ЧОВЕКОТ КОЈ ЈА ПОСТАВУВА ШАХОВСКАТА ТАБЛА
ОД ПОЛИТИЧАР ДО ДРЖАВНИК, ОД БЕЛГРАД ДО БАЛКАНОТ
Пишува: м-р Слободан ТОМИЌ

„Државникот не се мери само по тоа колку долго бил на власт, туку и по тоа колку долго ќе траат делата што ги оставил зад себе.“
НЕ СЕ ПОВЛЕКУВА ОД ИГРАТА — ЈА МЕНУВА ПОЗИЦИЈАТА

Александар Вучиќ повторно ги поместува политичките фигури.
На 25 октомври 2026 година Македонија и регионот следат важен тек: Србија ќе одржи вонредни парламентарни избори. Вучиќ го распушти парламентот, а Српската напредна партија го предложи за кандидат за премиер доколку ја добие довербата од граѓаните.
Тоа не е обична промена на функцијата.
Тоа е политички потег.
Вучиќ веќе беше премиер. Беше претседател. Со години е централна фигура во српската политика. Сега повторно сака да биде премиер.
Зошто?
Затоа што очигледно смета дека од позицијата претседател на Владата може подиректно да управува со развојните процеси, економијата, инфраструктурата и државната политика.
Можеме да го сакаме или да не го сакаме. Можеме да се согласуваме или да не се согласуваме со неговата политика.
Но едно не можеме да негираме:
Александар Вучиќ знае како да остане во центарот на политичката игра.
ЧОВЕК КОЈ ОД 2012 ГОДИНА ГО ОБЕЛЕЖУВА СРПСКИОТ ПОЛИТИЧКИ ПРОСТОР

Од 2012 година па наваму, Вучиќ е една од највлијателните личности во Србија.
Беше потпретседател на Владата и министер за одбрана. Потоа премиер. Потоа претседател. А сега повторно се подготвува за премиерската функција.
Тоа е политичка долговечност која бара сериозна анализа.
Но вистинското прашање не е само:
Колку долго трае Вучиќ?
Туку:
Што остави зад себе?
Тука започнува вистинскиот портрет.
НАЈГОЛЕМАТА ПРОМЕНА НЕ Е ВО ГОВОРОТ — ТУКУ ВО ИНФРАСТРУКТУРАТА

Во политиката зборовите траат еден ден.
Патот трае со децении.
Железницата трае со генерации.
Мостот останува и кога политичарот ќе замине.
Токму затоа инфраструктурата претставува една од најважните точки преку кои треба да се оценува политиката на Вучиќ.
Србија изминативе години вложи огромни средства во патишта, автопатишта, железници, брзи сообраќајници, мостови, индустриски зони и регионално поврзување.
Според официјалните податоци на Министерството за градежништво, сообраќај и инфраструктура на Србија, од 2012 година до средината на 2026 година се изградени и пуштени во сообраќај над 650 километри автопатишта и брзи сообраќајници, од кои над 450 километри се автопатишта во полн профил (како Коридор 10 и автопатот „Милош Велики“).
Тоа не е само градежништво.
Тоа е државна стратегија.
Бидејќи држава без инфраструктура е држава без брзина.
А држава без брзина во XXI век станува периферија.
EXPO 2027 — БЕЛГРАД КАКО ГЛОБАЛНА ТОЧКА НА СОБИРАЊЕ

А кога зборуваме за инфраструктурата и развојот на Србија, невозможно е да се заобиколи EXPO 2027.
Специјализираната изложба EXPO 2027 ќе се одржи во Белград од 15 мај до 15 август 2027 година, под темата „Играј за човештвото – спорт и музика за сите“.
Ова не е само уште еден голем настан.
EXPO 2027 е развоен проект кој треба да ги поврзе инфраструктурата, туризмот, стопанството, културата, образованието, иновациите и меѓународната соработка.
До март 2026 година за учество се пријавиле 137 земји, а на Вториот состанок на меѓународните учесници во Белград беа претставени плановите на 138 земји. Во јуни беше потврдено дека учеството достигнало 138 учесници.
Тоа покажува дека EXPO 2027 не е настан кој се однесува само на Белград.
Тој ја става Србија во позиција на домаќин на голем меѓународен собир на идеи, култури, стопанство и иновации.
За Србија тоа е можност да покаже што изградила, но и што сака да биде.
За регионот тоа е уште поважно.
Бидејќи Белград не е изолиран остров.
Тој е дел од Балканот, дел од европските транспортни и економски текови и природна точка на поврзување на регионот со Централна Европа.
Затоа EXPO 2027 треба да се набљудува и преку она што останува по него: нова инфраструктура, сообраќајни врски, туристички капацитети, деловни контакти, меѓународна видливост и нови можности за инвестиции.
Ако EXPO се искористи како развојна платформа, а не само како манифестација што трае 93 дена, неговиот вистински ефект ќе се мери со години по затворањето на портите.
Тоа е можеби и едно од најважните прашања за политичкиот биланс на Вучиќ:
Не само што изградила Србија до 2027 година, туку што од сето тоа ќе ѝ остане на Србија по 2027 година.
ПАТИШТАТА НЕ СЕ САМО АСФАЛТ
Еден автопат не е само асфалт.
Тој е:
трговија,
туризам,
инвестиции,
логистика,
работни места,
побрзо движење на стоките,
побрзо движење на луѓето
и поврзување со соседите.
А железницата е уште повеќе.
Таа го поврзува производителот со пазарот.
Пристаништето со внатрешноста.
Северот со југот.
Централна Европа со Егејското Море.
Токму затоа Коридорот 10 е многу повеќе од транспортен проект.
Тој е економска артерија на Балканот.
КОРИДОР 10 — ТАМУ КАДЕ ШТО СЕ СРЕЌАВААТ СРБИЈА И МАКЕДОНИЈА

Белград.
Ниш.
Скопје.
Солун.
Пиреј.
Атина.
Тоа не се само градови на картата.
Тоа може да биде една голема економска оска.
И тука интересите на Србија и Македонија се природно поврзани.
Србија има интерес стоката од Централна Европа побрзо да стигнува до Егејот.
Македонија има интерес да биде мост, а не слепо црево.
Грција има интерес Солун и Пиреј да бидат уште посилно поврзани со европскиот пазар.
Затоа железницата Белград–Ниш–Скопје–Солун не треба да биде само технички проект.
Тоа треба да биде визија за Балканот.
И тука ја гледам и политичката вредност на односите меѓу Вучиќ и Мицкоски.
ВУЧИЌ И МИЦКОСКИ — КОГА ПОЛИТИКАТА СТАНУВА РАЗВОЈ

Односот меѓу Александар Вучиќ и Христијан Мицкоски треба да се набљудува преку интересот на двете држави.
Не преку партиски етикети.
Не преку дневно-политички пресметки.
Туку преку:
железницата,
патиштата,
енергијата,
трговијата,
инвестициите,
граничните премини,
движењето на луѓето и стоките.
Во текот на 2025 година стоковната размена меѓу Србија и Македонија достигна околу 1,5 милијарди евра, според податоците на Министерството за надворешни работи на Србија.
Тоа е економска реалност.
И кога две држави сакаат таа размена да расте, нивната политичка соработка не е предавство.
Тоа е државен интерес.
„СРПСКИ СВЕТ“ КАКО ПОЛИТИЧКА ЕТИКЕТА
Тука имам сериозна забелешка за дел од опозицискиот политички речник во Македонија.
Кога македонската Влада разговара со Србија за железницата, трговијата, енергијата, инфраструктурата и регионалното поврзување, тоа не треба автоматски да се претвора во страшило под името „српски свет“.
Ако разговараме со Србија, тоа не значи дека сме нечија покраина.
Ако разговараме со Грција, тоа не значи дека сме грчка сфера.
Ако соработуваме со Америка, не стануваме американска држава.
Ако преговараме со Европа, не престануваме да бидеме Македонци.
И ако со Србија градиме железница, не го губиме македонскиот идентитет.
Напротив.
Самоуверена држава може да соработува со сите.
МАКЕДОНИЈА НЕ СМЕЕ ДА БИДЕ ПЕРИФЕРИЈА

Мојата визија е едноставна.
Македонија треба да биде крстосница.
Коридор 10 кон север и југ.
Коридор 8 кон исток и запад.
Енергетски врски.
Железница.
Автопатишта.
Логистика.
Инвестиции.
Пристаништа.
Пазар.
Работни места.
Ако успееме во тоа, Македонија нема да биде мала држава.
Ќе биде мала држава со голема географска вредност.
А географијата е дар само ако умееш да ја претвориш во стратегија.
ВУЧИЌ НЕ Е САМО „РУСКИ“ ИЛИ „КИНЕСКИ“ ЧОВЕК

Една од најголемите грешки во анализата на Вучиќ е обидот да се стави во една кутија.
Русија?
Да — Србија има традиционални односи со Русија.
Кина?
Да — односите со Пекинг се исклучително силни.
Европа?
Да — Европската Унија е најважниот економски партнер на Србија.
Америка?
Да — постојат политички, економски и безбедносни врски.
Арапскиот свет?
Да.
Африка?
Да.
Соседите?
Да.
Тоа е мултивекторска политика.
И тука може да се расправа за тоа дали сите потези се исправни.
Но не може да се каже дека Вучиќ води политика која има само еден центар.
КИНА, БЕЛГРАД И ГОЛЕМАТА ГЕОПОЛИТИЧКА ИГРА

Кина во Србија не е само политички партнер.
Таа е и економски партнер и голем инвеститор.
Во мај 2026 година кинескиот претседател Си Ѓинпинг му врачи на Вучиќ Медал на пријателството — едно од највисоките кинески одликувања за странски државници.
Тоа не е случајност.
Тоа покажува дека Белград внимателно ја гради својата позиција меѓу големите сили.
Прашањето за нас е:
Може ли Македонија нешто да научи од тоа?
Не да копира.
Туку да научи.
Да има сопствени интереси.
Да разговара со сите.
И да не му дозволи никому да ѝ каже дека пријателството со еден партнер значи непријателство со друг.
КОГА КРИЗАТА СТАНУВА ТЕСТ ЗА ДРЖАВНИШТВО
Пандемијата беше еден од најголемите тестови.
Во текот на 2021 година Србија започна масовна вакцинација во период кога многу европски држави се соочуваа со недостиг од вакцини.
Во тој период Србија обезбеди и 8.000 дози за Македонија.
Не го споменувам ова за да создавам мит.
Го споменувам затоа што во криза се гледа кој размислува регионално.
Кога соседот е во проблем, помошта не е слабост.
Помошта е цивилизациска вредност.
МАКЕДОНЦИТЕ ВО СРБИЈА — НАЈЧОВЕЧКИОТ ТЕСТ

И тука доаѓаме до нешто што за мене е можеби поважно од сите автопатишта.
До Македонците во Србија.
Тие не се бројка.
Не се статистика.
Не се само име во пописот.
Тие се Македонци кои со генерации живеат, работат и создаваат во Србија.
И затоа нивните права мора да бидат дел од секоја сериозна анализа на српско-македонските односи.
Во Србија постои систем на национални совети на националните малцинства, преку кој заедниците го остваруваат правото на самоорганизирање во области како што се културата, образованието, информирањето и службената употреба на јазикот и писмото.
Националниот совет на македонското национално малцинство е институционалниот глас на Македонците во Србија.
И затоа изборите за Националниот совет не се обична формалност.
Тоа се избори за претставување на македонската заедница.
За нејзиниот глас.
За нејзиниот јазик.
За нејзината култура.
За нејзиното образование.
За нејзината иднина.
Последните избори за националните совети во Србија покажаа дека овој систем има реално учество на граѓаните и дека националните совети се дел од институционалниот живот на малцинствата.
Затоа мојата порака до српската држава е едноставна:
Максимална поддршка за Македонците во Србија.
Не декларативна.
Не само свечена.
Туку институционална.
Културна.
Образовна.
Медиумска.
И демократска.
МАКЕДОНЦИТЕ ТРЕБА САМИ ДА ГО ИЗБЕРАТ СВОЈОТ ГЛАС
Националниот совет мора да биде вистински глас на заедницата.
Не алатка на поединци.
Не продолжена рака на туѓи интереси.
Не место за лична корист.
Туку институција која ја избираат самите Македонци во Србија.
Затоа идните избори за Националниот совет треба да се пречекаат сериозно.
Со демократска зрелост.
Со одговорност.
И со јасна порака:
Македонците во Србија имаат право сами да одлучуваат кој ќе ги претставува.
Тоа е суштината на демократијата.
МАЈА ЃЕОРЃИЕВСКА И ЛУЃЕТО КОИ ГО ЧУВААТ МАКЕДОНСКОТО ИМЕ

Во таа приказна не можам а да не ги споменам луѓето кои со години работат за македонската заедница.
Меѓу нив е и Маја Ѓеорѓиевска, која со години е активна во македонската заедница во Србија и беше поврзана со работата на Националниот совет и политичкото организирање на Македонците.
Таквите луѓе заслужуваат внимание.
Не затоа што некого треба да славиме без критика.
Туку затоа што секоја заедница има луѓе кои со години работат кога камерите ќе се исклучат.
Тие се вистинските чувари на идентитетот.
МАКЕДОНЦИТЕ ВО СРБИЈА НЕ ТРЕБА ДА БИДАТ ПОЛИТИЧКИ ПЛЕН
Ќе бидам уште поотворен.
На Македонците во Србија не им требаат луѓе кои се појавуваат само кога има избори.
Не им требаат луѓе кои македонскиот патриотизам го претвораат во личен бизнис.
Не им требаат луѓе кои зборуваат за Македонија, а мислат само на себе.
Им требаат луѓе од заедницата, заедно со заедницата и за интересите на заедницата.
Тоа е разликата меѓу патриотизмот и трговијата со патриотизмот.
И ОБРАТНО — СРБИТЕ ВО МАКЕДОНИЈА

Но ако бараме од Србија да ги почитува Македонците, тогаш мораме со чиста совест да кажеме што прави Македонија.
Србите во Македонија имаат свое место во политичкиот, институционалниот и општествениот живот.
Иван Стоилковиќ е еден од највидливите примери.
Од висока владина функција и учество во највисоките државни институции до сегашната функција министер за локална самоуправа, неговото политичко присуство покажува дека припадноста кон српската заедница не е пречка за вршење висока државна функција.
И не се работи само за еден човек.
Србите во Македонија имаат луѓе на различни позиции во јавниот и институционалниот живот.
Тоа е добро за Македонија.
Зошто?
Затоа што државата која на своите заедници им дава простор не станува послаба.
Станува посилна.
ВЗАЕМНОСТА НЕ Е УСЛОВУВАЊЕ — ТУКУ ДОСТОИНСТВО
Тука треба да постои едноставна формула:
Македонецот во Србија да биде почитуван како Македонец.
Србинот во Македонија да биде почитуван како Србин.
И двајцата да бидат лојални граѓани на државите во кои живеат.
Тоа не е спротивност.
Тоа е европска и демократска цивилизациска вредност.
„ГЛАСОТ НА НАРОДОТ“ — МОСТ КОН МАКЕДОНЦИТЕ ВО СВЕТОТ

И тука дозволете ми една лична реченица.
Со децении преку „Гласот на народот“ не зборував само за Македонците во Македонија.
Зборував и за Македонците во Србија.
Во Европа.
Во Америка.
Во Канада.
Во Австралија.
Секаде каде што живеат Македонци.
Не сакам на Македонците надвор од Македонија да гледаме само преку зборот „дијаспора“.
Јас повеќе го сакам изразот:
Македонците во светот.
Бидејќи тие не се некој туѓ свет.
Тие се дел од македонскиот народ.
И Македонија мора да има долгорочна државна политика кон нив.
Не само честитки.
Не само протокол.
Не само пригодни средби.
Туку:
образование,
култура,
јазик,
медиуми,
економски врски,
инвестиции,
младински програми,
институционална поврзаност.
Македонецот, каде и да живее, треба да знае дека Македонија не го заборавила.
ВУЧИЌ И МИЦКОСКИ — ДВАЈЦА ЛИДЕРИ И ЕДНА ВАЖНА ЛЕКЦИЈА
Токму затоа ја разбирам соработката меѓу Вучиќ и Мицкоски.
Не како лична симпатија.
Не како партиска љубов.
Туку како интерес.
Ако двајца лидери можат да ја забрзаат железницата, да го подобрат патот, да ја зголемат трговијата, да ги поврзат енергетските системи и да создадат услови за инвестиции — тогаш тоа е политика која произведува резултат.
Србија и Македонија разговараат токму за такви прашања: транспортното и енергетското поврзување, инфраструктурата, трговијата и модернизацијата на железничката врска меѓу двете држави.
И јас тоа го поддржувам.
Затоа што сум за Македонија.
А Македонија нема корист од караница со соседите.
Има корист од силни односи со соседите.
ШТО НЕ МИ СЕ ДОПАЃА ВО КАМПАЊАТА ПРОТИВ МИЦКОСКИ
Не ми се допаѓа кога секоја соработка со Србија се претвора во политичка навреда.
Не ми се допаѓа кога инфраструктурен проект се прогласува за геополитичко предавство.
Не ми се допаѓа кога политичките противници се обидуваат да ја плашат јавноста со етикети наместо со аргументи.
Критика?
Да.
Контрола на власта?
Да.
Прашања?
Секогаш.
Но не и политичка хистерија.
Ако Мицкоски потпишува или поддржува проект кој е во интерес на Македонија, јас ќе го поддржам.
Ако утре направи нешто спротивно на државниот интерес, ќе го критикувам.
Не сум адвокат на партија.
Јас сум адвокат на државниот интерес.
ВОЈНИКОТ, ДРЖАВАТА И ГРАНИЦАТА НА ОДГОВОРНОСТА
И тука морам да бидам јасен.
Јас сум против геноцид.
Против тероризам.
Против намерно убивање цивили.
Против воени злосторства.
Против злосторства против човечноста.
Но истовремено разбирам дека народите имаат право да се сеќаваат на својата историја и на своите загинати војници.
Сеќавањето и правната одговорност не се иста работа.
За злосторство одговара оној кој го сторил или кој за него е правно одговорен.
Народот не е колективен злосторник.
И токму затоа историјата мораме да ја читаме со разум, а не со омраза.
ЏЕФРИ САКС И ПРАШАЊАТА ЗА 1999 ГОДИНА

Постојат и западни интелектуалци кои со години остро ја критикуваат политиката на НАТО кон Србија и интервенцијата од 1999 година.
Меѓу нив е и Џефри Сакс.
Неговите оцени за причините, интересите и последиците од тие настани претставуваат негови политички и геополитички ставови.
Но тие ставови не треба ниту слепо да се прифаќаат, ниту да се забрануваат.
Треба да се слушнат.
Да се проверат.
Да се споредат со други извори.
И потоа да се извлече заклучок.
Тоа е новинарство.
ИСТАТА ЛЕКЦИЈА ЈА ИМАМЕ И ВО МАКЕДОНИЈА
Македонија знае што значи кога регионалната нестабилност ќе се прелее преку границата.
Конфликтот од 2001 година не можеме да го одвоиме од пошироката безбедносна состојба на Балканот, Косово и во регионот.
Но историјата не треба да ни биде причина за нови поделби.
Таа треба да ни биде учител.
А лекцијата е:
Мирот е поскап од политичката победа.
Затоа секој државник мора да знае кога да биде остар, а кога мудар.
НЕ Е СЕКОЈ ПРОТЕСТ СОЗДАДЕН ОД ЗАГОВОР

И тука сакам да бидам фер.
Не е секој протест странска операција.
Не е секој студент платеник.
Не е секоја невладина организација инструмент на туѓа политика.
Не е секој незадоволен граѓанин непријател на државата.
Но исто така, историска фактичка состојба е дека големите сили користат различни форми на политичко, економско, медиумско и граѓанско влијание.
Затоа државникот мора да разликува:
граѓански протест од организирана дестабилизација.
А тоа е исклучително тешка задача.
Во Србија денес постои сериозна политичка криза, со долготрајни студентски и антивладини протести, по падот на настрешницата на железничката станица во Нови Сад во 2024 година, кога загинаа 16 луѓе.
Вучиќ и неговите сојузници се соочуваат со сериозни обвинувања од своите противници, кои тие ги отфрлаат.
Тоа е реалност.
И не смее да се премолчува.
ЗОШТО, ТОГАШ, ВУЧИЌ СЕ БОРИ ЗА НОВА ПОЗИЦИЈА?
Затоа што не сака неговата политичка приказна да заврши со повлекување.
Сака повторно да има директна извршна власт.
Сака да ја задржи политичката иницијатива.
Сака изборите да покажат дали сè уште има поддршка.
И токму затоа 25 октомври е повеќе од обичен изборен датум.
Тоа ќе биде тест.
За Вучиќ.
За СНС.
За опозицијата.
За студентското движење.
Но и за самото српско општество.
КОЈ ЌЕ БИДЕ ПРЕТСЕДАТЕЛ?
Тоа е едно од најголемите прашања.
Ако Вучиќ премине на премиерската функција, Србија ќе мора да добие нов претседател.
Но тука не треба да измислуваме име пред народот да каже што сака.
Историјата не се пишува со претпоставки.
Се пишува со факти.
ВУЧИЌ И ЕВРОПА — ТЕШОК ДИЈАЛОГ

Србија сака членство во Европската Унија.
Но истовремено сака да ги задржи односите со Русија и Кина.
Токму тука е најтешкиот простор на политиката на Вучиќ.
Европа бара усогласување со европската надворешна политика, владеење на правото и демократски реформи.
Белград сака поголем простор за сопствената политика.
Тоа е судир на интереси.
И ќе биде еден од најголемите тестови за идниот српски премиер.
МОЖЕ ЛИ ВУЧИЌ ДА БИДЕ ДРЖАВНИК НА НОВАТА ЕРА?
Тука доаѓаме до најважното.
Политичарот сака власт.
Државникот сака држава.
Политичарот гледа до следните избори.
Државникот гледа до следната генерација.
Вучиќ сега мора да покаже на која страна од таа граница стои.
А тоа нема да го покаже со говор.
Ќе го покаже со институциите.
Со железницата.
Со економијата.
Со демократијата.
Со односот кон медиумите.
Со односот кон опозицијата.
Со односот кон малцинствата.
Со односот кон соседите.
ЈАС НЕ СУМ АДВОКАТ НА ВУЧИЌ
И тука доаѓа најважната реченица во целиот текст.
Јас не сум адвокат на Александар Вучиќ.
Како што не сум адвокат ниту на Христијан Мицкоски.
Не сум адвокат на ниту една политичка партија.
Јас сум новинар.
И пред сè:
јас сум адвокат на државниот интерес.
Кога Вучиќ ќе направи нешто добро за Србија — ќе кажам.
Кога ќе направи нешто со кое не се согласувам — ќе кажам.
Кога Мицкоски гради — ќе го поддржам.
Кога ќе погреши — ќе го критикувам.
Тоа е слободата на човекот кој со децении стои пред камерата и зборува во свое име.
ВУЧИЌ КАКО БАЛКАНСКИ ФЕНОМЕН

Александар Вучиќ не може да се разбере само како српски политичар.
Тој е балкански политички феномен.
Затоа што ја разбира географијата.
Ја разбира историјата.
Ја разбира моќта.
Ја разбира психологијата на народот.
Го разбира значењето на големите сили.
И, пред сè, го разбира значењето на инфраструктурата.
Тој знае дека оној кој ја контролира економската поврзаност добива и политичка тежина.
Но токму затоа мора да разбере уште една работа:
влијанието без доверба не трае засекогаш.
НАЈГОЛЕМАТА ЛЕКЦИЈА ЗА МАКЕДОНИЈА

Од Србија можеме нешто да научиме.
Не да ја копираме.
Туку да научиме.
Да градиме.
Да поврзуваме.
Да преговараме.
Да ги браниме сопствените интереси.
Да имаме односи со сите.
Да не се плашиме од големите.
И да не ги потценуваме соседите.
Бидејќи Македонија има една огромна предност:
географијата.
Ние сме меѓу Централна Европа и Егејот.
Меѓу Истокот и Западот.
Меѓу Коридорот 8 и Коридорот 10.
Прашањето е само:
ќе знаеме ли тоа да го претвориме во државна стратегија?
СРПСКО-МАКЕДОНСКИОТ ОДНОС НЕ СМЕЕ ДА БИДЕ ТАЛОГ НА ДНЕВНАТА ПОЛИТИКА
Меѓу Србија и Македонија постои историја.
Постои блискост.
Постојат семејни врски.
Постојат културни врски.
Постојат економски интереси.
Постојат луѓе кои патуваат од едната во другата држава.
Постојат Македонци во Србија.
Постојат Срби во Македонија.
Постојат претпријатија.
Постојат студенти.
Постојат пријателства.
Тоа не треба да го уништи ниту една партија.
Ниту СДСМ.
Ниту ВМРО-ДПМНЕ.
Ниту која било друга политичка сила.
Односите меѓу народите се поголеми од партиите.
МОЖЕБИ ТОА Е ВИСТИНСКАТА СИЛА НА ВУЧИЌ
Можеби најголемата сила на Вучиќ не е во тоа што победува на избори.
Можеби не е ниту во тоа што долго останува на власт.
Неговата најголема политичка сила можеби е во тоа што успеа да ја постави Србија како фактор кој не може лесно да се заобиколи.
Но токму затоа неговата најголема слабост може да биде истото тоа.
Колку што е поголема моќта, толку е поголема одговорноста.
Колку што е власта подолга, толку е поголем товарот на историјата.
ПОСЛЕДНИОТ СУД НЕ Е НА ВУЧИЌ — ТУКУ НА ВРЕМЕТО

Денес можеме да го фалиме.
Можеме да го критикуваме.
Можеме да се согласуваме.
Можеме да не се согласуваме.
Но последниот суд нема да го даде ниту опозицијата, ниту власта.
Ќе го даде времето.
Историјата ќе праша:
Што изгради?
Што остави?
Каква Србија остави?
Какви односи изгради со соседите?
Како постапуваше кон малцинствата?
Колку ги засили институциите?
Колку ја почитуваше демократијата?
И дали Србија по тебе ќе биде посилна или послаба?
ЕПИЛОГ — ШАХОВСКАТА ТАБЛА
Александар Вучиќ не заминува од политичката сцена.
Тој ја менува позицијата.
Од претседател сака да стане премиер.
Од државниот врв повторно сака да влезе директно во извршната власт.
Но 25 октомври ќе покаже дали српскиот народ ќе му ја даде таа можност.
И тука повторно се враќаме на шаховската табла.
Белград.
Ниш.
Скопје.
Солун.
Пиреј.
Централна Европа.
Коридор 10.
Коридор 8.
Железница.
Енергетика.
Инвестиции.
EXPO 2027.
Безбедност.
Добрососедство.
И луѓе.
Бидејќи на крајот, ниту една шаховска табла не вреди ништо ако народите на неа не можат да живеат подобро.
Затоа Вучиќ треба да знае:
Историјата не ги памети само оние кои владееле.
Ги памети оние кои граделе.
Ги памети оние кои миреле.
Ги памети оние кои создавале.
Ги памети и оние кои ги почитувале луѓето што живеат во нивната држава.
А за нас во Македонија пораката е уште поголема:
Не ни треба Балкан на поделби.
Ни треба Балкан на патишта.
Не ни треба Балкан на омраза.
Ни треба Балкан на соработка.
Не ни требаат политички етикети.
Ни требаат резултати.
Не ни требаат комерцијални патриоти.
Ни требаат луѓе кои навистина го сакаат својот народ.
Македонецот во Србија треба да може гордо да каже дека е Македонец.
Србинот во Македонија треба да може гордо да каже дека е Србин.
А и двајцата треба да можат со еднакво достоинство да кажат:
„Ова е мојата држава.
Ова е мојот дом.
И јас сум почитуван.“
Тоа е вистинската Европа.
Тоа е вистинскиот Балкан.
И тоа е вистинското пријателство меѓу Македонија и Србија.
Затоа на крајот останува само едно прашање:
ЌЕ МУ ДОВОЛИ ЛИ СРПСКИОТ НАРОД НА АЛЕКСАНДАР ВУЧИЌ ДА ГО ПОВЛЕЧЕ СЛЕДНИОТ ПОТЕГ?
ОКТОМВРИ 2026 ГОДИНА
Шаховската табла е поставена.
Народот е на потег.
м-р Слободан ТОМИЌ

