Портрети на моќта. Лицето зад функцијата: Александар Вучиќ – Серијал на Слободан Томиќ ​

Регион Свет

ЧОВЕКОТ КОЈ ЈА ПОСТАВУВА ШАХОВСКАТА ТАБЛА

ОД ПОЛИТИЧАР ДО ДРЖАВНИК, ОД БЕЛГРАД ДО БАЛКАНОТ

​Пишува: м-р Слободан ТОМИЌ

Слободан ТОМИЌ

​„Државникот не се мери само по тоа колку долго бил на власт, туку и по тоа колку долго ќе траат делата што ги оставил зад себе.“

​НЕ СЕ ПОВЛЕКУВА ОД ИГРАТА — ЈА МЕНУВА ПОЗИЦИЈАТА

​Александар Вучиќ повторно ги поместува политичките фигури.

​На 25 октомври 2026 година Македонија и регионот следат важен тек: Србија ќе одржи вонредни парламентарни избори. Вучиќ го распушти парламентот, а Српската напредна партија го предложи за кандидат за премиер доколку ја добие довербата од граѓаните.

​Тоа не е обична промена на функцијата.

​Тоа е политички потег.

​Вучиќ веќе беше премиер. Беше претседател. Со години е централна фигура во српската политика. Сега повторно сака да биде премиер.

​Зошто?

​Затоа што очигледно смета дека од позицијата претседател на Владата може подиректно да управува со развојните процеси, економијата, инфраструктурата и државната политика.

​Можеме да го сакаме или да не го сакаме. Можеме да се согласуваме или да не се согласуваме со неговата политика.

​Но едно не можеме да негираме:

​Александар Вучиќ знае како да остане во центарот на политичката игра.

​ЧОВЕК КОЈ ОД 2012 ГОДИНА ГО ОБЕЛЕЖУВА СРПСКИОТ ПОЛИТИЧКИ ПРОСТОР

​Од 2012 година па наваму, Вучиќ е една од највлијателните личности во Србија.

​Беше потпретседател на Владата и министер за одбрана. Потоа премиер. Потоа претседател. А сега повторно се подготвува за премиерската функција.

​Тоа е политичка долговечност која бара сериозна анализа.

​Но вистинското прашање не е само:

​Колку долго трае Вучиќ?

​Туку:

​Што остави зад себе?

​Тука започнува вистинскиот портрет.

​НАЈГОЛЕМАТА ПРОМЕНА НЕ Е ВО ГОВОРОТ — ТУКУ ВО ИНФРАСТРУКТУРАТА

​Во политиката зборовите траат еден ден.

​Патот трае со децении.

​Железницата трае со генерации.

​Мостот останува и кога политичарот ќе замине.

​Токму затоа инфраструктурата претставува една од најважните точки преку кои треба да се оценува политиката на Вучиќ.

​Србија изминативе години вложи огромни средства во патишта, автопатишта, железници, брзи сообраќајници, мостови, индустриски зони и регионално поврзување.

​Според официјалните податоци на Министерството за градежништво, сообраќај и инфраструктура на Србија, од 2012 година до средината на 2026 година се изградени и пуштени во сообраќај над 650 километри автопатишта и брзи сообраќајници, од кои над 450 километри се автопатишта во полн профил (како Коридор 10 и автопатот „Милош Велики“).

​Тоа не е само градежништво.

​Тоа е државна стратегија.

​Бидејќи држава без инфраструктура е држава без брзина.

​А држава без брзина во XXI век станува периферија.

​EXPO 2027 — БЕЛГРАД КАКО ГЛОБАЛНА ТОЧКА НА СОБИРАЊЕ

​А кога зборуваме за инфраструктурата и развојот на Србија, невозможно е да се заобиколи EXPO 2027.

​Специјализираната изложба EXPO 2027 ќе се одржи во Белград од 15 мај до 15 август 2027 година, под темата „Играј за човештвото – спорт и музика за сите“.

​Ова не е само уште еден голем настан.

​EXPO 2027 е развоен проект кој треба да ги поврзе инфраструктурата, туризмот, стопанството, културата, образованието, иновациите и меѓународната соработка.

​До март 2026 година за учество се пријавиле 137 земји, а на Вториот состанок на меѓународните учесници во Белград беа претставени плановите на 138 земји. Во јуни беше потврдено дека учеството достигнало 138 учесници.

​Тоа покажува дека EXPO 2027 не е настан кој се однесува само на Белград.

​Тој ја става Србија во позиција на домаќин на голем меѓународен собир на идеи, култури, стопанство и иновации.

​За Србија тоа е можност да покаже што изградила, но и што сака да биде.

​За регионот тоа е уште поважно.

​Бидејќи Белград не е изолиран остров.

​Тој е дел од Балканот, дел од европските транспортни и економски текови и природна точка на поврзување на регионот со Централна Европа.

​Затоа EXPO 2027 треба да се набљудува и преку она што останува по него: нова инфраструктура, сообраќајни врски, туристички капацитети, деловни контакти, меѓународна видливост и нови можности за инвестиции.

​Ако EXPO се искористи како развојна платформа, а не само како манифестација што трае 93 дена, неговиот вистински ефект ќе се мери со години по затворањето на портите.

​Тоа е можеби и едно од најважните прашања за политичкиот биланс на Вучиќ:

​Не само што изградила Србија до 2027 година, туку што од сето тоа ќе ѝ остане на Србија по 2027 година.

​ПАТИШТАТА НЕ СЕ САМО АСФАЛТ

​Еден автопат не е само асфалт.

​Тој е:

​трговија,
​туризам,
​инвестиции,
​логистика,
​работни места,
​побрзо движење на стоките,
​побрзо движење на луѓето
​и поврзување со соседите.
​А железницата е уште повеќе.

​Таа го поврзува производителот со пазарот.

​Пристаништето со внатрешноста.

​Северот со југот.

​Централна Европа со Егејското Море.

​Токму затоа Коридорот 10 е многу повеќе од транспортен проект.

​Тој е економска артерија на Балканот.

​КОРИДОР 10 — ТАМУ КАДЕ ШТО СЕ СРЕЌАВААТ СРБИЈА И МАКЕДОНИЈА

​Белград.

​Ниш.

​Скопје.

​Солун.

​Пиреј.

​Атина.

​Тоа не се само градови на картата.

​Тоа може да биде една голема економска оска.

​И тука интересите на Србија и Македонија се природно поврзани.

​Србија има интерес стоката од Централна Европа побрзо да стигнува до Егејот.

​Македонија има интерес да биде мост, а не слепо црево.

​Грција има интерес Солун и Пиреј да бидат уште посилно поврзани со европскиот пазар.

​Затоа железницата Белград–Ниш–Скопје–Солун не треба да биде само технички проект.

​Тоа треба да биде визија за Балканот.

​И тука ја гледам и политичката вредност на односите меѓу Вучиќ и Мицкоски.

​ВУЧИЌ И МИЦКОСКИ — КОГА ПОЛИТИКАТА СТАНУВА РАЗВОЈ

​Односот меѓу Александар Вучиќ и Христијан Мицкоски треба да се набљудува преку интересот на двете држави.

​Не преку партиски етикети.

​Не преку дневно-политички пресметки.

​Туку преку:

​железницата,
​патиштата,
​енергијата,
​трговијата,
​инвестициите,
​граничните премини,
​движењето на луѓето и стоките.
​Во текот на 2025 година стоковната размена меѓу Србија и Македонија достигна околу 1,5 милијарди евра, според податоците на Министерството за надворешни работи на Србија.

​Тоа е економска реалност.

​И кога две држави сакаат таа размена да расте, нивната политичка соработка не е предавство.

​Тоа е државен интерес.

​„СРПСКИ СВЕТ“ КАКО ПОЛИТИЧКА ЕТИКЕТА

​Тука имам сериозна забелешка за дел од опозицискиот политички речник во Македонија.

​Кога македонската Влада разговара со Србија за железницата, трговијата, енергијата, инфраструктурата и регионалното поврзување, тоа не треба автоматски да се претвора во страшило под името „српски свет“.

​Ако разговараме со Србија, тоа не значи дека сме нечија покраина.

​Ако разговараме со Грција, тоа не значи дека сме грчка сфера.

​Ако соработуваме со Америка, не стануваме американска држава.

​Ако преговараме со Европа, не престануваме да бидеме Македонци.

​И ако со Србија градиме железница, не го губиме македонскиот идентитет.

​Напротив.

​Самоуверена држава може да соработува со сите.

​МАКЕДОНИЈА НЕ СМЕЕ ДА БИДЕ ПЕРИФЕРИЈА

​Мојата визија е едноставна.

​Македонија треба да биде крстосница.

​Коридор 10 кон север и југ.

​Коридор 8 кон исток и запад.

​Енергетски врски.

​Железница.

​Автопатишта.

​Логистика.

​Инвестиции.

​Пристаништа.

​Пазар.

​Работни места.

​Ако успееме во тоа, Македонија нема да биде мала држава.

​Ќе биде мала држава со голема географска вредност.

​А географијата е дар само ако умееш да ја претвориш во стратегија.

​ВУЧИЌ НЕ Е САМО „РУСКИ“ ИЛИ „КИНЕСКИ“ ЧОВЕК

​Една од најголемите грешки во анализата на Вучиќ е обидот да се стави во една кутија.

​Русија?

Да — Србија има традиционални односи со Русија.

​Кина?

Да — односите со Пекинг се исклучително силни.

​Европа?

Да — Европската Унија е најважниот економски партнер на Србија.

​Америка?

Да — постојат политички, економски и безбедносни врски.

​Арапскиот свет?

Да.

​Африка?

Да.

​Соседите?

Да.

​Тоа е мултивекторска политика.

​И тука може да се расправа за тоа дали сите потези се исправни.

​Но не може да се каже дека Вучиќ води политика која има само еден центар.

​КИНА, БЕЛГРАД И ГОЛЕМАТА ГЕОПОЛИТИЧКА ИГРА

​Кина во Србија не е само политички партнер.

​Таа е и економски партнер и голем инвеститор.

​Во мај 2026 година кинескиот претседател Си Ѓинпинг му врачи на Вучиќ Медал на пријателството — едно од највисоките кинески одликувања за странски државници.

​Тоа не е случајност.

​Тоа покажува дека Белград внимателно ја гради својата позиција меѓу големите сили.

​Прашањето за нас е:

​Може ли Македонија нешто да научи од тоа?

​Не да копира.

​Туку да научи.

​Да има сопствени интереси.

​Да разговара со сите.

​И да не му дозволи никому да ѝ каже дека пријателството со еден партнер значи непријателство со друг.

​КОГА КРИЗАТА СТАНУВА ТЕСТ ЗА ДРЖАВНИШТВО

​Пандемијата беше еден од најголемите тестови.

​Во текот на 2021 година Србија започна масовна вакцинација во период кога многу европски држави се соочуваа со недостиг од вакцини.

​Во тој период Србија обезбеди и 8.000 дози за Македонија.

​Не го споменувам ова за да создавам мит.

​Го споменувам затоа што во криза се гледа кој размислува регионално.

​Кога соседот е во проблем, помошта не е слабост.

​Помошта е цивилизациска вредност.

​МАКЕДОНЦИТЕ ВО СРБИЈА — НАЈЧОВЕЧКИОТ ТЕСТ

​И тука доаѓаме до нешто што за мене е можеби поважно од сите автопатишта.

​До Македонците во Србија.

​Тие не се бројка.

​Не се статистика.

​Не се само име во пописот.

​Тие се Македонци кои со генерации живеат, работат и создаваат во Србија.

​И затоа нивните права мора да бидат дел од секоја сериозна анализа на српско-македонските односи.

​Во Србија постои систем на национални совети на националните малцинства, преку кој заедниците го остваруваат правото на самоорганизирање во области како што се културата, образованието, информирањето и службената употреба на јазикот и писмото.

​Националниот совет на македонското национално малцинство е институционалниот глас на Македонците во Србија.

​И затоа изборите за Националниот совет не се обична формалност.

​Тоа се избори за претставување на македонската заедница.

​За нејзиниот глас.

​За нејзиниот јазик.

​За нејзината култура.

​За нејзиното образование.

​За нејзината иднина.

​Последните избори за националните совети во Србија покажаа дека овој систем има реално учество на граѓаните и дека националните совети се дел од институционалниот живот на малцинствата.

​Затоа мојата порака до српската држава е едноставна:

​Максимална поддршка за Македонците во Србија.

​Не декларативна.

​Не само свечена.

​Туку институционална.

​Културна.

​Образовна.

​Медиумска.

​И демократска.

​МАКЕДОНЦИТЕ ТРЕБА САМИ ДА ГО ИЗБЕРАТ СВОЈОТ ГЛАС

​Националниот совет мора да биде вистински глас на заедницата.

​Не алатка на поединци.

​Не продолжена рака на туѓи интереси.

​Не место за лична корист.

​Туку институција која ја избираат самите Македонци во Србија.

​Затоа идните избори за Националниот совет треба да се пречекаат сериозно.

​Со демократска зрелост.

​Со одговорност.

​И со јасна порака:

​Македонците во Србија имаат право сами да одлучуваат кој ќе ги претставува.

​Тоа е суштината на демократијата.

​МАЈА ЃЕОРЃИЕВСКА И ЛУЃЕТО КОИ ГО ЧУВААТ МАКЕДОНСКОТО ИМЕ

​Во таа приказна не можам а да не ги споменам луѓето кои со години работат за македонската заедница.

​Меѓу нив е и Маја Ѓеорѓиевска, која со години е активна во македонската заедница во Србија и беше поврзана со работата на Националниот совет и политичкото организирање на Македонците.

​Таквите луѓе заслужуваат внимание.

​Не затоа што некого треба да славиме без критика.

​Туку затоа што секоја заедница има луѓе кои со години работат кога камерите ќе се исклучат.

​Тие се вистинските чувари на идентитетот.

​МАКЕДОНЦИТЕ ВО СРБИЈА НЕ ТРЕБА ДА БИДАТ ПОЛИТИЧКИ ПЛЕН

​Ќе бидам уште поотворен.

​На Македонците во Србија не им требаат луѓе кои се појавуваат само кога има избори.

​Не им требаат луѓе кои македонскиот патриотизам го претвораат во личен бизнис.

​Не им требаат луѓе кои зборуваат за Македонија, а мислат само на себе.

​Им требаат луѓе од заедницата, заедно со заедницата и за интересите на заедницата.

​Тоа е разликата меѓу патриотизмот и трговијата со патриотизмот.

​И ОБРАТНО — СРБИТЕ ВО МАКЕДОНИЈА

​Но ако бараме од Србија да ги почитува Македонците, тогаш мораме со чиста совест да кажеме што прави Македонија.

​Србите во Македонија имаат свое место во политичкиот, институционалниот и општествениот живот.

​Иван Стоилковиќ е еден од највидливите примери.

​Од висока владина функција и учество во највисоките државни институции до сегашната функција министер за локална самоуправа, неговото политичко присуство покажува дека припадноста кон српската заедница не е пречка за вршење висока државна функција.

​И не се работи само за еден човек.

​Србите во Македонија имаат луѓе на различни позиции во јавниот и институционалниот живот.

​Тоа е добро за Македонија.

​Зошто?

​Затоа што државата која на своите заедници им дава простор не станува послаба.

​Станува посилна.

​ВЗАЕМНОСТА НЕ Е УСЛОВУВАЊЕ — ТУКУ ДОСТОИНСТВО

​Тука треба да постои едноставна формула:

​Македонецот во Србија да биде почитуван како Македонец.

​Србинот во Македонија да биде почитуван како Србин.

​И двајцата да бидат лојални граѓани на државите во кои живеат.

​Тоа не е спротивност.

​Тоа е европска и демократска цивилизациска вредност.

​„ГЛАСОТ НА НАРОДОТ“ — МОСТ КОН МАКЕДОНЦИТЕ ВО СВЕТОТ

​И тука дозволете ми една лична реченица.

​Со децении преку „Гласот на народот“ не зборував само за Македонците во Македонија.

​Зборував и за Македонците во Србија.

​Во Европа.

​Во Америка.

​Во Канада.

​Во Австралија.

​Секаде каде што живеат Македонци.

​Не сакам на Македонците надвор од Македонија да гледаме само преку зборот „дијаспора“.

​Јас повеќе го сакам изразот:

​Македонците во светот.

​Бидејќи тие не се некој туѓ свет.

​Тие се дел од македонскиот народ.

​И Македонија мора да има долгорочна државна политика кон нив.

​Не само честитки.

​Не само протокол.

​Не само пригодни средби.

​Туку:

​образование,
​култура,
​јазик,
​медиуми,
​економски врски,
​инвестиции,
​младински програми,
​институционална поврзаност.
​Македонецот, каде и да живее, треба да знае дека Македонија не го заборавила.

​ВУЧИЌ И МИЦКОСКИ — ДВАЈЦА ЛИДЕРИ И ЕДНА ВАЖНА ЛЕКЦИЈА

​Токму затоа ја разбирам соработката меѓу Вучиќ и Мицкоски.

​Не како лична симпатија.

​Не како партиска љубов.

​Туку како интерес.

​Ако двајца лидери можат да ја забрзаат железницата, да го подобрат патот, да ја зголемат трговијата, да ги поврзат енергетските системи и да создадат услови за инвестиции — тогаш тоа е политика која произведува резултат.

​Србија и Македонија разговараат токму за такви прашања: транспортното и енергетското поврзување, инфраструктурата, трговијата и модернизацијата на железничката врска меѓу двете држави.

​И јас тоа го поддржувам.

​Затоа што сум за Македонија.

​А Македонија нема корист од караница со соседите.

​Има корист од силни односи со соседите.

​ШТО НЕ МИ СЕ ДОПАЃА ВО КАМПАЊАТА ПРОТИВ МИЦКОСКИ

​Не ми се допаѓа кога секоја соработка со Србија се претвора во политичка навреда.

​Не ми се допаѓа кога инфраструктурен проект се прогласува за геополитичко предавство.

​Не ми се допаѓа кога политичките противници се обидуваат да ја плашат јавноста со етикети наместо со аргументи.

​Критика?

Да.

​Контрола на власта?

Да.

​Прашања?

Секогаш.

​Но не и политичка хистерија.

​Ако Мицкоски потпишува или поддржува проект кој е во интерес на Македонија, јас ќе го поддржам.

​Ако утре направи нешто спротивно на државниот интерес, ќе го критикувам.

​Не сум адвокат на партија.

​Јас сум адвокат на државниот интерес.

​ВОЈНИКОТ, ДРЖАВАТА И ГРАНИЦАТА НА ОДГОВОРНОСТА

​И тука морам да бидам јасен.

​Јас сум против геноцид.

​Против тероризам.

​Против намерно убивање цивили.

​Против воени злосторства.

​Против злосторства против човечноста.

​Но истовремено разбирам дека народите имаат право да се сеќаваат на својата историја и на своите загинати војници.

​Сеќавањето и правната одговорност не се иста работа.

​За злосторство одговара оној кој го сторил или кој за него е правно одговорен.

​Народот не е колективен злосторник.

​И токму затоа историјата мораме да ја читаме со разум, а не со омраза.

​ЏЕФРИ САКС И ПРАШАЊАТА ЗА 1999 ГОДИНА

​Постојат и западни интелектуалци кои со години остро ја критикуваат политиката на НАТО кон Србија и интервенцијата од 1999 година.

​Меѓу нив е и Џефри Сакс.

​Неговите оцени за причините, интересите и последиците од тие настани претставуваат негови политички и геополитички ставови.

​Но тие ставови не треба ниту слепо да се прифаќаат, ниту да се забрануваат.

​Треба да се слушнат.

​Да се проверат.

​Да се споредат со други извори.

​И потоа да се извлече заклучок.

​Тоа е новинарство.

​ИСТАТА ЛЕКЦИЈА ЈА ИМАМЕ И ВО МАКЕДОНИЈА

​Македонија знае што значи кога регионалната нестабилност ќе се прелее преку границата.

​Конфликтот од 2001 година не можеме да го одвоиме од пошироката безбедносна состојба на Балканот, Косово и во регионот.

​Но историјата не треба да ни биде причина за нови поделби.

​Таа треба да ни биде учител.

​А лекцијата е:

​Мирот е поскап од политичката победа.

​Затоа секој државник мора да знае кога да биде остар, а кога мудар.

​НЕ Е СЕКОЈ ПРОТЕСТ СОЗДАДЕН ОД ЗАГОВОР

​И тука сакам да бидам фер.

​Не е секој протест странска операција.

​Не е секој студент платеник.

​Не е секоја невладина организација инструмент на туѓа политика.

​Не е секој незадоволен граѓанин непријател на државата.

​Но исто така, историска фактичка состојба е дека големите сили користат различни форми на политичко, економско, медиумско и граѓанско влијание.

​Затоа државникот мора да разликува:

​граѓански протест од организирана дестабилизација.

​А тоа е исклучително тешка задача.

​Во Србија денес постои сериозна политичка криза, со долготрајни студентски и антивладини протести, по падот на настрешницата на железничката станица во Нови Сад во 2024 година, кога загинаа 16 луѓе.

​Вучиќ и неговите сојузници се соочуваат со сериозни обвинувања од своите противници, кои тие ги отфрлаат.

​Тоа е реалност.

​И не смее да се премолчува.

​ЗОШТО, ТОГАШ, ВУЧИЌ СЕ БОРИ ЗА НОВА ПОЗИЦИЈА?

​Затоа што не сака неговата политичка приказна да заврши со повлекување.

​Сака повторно да има директна извршна власт.

​Сака да ја задржи политичката иницијатива.

​Сака изборите да покажат дали сè уште има поддршка.

​И токму затоа 25 октомври е повеќе од обичен изборен датум.

​Тоа ќе биде тест.

​За Вучиќ.

​За СНС.

​За опозицијата.

​За студентското движење.

​Но и за самото српско општество.

​КОЈ ЌЕ БИДЕ ПРЕТСЕДАТЕЛ?

​Тоа е едно од најголемите прашања.

​Ако Вучиќ премине на премиерската функција, Србија ќе мора да добие нов претседател.

​Но тука не треба да измислуваме име пред народот да каже што сака.

​Историјата не се пишува со претпоставки.

​Се пишува со факти.

​ВУЧИЌ И ЕВРОПА — ТЕШОК ДИЈАЛОГ

​Србија сака членство во Европската Унија.

​Но истовремено сака да ги задржи односите со Русија и Кина.

​Токму тука е најтешкиот простор на политиката на Вучиќ.

​Европа бара усогласување со европската надворешна политика, владеење на правото и демократски реформи.

​Белград сака поголем простор за сопствената политика.

​Тоа е судир на интереси.

​И ќе биде еден од најголемите тестови за идниот српски премиер.

​МОЖЕ ЛИ ВУЧИЌ ДА БИДЕ ДРЖАВНИК НА НОВАТА ЕРА?

​Тука доаѓаме до најважното.

​Политичарот сака власт.

​Државникот сака држава.

​Политичарот гледа до следните избори.

​Државникот гледа до следната генерација.

​Вучиќ сега мора да покаже на која страна од таа граница стои.

​А тоа нема да го покаже со говор.

​Ќе го покаже со институциите.

​Со железницата.

​Со економијата.

​Со демократијата.

​Со односот кон медиумите.

​Со односот кон опозицијата.

​Со односот кон малцинствата.

​Со односот кон соседите.

​ЈАС НЕ СУМ АДВОКАТ НА ВУЧИЌ

​И тука доаѓа најважната реченица во целиот текст.

​Јас не сум адвокат на Александар Вучиќ.

​Како што не сум адвокат ниту на Христијан Мицкоски.

​Не сум адвокат на ниту една политичка партија.

​Јас сум новинар.

​И пред сè:

​јас сум адвокат на државниот интерес.

​Кога Вучиќ ќе направи нешто добро за Србија — ќе кажам.

​Кога ќе направи нешто со кое не се согласувам — ќе кажам.

​Кога Мицкоски гради — ќе го поддржам.

​Кога ќе погреши — ќе го критикувам.

​Тоа е слободата на човекот кој со децении стои пред камерата и зборува во свое име.

​ВУЧИЌ КАКО БАЛКАНСКИ ФЕНОМЕН

​Александар Вучиќ не може да се разбере само како српски политичар.

​Тој е балкански политички феномен.

​Затоа што ја разбира географијата.

​Ја разбира историјата.

​Ја разбира моќта.

​Ја разбира психологијата на народот.

​Го разбира значењето на големите сили.

​И, пред сè, го разбира значењето на инфраструктурата.

​Тој знае дека оној кој ја контролира економската поврзаност добива и политичка тежина.

​Но токму затоа мора да разбере уште една работа:

​влијанието без доверба не трае засекогаш.

​НАЈГОЛЕМАТА ЛЕКЦИЈА ЗА МАКЕДОНИЈА

​Од Србија можеме нешто да научиме.

​Не да ја копираме.

​Туку да научиме.

​Да градиме.

​Да поврзуваме.

​Да преговараме.

​Да ги браниме сопствените интереси.

​Да имаме односи со сите.

​Да не се плашиме од големите.

​И да не ги потценуваме соседите.

​Бидејќи Македонија има една огромна предност:

​географијата.

​Ние сме меѓу Централна Европа и Егејот.

​Меѓу Истокот и Западот.

​Меѓу Коридорот 8 и Коридорот 10.

​Прашањето е само:

​ќе знаеме ли тоа да го претвориме во државна стратегија?

​СРПСКО-МАКЕДОНСКИОТ ОДНОС НЕ СМЕЕ ДА БИДЕ ТАЛОГ НА ДНЕВНАТА ПОЛИТИКА

​Меѓу Србија и Македонија постои историја.

​Постои блискост.

​Постојат семејни врски.

​Постојат културни врски.

​Постојат економски интереси.

​Постојат луѓе кои патуваат од едната во другата држава.

​Постојат Македонци во Србија.

​Постојат Срби во Македонија.

​Постојат претпријатија.

​Постојат студенти.

​Постојат пријателства.

​Тоа не треба да го уништи ниту една партија.

​Ниту СДСМ.

​Ниту ВМРО-ДПМНЕ.

​Ниту која било друга политичка сила.

​Односите меѓу народите се поголеми од партиите.

​МОЖЕБИ ТОА Е ВИСТИНСКАТА СИЛА НА ВУЧИЌ

​Можеби најголемата сила на Вучиќ не е во тоа што победува на избори.

​Можеби не е ниту во тоа што долго останува на власт.

​Неговата најголема политичка сила можеби е во тоа што успеа да ја постави Србија како фактор кој не може лесно да се заобиколи.

​Но токму затоа неговата најголема слабост може да биде истото тоа.

​Колку што е поголема моќта, толку е поголема одговорноста.

​Колку што е власта подолга, толку е поголем товарот на историјата.

​ПОСЛЕДНИОТ СУД НЕ Е НА ВУЧИЌ — ТУКУ НА ВРЕМЕТО

​Денес можеме да го фалиме.

​Можеме да го критикуваме.

​Можеме да се согласуваме.

​Можеме да не се согласуваме.

​Но последниот суд нема да го даде ниту опозицијата, ниту власта.

​Ќе го даде времето.

​Историјата ќе праша:

​Што изгради?

​Што остави?

​Каква Србија остави?

​Какви односи изгради со соседите?

​Како постапуваше кон малцинствата?

​Колку ги засили институциите?

​Колку ја почитуваше демократијата?

​И дали Србија по тебе ќе биде посилна или послаба?

​ЕПИЛОГ — ШАХОВСКАТА ТАБЛА

​Александар Вучиќ не заминува од политичката сцена.

​Тој ја менува позицијата.

​Од претседател сака да стане премиер.

​Од државниот врв повторно сака да влезе директно во извршната власт.

​Но 25 октомври ќе покаже дали српскиот народ ќе му ја даде таа можност.

​И тука повторно се враќаме на шаховската табла.

​Белград.

​Ниш.

​Скопје.

​Солун.

​Пиреј.

​Централна Европа.

​Коридор 10.

​Коридор 8.

​Железница.

​Енергетика.

​Инвестиции.

​EXPO 2027.

​Безбедност.

​Добрососедство.

​И луѓе.

​Бидејќи на крајот, ниту една шаховска табла не вреди ништо ако народите на неа не можат да живеат подобро.

​Затоа Вучиќ треба да знае:

​Историјата не ги памети само оние кои владееле.

​Ги памети оние кои граделе.

​Ги памети оние кои миреле.

​Ги памети оние кои создавале.

​Ги памети и оние кои ги почитувале луѓето што живеат во нивната држава.

​А за нас во Македонија пораката е уште поголема:

​Не ни треба Балкан на поделби.

​Ни треба Балкан на патишта.

​Не ни треба Балкан на омраза.

​Ни треба Балкан на соработка.

​Не ни требаат политички етикети.

​Ни требаат резултати.

​Не ни требаат комерцијални патриоти.

​Ни требаат луѓе кои навистина го сакаат својот народ.

​Македонецот во Србија треба да може гордо да каже дека е Македонец.

​Србинот во Македонија треба да може гордо да каже дека е Србин.

​А и двајцата треба да можат со еднакво достоинство да кажат:

​„Ова е мојата држава.

​Ова е мојот дом.

​И јас сум почитуван.“

​Тоа е вистинската Европа.

​Тоа е вистинскиот Балкан.

​И тоа е вистинското пријателство меѓу Македонија и Србија.

​Затоа на крајот останува само едно прашање:

​ЌЕ МУ ДОВОЛИ ЛИ СРПСКИОТ НАРОД НА АЛЕКСАНДАР ВУЧИЌ ДА ГО ПОВЛЕЧЕ СЛЕДНИОТ ПОТЕГ?

​ОКТОМВРИ 2026 ГОДИНА

​Шаховската табла е поставена.

​Народот е на потег.

​м-р Слободан ТОМИЌ

Please follow and like us: