предмет на архивска проверка.
МРТ ја има снимката.
Нека се отвори.
Нека народот слушне.
19 ЈУНИ 2001 – КАРЛА ДЕЛ ПОНТЕ И ГРЕАМ БЛУИТ

На 19 јуни 2001 година ја имав средбата што никогаш нема да ја заборавам.
Карла Дел Понте.
Греам Блуит.
Хашкиот трибунал.
Јас како новинар.
И разговорот за злосторствата и одговорноста.
И денес стојам зад она што сум го кажал за таа средба.
Но повторно:
НЕ МИ ВЕРУВАЈТЕ НА ЗБОР.
Отворете ја архивата.
Пуштете ја снимката.
Нека документот зборува.
ХАВИЕР СОЛАНА И ЏОРЏ РОБЕРТСОН – НЕКА ЗБОРУВААТ АРХИВИТЕ
И тука доаѓаме до уште еден исклучително важен дел од моето новинарско сведоштво од 2001 година.
Во моите интервјуа и изјави од тој период се појавуваат и две исклучително значајни личности од меѓународната политика:
Хавиер Солана и генералниот секретар на НАТО, Џорџ Робертсон.
Во текот на конфликтот во 2001 година, вооружената ОНА/UÇK во меѓународниот политички дискурс беше опишувана со најтешки квалификации, вклучително и како терористичка или екстремистичка формација во одредени јавни изјави и извештаи.
Јас стојам зад моето новинарско сведоштво дека таквите квалификации биле дел од тогашниот јавен и меѓународен дискурс.
Но повторно велам:
НЕКА ЗБОРУВААТ АРХИВИТЕ.
Во архивите на МРТ постојат снимки од тој период.
Постојат интервјуа.
Постојат изјави.
Постојат новинарски разговори.
И затоа моето прашање денес е:
ШТО ТОЧНО БИЛО КАЖАНО ВО 2001 ГОДИНА?
Ако постојат снимки во кои Хавиер Солана или Џорџ Робертсон ја квалификувале ОНА/UÇK како терористичка или екстремистичка формација, нека бидат пуштени.
Не барам политичка интерпретација.
Не барам партиско толкување.
БАРАМ ДОКУМЕНТ.
Пуштете ја снимката.
Нека јавноста слушне.
Нека историчарите ја анализираат.
Нека правниците го објаснат контекстот.
Нека фактите останат факти.
И тука повторно доаѓаме до суштинското прашање:
КАКО ЕДНО ВООРУЖЕНО ДВИЖЕЊЕ КОЕ ВО ТОЈ ПЕРИОД БИЛО ОПИШУВАНО СО НАЈТЕШКИ ПОЛИТИЧКИ И БЕЗБЕДНОСНИ КВАЛИФИКАЦИИ ПОДОЦНА СТАНА ДЕЛ ОД ПОЛИТИЧКИОТ СИСТЕМ, ПАРЛАМЕНТОТ И ВЛАДАТА?
Не го поставувам ова прашање против еден народ.
Не барам колективна вина.
Не барам одмазда.
Го поставувам како новинарско и историско прашање:
КАКО ДОЈДОВМЕ ДО ТАА ТРАНСФОРМАЦИЈА?
Од оружје до политика.
Од конфликт до институции.
Од вооружено движење до политичка партија.
Од бојно поле до парламентарни клупи.
Тоа е историјата што мора да се проучи.
ВЛАДИМИР ЈЕЛЧЕНКО И МОЕТО СВЕДОШТВО ЗА „УВЕЗЕНИОТ ТЕРОРИЗАМ“

Јас стојам зад моето новинарско сведоштво дека Владимир Јелченко, тогашен висок украински дипломат поврзан со системот на ОН, во разговор со мене ја опишал ситуацијата како напад врз Македонија од „увезен тероризам од Косово“.
И повторно ја правам истата разлика:
Ова го наведувам како мое лично сведоштво за интервјуто, а не како независно потврден дословен цитат.
Тоа е новинарскиот принцип.
ЗОШТО ОВА ГО ПИШУВАМ ДЕНЕС?
Затоа што денес некој се обидува целата политичка историја да ја сведе на една Facebook објава.
Не може.
Македонската историја не почна вчера.
И не завршува со Младиќ.
„GUNS AND ROSES“ – ИРОНИЈАТА НА МАКЕДОНСКАТА ПОЛИТИКА
Во 2002 година се создаде коалицијата СДСМ–ДУИ.
И токму таа влада во меѓународни извештаи е позната како:
„GUNS AND ROSES“
USAID во својот извештај од ноември 2002 година експлицитно ја користи формулацијата, објаснувајќи дека „guns“ се однесува на бунтовничките корени на ДУИ, а „rose“ на црвената роза на СДСМ.
Freedom House ја опишува коалицијата на ист начин – „guns“ како упатување кон потеклото на ДУИ од ОНА и „rose“ како симболот на СДСМ.
Тоа е историски запис.
И токму тука е парадоксот:
ОД ОРУЖЈЕ ДО ВЛАДА.
Од конфликт:
коалиција.
Од ОНА:
ДУИ.
Од роза:
СДСМ.
И потоа, години подоцна:
лекции за демократија и кривична одговорност.
ОД „GUNS AND ROSES“ ДО ПАРЛАМЕНТАРНА ВЛАСТ – ПРАШАЊЕТО ШТО НЕ СМЕЕ ДА СЕ ПРЕМОЛЧИ
И тука доаѓаме до прашањето што денес мора да се постави без страв и без политичко лицемерие.
Ако една вооружена организација од конфликтот во 2001 година била предмет на сериозни обвиненија и истраги за злосторства, а потоа нејзиното политичко раководство било амнестирано, интегрирано во политичкиот систем и преку политичка партија станало дел од Собранието и Владата, тогаш мора да се постави едно суштинско прашање:
ДАЛИ ИСТИТЕ ПРАВНИ И МОРАЛНИ СТАНДАРДИ ГИ ПРИМЕНУВАМЕ ЗА СИТЕ?
Не тврдам дека секој припадник на ОНА е злосторник.
Не тврдам дека секој политичар што подоцна влегол во институциите е одговорен за злосторство.
Вината е лична и мора да биде докажана.
Но исто така никој нема право да бара колективно заборавање на жртвите само затоа што дел од поранешното раководство на вооружениот конфликт подоцна стана дел од политичкиот систем.
Токму тука е суштината.
АМНЕСТИЈАТА НЕ МОЖЕ ДА БИДЕ АМНЕЗИЈА.
Може да има политичка одлука за амнестија.
Може да има политичка интеграција.
Може да има коалициска власт.
Но жртвата останува жртва.
И ако денес некој бара целосна морална и политичка одговорност за симболика, изјава или став поврзан со воен злосторник, тогаш мора да има храброст да одговори и на прашањето:
КАКО Е МОЖНО ОД ЕДНА СТРАНА ДА СЕ БАРА БЕЗУСЛОВНА ОСУДА НА ЗЛОСТОРСТВОТО, А ОД ДРУГА СТРАНА ЛУЃЕ ПОВРЗАНИ СО ЕДЕН ВООРУЖЕН КОНФЛИКТ ДА СТАНАТ ДЕЛ ОД ПАРЛАМЕНТАРНОТО И ВЛАДИНОТО УПРАВУВАЊЕ?
Тоа не е прашање против Албанците.
Тоа е прашање за принципот.
Затоа што историјата не може да функционира вака:
Една страна – злосторство.
Друга страна – политика.
Ако има основани сомневања за злосторства, тие треба да се истражат.
Ако има докази – виновникот треба да одговара.
Ако нема докази – никој не смее да биде осуден.
Но ниту една политичка функција не смее да стане замена за правосудна проверка.
БРИТАНСКИОТ И ШПАНСКИОТ ПРИМЕР
Во светот постојат различни историски примери во кои политички движења со вооружено минато подоцна влегувале во политичкиот процес.
Во Северна Ирска, по децении конфликт поврзан со ИРА, политичкото крило Шин Фејн стана значаен парламентарен фактор, а Гери Адамс беше еден од неговите најпознати политички лидери.
Во Шпанија, по долгогодишниот конфликт поврзан со ЕТА, постоеја политички процеси и партии чие минато беше предмет на жестоки правни и политички спорови.
Но токму овие примери покажуваат нешто важно:
ПОЛИТИЧКАТА ИНТЕГРАЦИЈА НЕ ГО БРИШЕ ИСТОРИСКОТО ПРАШАЊЕ ЗА ЖРТВИТЕ.
Политичкиот процес може да донесе мир.
Може да донесе институционална интеграција.
Може да донесе нова политичка реалност.
Но не смее да донесе заборав.
И затоа моето прашање не е дали поранешни припадници на вооружени движења смеат некогаш да влезат во политиката.
Прашањето е:
ДАЛИ КОГА ЌЕ ВЛЕЗАТ ВО ПОЛИТИКАТА, ЗА НИВ ВАЖАТ ИСТИТЕ ЗАКОНИ И ИСТИТЕ МОРАЛНИ СТАНДАРДИ КАКО И ЗА СИТЕ ДРУГИ?
Ако одговорот е да, тогаш тоа правило мора да важи за сите.
И за Младиќ.
И за секој припадник на ОНА за кого ќе се докаже дека сторил воено злосторство.
И за секој припадник на македонските безбедносни сили за кого ќе се докаже дека сторил воено злосторство.
ЕДЕН ЗАКОН.
ЕДЕН АРШИН.
ЕДНА ОДГОВОРНОСТ.
Само така зборот „правда“ нема да биде празна политичка парола.
НЕ ЈА СПОРЕДУВАМ КРИВИЧНАТА ОДГОВОРНОСТ НА СТОИЛКОВИЌ СО ОНА НА АХМЕТИ
Ова мора да биде прецизно.
Не велам дека Иван Стоилковиќ е терорист.
Не велам дека Али Ахмети денес е виновен за секое злосторство од 2001 година.
Тоа го утврдуваат судовите и доказите.
Но велам нешто друго:
ПОЛИТИЧАРИТЕ НЕ МОЖАТ ДА БАРААТ ЕДНАКВОСТ САМО КОГА НИМ ИМ ОДГОВАРА.
Ако се отвора минатото на Стоилковиќ, тогаш мора да се отвори и минатото на сите.
Ако се испитува неговата изјава, нека се испитуваат и сите други изјави.
Ако се бара одговорност за величење на злосторство, тогаш нека има нула толеранција за сите.
ДУИ НЕ МОЖЕ ДА БИДЕ ТУЖИТЕЛ И СУДИЈА ВО ИСТО ВРЕМЕ
Кога ДУИ денес го напаѓа Стоилковиќ, јас прашувам:
Дали ДУИ е подготвена да зборува за сите жртви од 2001 година?
Дали е подготвена да ги осуди сите злосторства без оглед кој ги сторил?
Дали е подготвена да каже дека ниту една политичка кауза не оправдува убивање цивили?
Дали е подготвена за целосно отворање на хашките предмети?
Ако одговорот е „да“:
тогаш седнуваме и разговараме.
Ако одговорот е „не“:
ТОГАШ НЕМАМЕ МОРАЛНО ПРАВО ДА ДРЖИМЕ ЛЕКЦИИ ЗА ПРАВДА.
ИСТОТО ГО ПРАШАМ И СДСМ
СДСМ има право да го критикува Стоилковиќ.
Но СДСМ мора да одговори и на сопствената историја.
2002 година.
Коалицијата со ДУИ.
„Guns and Roses“.
Политичката интеграција на поранешното ОНА раководство.
И одлуката од 2011 година за четирите хашки предмети.
Не може историјата да биде изборно мени:
ова ќе го паметиме, ова ќе го заборавиме.
НЕМА КОЛЕКТИВНА ВИНА

Јас не сум против Албанците.
Јас не сум против Србите.
Јас не сум против Бошњаците.
Јас не сум против никој народ.
Јас сум против злосторството.
ВИНАТА Е ЛИЧНА.
Затоа не може цел еден народ да биде обвинет за ОНА.
Но исто така не може жртвите на ОНА да бидат избришани затоа што денес ОНА има политички наследник.
ИСТОТО ВАЖИ И ЗА СРБИТЕ
Не се виновни сите Срби за Младиќ.
Виновноста се утврдува индивидуално.
Но ако некој велича правосилно осуден злосторник, тоа треба да се испита.
И тука сум принципиелен.
НИКОЈ НЕ Е НАД ЗАКОНОТ.
Но исто така:
НИКОЈ НЕ Е ПОД ЗАКОНОТ.
ЗАТОА СТОИЛКОВИЌ НЕ СМЕЕ ДА БИДЕ ПОЛИТИЧКА ЖРТВА
Мојата поддршка за Иван Стоилковиќ е токму во тоа:
Нека се утврди што точно кажал.
Нека се утврди контекстот.
Нека се утврди дали постојат елементи на кривично дело.
Ако има – нека одговара.
Ако нема – нека престане политичкиот прогон.
Тоа е правна држава.
А МИЦКОСКИ?

Тука сум уште појасен.
Јас го поддржувам Христијан Мицкоски во неговото право да не дозволи политичката опозиција да ја претвора Владата во судница.
Но од него барам и храброст.
НЕКА ГИ ОТВОРИ
СИТЕ АРХИВИ.
Нека се отвори 2001.
Нека се отворат хашките предмети.
Нека се разгледа прашањето за амнестијата.
Нека се истражат сите злосторства.
Нека се заштитат сите жртви.
Тоа ќе биде вистинскиот одговор.
КУРТИ, БАЛИСТИТЕ И ИСТОРИЈАТА

И кога зборуваме за Албин Курти, мора да бидеме исто толку прецизни.
Ако има изјава или постапка што ја навредува или негира Македонија – нека се покаже оригиналот.
Ако има незаконско рушење имоти или повреда на права – нека се покажат конкретните одлуки и доказите.
Не треба секоја политичка провокација автоматски да ја нарекуваме тероризам.
Но исто така не треба секое сериозно кршење на човековите права да го премолчуваме.
БАЛИСТИЧКИТЕ ЗЛОСТОРСТВА НЕ СМЕАТ ДА БИДАТ ИЗБРИШАНИ
Истото важи и за историските злосторства врз Македонците во периодот на балистичкото насилство.
Ако постојат сведоштва за свирепи убиства и злосторства, историографијата треба да ги истражи.
Не со митови.
Не со омраза.
Туку со:
архиви, сведоштва, документи, историчари.
ФАДИЛ СУЛЕЈМАНИ И НЕГИРАЊЕТО НА МАКЕДОНСКОТО ПОСТОЕЊЕ

Ако навистина постои документ или снимка во која јавна личност го негирала постоењето на Македонците, тоа мора да биде јавно проверливо.
Јас сум против негирањето на било кој народ.
И токму затоа сум против и негирањето на Македонците.
МАКЕДОНЕЦОТ НЕ ТРЕБА ДА БАРА ДОЗВОЛА ЗА ДА ПОСТОИ.
МОЈОТ СИН ЃОРЃИ – ЗОШТО ЈАС НЕ МОЖАМ ДА МОЛЧАМ ЗА ПРАВДАТА

И на крајот доаѓам до најличното.
До мојот син Ѓорѓи.
До прашањата што за мене останаа отворени.
До болката на едно семејство кое бара одговор.
Затоа јас знам што значи кога институциите не даваат одговор.
И знам колку е опасно кога моќта ќе застане пред вистината.
Токму затоа не барам одмазда.
БАРАМ ОДГОВОР.
МОЈОТ ПОВИК ДО СИТЕ
До СДСМ: Не ја користете правдата како партиско оружје.
До ДУИ: Не барајте разбирање за вашите жртви, а да ги заборавате македонските.
До Владата: Не се плашете од архивите.
До МРТ: Отворете ги историските снимки.
До обвинителството: Истражете ги сите основани сомневања.
До судовите: Судете според доказите.
До народот: Не мразете народи. Но не дозволувајте да ви ја украдат историјата.
И ДО ИВАН СТОИЛКОВИЌ
Иване,
ако стоиш зад својот став – објасни го.
Ако си погрешил – кажи го тоа.
Ако си погрешно разбран – докажи го контекстот.
Но не дозволувај политичката пресметка да стане замена за институциите.
НИКОЈ НЕ Е НАД ЗАКОНОТ.
Но исто така:
НИКОЈ НЕ СМЕЕ ДА БИДЕ ОСУДЕН БЕЗ ДОКАЗ.
Тоа е принципот зад кој стојам.
И ДО МИЦКОСКИ
Премиере,
не ви барам да го браните секој збор на секој функционер.
Ви барам нешто поголемо:
БРАНЕТЕ ГО ПРИНЦИПОТ НА ЕДНАКВА ПРАВДА.
Отворете ја 2001 година.
Отворете ги хашките предмети.
Отворете ги архивите.
Нека се знае кој што направил.
Нека одговара виновниот.
Нека биде ослободен невиниот.
И тогаш никој нема да може да ви каже дека Македонија се плаши од својата историја.
НЕКА ЗБОРУВААТ ДОКУМЕНТИТЕ
Јас, Слободан Томиќ, не барам никој да ми верува само затоа што сум новинар.
Јас велам:
МРТ ги има архивите.
Хаг ги има документите.
Советот на Европа ги има своите писма.
Меѓународните организации ги имаат своите извештаи.
Домашните институции ги имаат предметите.
Отворете ги.
Проверете.
Споредете.
И тогаш судете.
ЗАШТО СУМ ПРОТИВ СЕКОЈ ГЕНОЦИД ?
Јас сум против геноцидот во Сребреница.
Против секое злосторство во Босна.
Против секое злосторство во Хрватска.
Против секое злосторство на Косово.
Против секое злосторство во Македонија.
Против секое злосторство врз Македонци.
Против секое злосторство врз Албанци.
Против секое злосторство врз Срби.
Против секое злосторство врз било кој човек.
ЖРТВАТА Е ЧОВЕК ПРЕД ДА БИДЕ ПРИПАДНИК НА БИЛО КОЈ НАРОД.
МОЈОТ ЗАВРШЕН ОДГОВОР ДО СДСМ И ДУИ
Велите:
„Нема место за величење на воени злосторници.“
Одлично.
Тогаш да се договориме.
НЕМА МЕСТО ЗА НИТУ ЕДЕН ВОЕН ЗЛОСТОРНИК.
Не Младиќ.
Не припадник на ОНА ако е докажано дека сторил воено злосторство.
Не припадник на македонските сили ако сторил воено злосторство.
Никој.
ЕДЕН АРШИН.
ЕДЕН ЗАКОН.
ЕДНА ПРАВДА.
И ЗАТОА МОЈОТ НАЈСИЛЕН ОДГОВОР Е:
Не барам колективна вина.
Барам индивидуална одговорност.
Не барам омраза.
Барам вистина.
Не барам реваншизам.
Барам правда.
Не барам нова војна.
Барам конечно да ја затвориме старата со вистината.
Не барам да ми верувате.
БАРАМ ДА ГИ ОТВОРИТЕ АРХИВИТЕ.
И ако сум во право:
НЕКА ДОКУМЕНТИТЕ ЗБОРУВААТ ПОГЛАСНО ОД МЕНЕ.
НАЈСИЛНАТА МУДРОСТ
„Неправдата насекаде е закана за правдата насекаде.“
( Мартин Лутер Кинг Џуниор )

ЗАВРШЕН ЗАКЛУЧОК:
Денешната афера со Иван Стоилковиќ не треба да биде повод Македонија повторно да се подели.
Треба да биде повод Македонија конечно да се соочи со целата своја историја.
Младиќ – да.
Но и 2001 – да.
Сребреница – да.
Вејце – да.
Карпалак – да.
Маврово – да.
Липково – да.
Непроштено – да.
Хашките предмети – да.
Амнестијата – да.
Писмото на Дуња Мијатовиќ – да.
Архивите на МРТ – да.
Сè.
Без селекција.
Без партиска книшка.
Без етничка припадност.
Без политичка заштита.
И затоа, брате, мојот последен збор е:
НЕКА НЕМА „НАШИ“ И „ВАШИ“ ЗЛОСТОРСТВА.
НЕКА ИМА САМО ЗЛОСТОРСТВО И САМО ПРАВДА.
САМО ТАКА МАКЕДОНИЈА МОЖЕ ДА ОДИ НАПРЕД!





